
Τον Ιούνιο του 1883 ένας σαραντατριάχρονος ζωγράφος από το Παρίσι υπέγραψε μίσθωση για ένα ροζ σοβατισμένο αγροτόσπιτο σε ένα μικρό χωριό της Νορμανδίας που λεγόταν Ζιβερνί, εκατό χιλιόμετρα κατά μήκος του Σηκουάνα από την πόλη. Είχε οκτώ παιδιά και προγόνους και σχεδόν καθόλου χρήματα. Ο κήπος ήταν περίπου τέσσερα στρέμματα. Πέρασε τα επόμενα σαράντα τρία χρόνια μετατρέποντάς τον σε ένα ιδιωτικό εργαστήριο-θερμοκήπιο του χρώματος, φυτεύοντας ίριδες σε λωρίδες, κλαίουσες ιτιές γύρω από μια μικρή λιμνούλα που είχε σκάψει ο ίδιος, όχθες από παπαρούνες, αναρριχώμενα τριαντάφυλλα, δεντρομολόχες και τα εισαγόμενα αιγυπτιακά και ιαπωνικά νούφαρα που κάποια στιγμή θα γέμιζαν πάνω από διακόσιους πενήντα πίνακές του. Όταν πέθανε ο Κλοντ Μονέ το 1926, είχε ζωγραφίσει περισσότερα λουλούδια από οποιονδήποτε άλλον μεγάλο καλλιτέχνη της ευρωπαϊκής ιστορίας. Και δεν ήταν καν ο μόνος. Οι ιμπρεσιονιστικοί πίνακες με λουλούδια, ως κατηγορία, εκτείνονται από τις ύστερες λιμνούλες με νούφαρα του Μονέ πίσω στα μπουκέτα του Ρενουάρ, στις παιώνιες του Μανέ και στα τριαντάφυλλα του Φαντέν-Λατούρ, και καταλήγουν σε μια τεχνική πεποίθηση που μοιραζόταν όλη η ομάδα: ότι τα λουλούδια, ζωγραφισμένα γρήγορα σε φως που αλλάζει, ήταν σχεδόν τέλειο θέμα για τον νέο τρόπο δουλειάς που επινοούσαν.
Αυτός είναι ένας οδηγός για τους οκτώ ιμπρεσιονιστικούς πίνακες με λουλούδια που μετράνε περισσότερο. Κάποιοι είναι πάνελ με νούφαρα στο μέγεθος τοίχου. Κάποιοι είναι μπουκέτα πάνω σε τραπέζι. Καλύπτουν πενήντα χρόνια και τέσσερις διαφορετικούς ζωγράφους. Μαζί εξηγούν γιατί οι πίνακες με λουλούδια κατέληξαν να είναι ένα από τα κεντρικά είδη ολόκληρου του κινήματος, και γιατί η παράδοση της ιμπρεσιονιστικής ζωγραφικής κήπων που βγήκε από αυτούς παραμένει το 2026 η κατηγορία τέχνης του δέκατου ένατου αιώνα που αναπαράγεται περισσότερο στους τοίχους των υπνοδωματίων.
Γιατί τα λουλούδια ταίριαζαν στη νέα ζωγραφική
Πριν από τα ονόματα, μια σύντομη τεχνική παρατήρηση, γιατί απαντά στο ερώτημα που κρύβεται πίσω από όλη την κατηγορία της ιμπρεσιονιστικής ζωγραφικής της φύσης. Γιατί οι ιμπρεσιονιστές ζωγράφισαν τόσα πολλά λουλούδια;
Τρεις λόγοι, όλοι πρακτικοί. Τα λουλούδια δεν ποζάρουν. Δεν μπορείς να τα πληρώσεις με την ώρα, δεν μπορείς να τους ζητήσεις να μείνουν ακίνητα, και αλλάζουν ορατά μπροστά σου καθώς μετακινείται το φως και καθώς μαραίνονται τα κομμένα κοτσάνια. Αυτό επιβάλλει μια ταχύτητα δουλειάς κοντά σε αυτήν που ο Μονέ ήδη προσπαθούσε να πετύχει στο ύπαιθρο. Δεύτερον, τα λουλούδια είναι σχεδόν τέλειο θέμα για τα νέα σωληνάρια με χημικές χρωστικές που μόλις είχε φέρει στην αγορά η βιομηχανική επανάσταση. Μπλε του κοβαλτίου, κίτρινο του καδμίου, ουλτραμαρίνα, βιριδιάνα, κόκκινο της αλιζαρίνης, πράσινο του χρωμίου – ολόκληρη η φωτεινή παλέτα της ζωγραφικής μετά το 1860 προωθούνταν εν μέρει με το επιχείρημα ότι μπορούσες πλέον να ζωγραφίσεις μια τουλίπα στο χρώμα που είχε πραγματικά η τουλίπα. Τρίτον, τα λουλούδια είναι ένα θέμα εσωτερικού χώρου που ακολουθεί τους κανόνες του υπαίθρου. Μπορείς να τα ζωγραφίσεις πάνω σε ένα τραπέζι κουζίνας τον Φεβρουάριο με την ίδια χαλαρή, γρήγορη γραφή που θα χρησιμοποιούσες για μια θημωνιά τον Ιούλιο. Επέτρεπαν σε έναν ιμπρεσιονιστή να δουλεύει μέσα στο σπίτι χωρίς να εγκαταλείψει το πρόγραμμά του.
Σχεδόν κάθε ζωγράφος στη λίστα των διάσημων ιμπρεσιονιστών ζωγράφισε λουλούδια. Τα οκτώ παραδείγματα που ακολουθούν είναι αυτά που αξίζει να ξέρετε.
1. Μονέ, Νούφαρα (Nymphéas), 1916
Το έργο που ορίζει, περισσότερο από κάθε άλλο, ολόκληρη την παράδοση της ιμπρεσιονιστικής ελαιογραφίας με λουλούδια. Ο Μονέ αγόρασε το κτήμα στο Ζιβερνί το 1890, αφού το νοίκιαζε επί επτά χρόνια, ύστερα αγόρασε τη διπλανή λωρίδα βάλτου το 1893 και ξόδεψε δύο χρόνια και μια μικρή περιουσία για να εκτρέψει έναν παραπόταμο του Επτ ώστε να γεμίσει τη λιμνούλα. Φύτεψε τα πρώτα νούφαρα το 1894. Άρχισε να τα ζωγραφίζει το 1897. Μέσα στα επόμενα τριάντα χρόνια έκανε περίπου διακόσιους πενήντα καμβάδες με την ίδια λιμνούλα.
Η εκδοχή παραπάνω είναι μία από τις ύστερες, στο μέγεθος τοίχου, ζωγραφισμένη το 1916, όταν ο Μονέ ήταν εβδομήντα έξι. Δείχνει την επιφάνεια της λιμνούλας χωρίς ορατή όχθη, χωρίς γραμμή ορίζοντα και χωρίς σταθερό σημείο θέασης. Τα φύλλα των νούφαρων επιπλέουν πάνω σε ένα βάθος από καθρεφτισμένο ουρανό και φύλλα ιτιάς. Κοιτάζοντας τον πίνακα, δεν μπορείτε να καταλάβετε αν κοιτάτε κάτω προς τη λιμνούλα ή πάνω μέσα από αυτήν. Ο Μονέ είχε περάσει είκοσι χρόνια ψάχνοντας πώς να ζωγραφίσει αυτή την αμφισημία, και οι ύστεροι καμβάδες σαν αυτόν είναι η πιο ακραία εκδοχή της.
Η μεγαλύτερη συλλογή από Nymphéas στον κόσμο βρίσκεται στο Μουσείο της Οραντζερί στο Παρίσι, όπου ο ίδιος ο Μονέ σχεδίασε τη δεκαετία του 1920 τις δύο οβάλ αίθουσες για να φιλοξενήσουν τα οκτώ μεγαλύτερα πάνελ του, το καθένα κατά μέσο όρο περίπου δύο μέτρα ψηλό και τέσσερα μέτρα πλατύ. Το Μαρμοτάν έχει μια μικρότερη ομάδα ύστερων έργων. Το Μητροπολιτικό Μουσείο έχει τρία. Το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου έχει ένα. Το να σταθείτε μπροστά σε οποιοδήποτε από αυτά είναι ό,τι πιο κοντινό θα ζήσουν οι περισσότεροι επισκέπτες στο να καταλάβουν γιατί το ιμπρεσιονιστικό ύφος κατέληξε να αφορά περισσότερο την πράξη του να κοιτάς παρά το πράγμα που κοιτάς.
2. Μονέ, Ο κήπος με τις ίριδες στο Ζιβερνί, περ. 1900

Οι ίριδες του Μονέ μένουν μερικές φορές στη σκιά των νούφαρων, πράγμα άδικο. Φύτευε μια λωρίδα εξήντα μέτρων από γενειοφόρες ίριδες κατά μήκος του κεντρικού μονοπατιού του πάνω κήπου, της λεγόμενης Grande Allée, κάθε άνοιξη από τις αρχές της δεκαετίας του 1890 και μετά. Οι ίριδες άνθιζαν για περίπου τρεις εβδομάδες στα τέλη Μαΐου και τις αρχές Ιουνίου. Αντιμετώπιζε κάθε άνοιξη ως μία ενιαία εκστρατεία δουλειάς. Ο πίνακας παραπάνω, που χρονολογείται γύρω στο 1900, δείχνει το μονοπάτι να χάνεται ανάμεσα σε ίριδες που φτάνουν ως το ύψος του ματιού του καμβά. Τα πράσινα, τα βιολετιά και τα μπλε-μωβ πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο σε κάθετες πινελιές, σχεδόν πολύ γρήγορες για να τις διαβάσει κανείς μία μία.
Είναι ένα από τα σπουδαία παραδείγματα ιμπρεσιονιστικής τοπιογραφίας, και μία από τις πιο καθαρές αποδείξεις του πώς σκεφτόταν ο Μονέ ένα παρτέρι όχι ως διακοσμητικό θέμα αλλά ως οργανωμένο πεδίο χρωματικής αντίθεσης. Το πορτοκαλοκίτρινο μονοπάτι ανεβαίνει ίσια στη μέση. Το συμπληρωματικό μπλε-βιολετί των ιρίδων είναι στις δύο πλευρές. Η δομή του πίνακα είναι σχεδόν μαθηματική. Η εκτέλεση κάθε άλλο.
3. Ρενουάρ, Μπουκέτο λουλούδια, 1878

Ο Ρενουάρ ζωγράφιζε μπουκέτα σε όλη του τη ζωή, αλλά αυτά από τα τέλη της δεκαετίας του 1870 είναι τα πιο δυνατά. Η εκδοχή παραπάνω είναι του 1878, ζωγραφισμένη στο μικρό του εργαστήριο στη Μονμάρτη τους ίδιους μήνες που δούλευε τον πίνακα με τον χορό στο Moulin de la Galette. Δείχνει περίπου τριάντα κομμένα λουλούδια σε ένα διάφανο γυάλινο βάζο πάνω σε ένα τραπέζι με ύφασμα, μπροστά σε έναν γαλαζογκρίζο τοίχο. Η σύνθεση είναι χαλαρή. Οι πινελιές στα πέταλα είναι τόσο γρήγορες που μοιάζουν σχεδόν αυτοσχέδιες.
Ο Ρενουάρ ήταν ο ζωγράφος της ομάδας που ήθελε περισσότερο από όλους να κάνει τα λουλούδια να φαίνονται ζωντανά. Έγραψε κάποτε ότι έμαθε περισσότερα για το πώς να ζωγραφίζει τη σάρκα της ανθρώπινης μορφής δουλεύοντας μελέτες λουλουδιών παρά από οποιαδήποτε άλλη άσκηση. Τα ροζ ενός πετάλου παιώνιας, έλεγε, ήταν τα ίδια ροζ με το εσωτερικό ενός μπράτσου. Το κόλπο ήταν να τα ζωγραφίζεις με την ίδια ταχύτητα και το ίδιο χαλαρό άγγιγμα. Μπορείτε να δείτε το επιχείρημα αυτό να λειτουργεί στο μπουκέτο παραπάνω. Τα λουλούδια δεν είναι στημένα. Ξεχειλίζουν από το βάζο. Μοιάζουν σαν να τα έφεραν από έξω πριν από μισή ώρα και να είναι έτοιμα να αρχίσουν να ρίχνουν πέταλα.
4. Μανέ, Παιώνιες, περ. 1864-65

Ο Εντουάρ Μανέ, που δεν εξέθεσε ποτέ σε καμία από τις οκτώ ομαδικές εκθέσεις των ιμπρεσιονιστών αλλά αναγνωρίζεται από όλους ως ο ζωγράφος που άνοιξε την πόρτα, ζωγράφιζε παιώνιες με εμμονή τη δεκαετία του 1860. Τις καλλιεργούσε στον κήπο του στο Ζενεβιλιέ, κατάντη του Παρισιού, και έφερνε κομμένα κλωνάρια στο εργαστήριό του. Το Ορσέ έχει έξι από τις νεκρές φύσεις του με παιώνιες από την περίοδο 1864-65. Η εκδοχή παραπάνω, λάδι σε ξύλο, δείχνει ένα βάζο με ροζ και λευκές παιώνιες πάνω σε έναν μαύρο λακαρισμένο ιαπωνικό δίσκο.
Δεν είναι πίνακες κήπου. Είναι έργα εσωτερικού χώρου, ζωγραφισμένα σε ένα εργαστήριο του Παρισιού με ελεγχόμενο βόρειο φως. Όμως οι πινελιές είναι ήδη χαλαρές. Τα πέταλα αποδίδονται συνοπτικά. Ο μαύρος δίσκος και το σκούρο φόντο κάνουν τα λουλούδια να διαβάζονται ως το μόνο ζωντανό πράγμα στην εικόνα. Ο Μανέ ήταν ο ζωγράφος που καθιέρωσε τις παιώνιες ως σοβαρό σύγχρονο θέμα. Κάθε ιμπρεσιονιστής που ήρθε μετά από αυτόν – ο Ρενουάρ, ο Καγιεμπότ, ο Φαντέν-Λατούρ, ακόμα και ο Σεζάν με τον τρόπο του – δούλευε μέσα στο είδος που είχε ορίσει ο Μανέ σε αυτή τη μικρή ομάδα καμβάδων, λίγο πριν η Ολυμπία τον κάνει περιβόητο.
5. Φαντέν-Λατούρ, Νεκρή φύση με λευκά τριαντάφυλλα, δεκαετία του 1870

Ο Ανρί Φαντέν-Λατούρ είναι η δύσκολη περίπτωση. Ήταν στενός φίλος του Μανέ, ζωγράφιζε με τον κύκλο των ιμπρεσιονιστών, εξέθεσε τα ομαδικά πορτρέτα του με αυτούς, και βρίσκεται σε κάθε εκτενή λίστα με τους βασικούς καλλιτέχνες του ιμπρεσιονισμού. Όμως οι δικοί του πίνακες με λουλούδια είναι οι πιο γυαλισμένοι, οι πιο λεία δουλεμένοι και οι πιο παλιομοδίτικοι ολόκληρης της γενιάς. Ζωγράφισε γύρω στις οκτακόσιες νεκρές φύσεις με λουλούδια στη ζωή του, κυρίως τριαντάφυλλα. Τις πούλησε όλες, κυρίως σε Βρετανούς συλλέκτες. Αυτές ήταν ο οικονομικός λόγος που μπορούσε να κάνει και τα πιο πειραματικά ομαδικά πορτρέτα και τις μελέτες μορφών για τις οποίες είναι σήμερα πιο γνωστός.
Τα λευκά τριαντάφυλλα παραπάνω είναι ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα. Τα πέταλα αποδίδονται ένα ένα. Τα φύλλα σκιάζονται προς τα πίσω. Το βάζο έχει πλήρη προοπτική και σαφή πηγή φωτός. Δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα από τη χαλαρή ιμπρεσιονιστική πινελιά στα ίδια τα λουλούδια. Κι όμως ο Φαντέν-Λατούρ ήταν, στις συζητήσεις του και στην επιλογή των φίλων του, γνήσιο μέλος της πρωτοπορίας. Ζωγράφισε τον εαυτό του στο ομαδικό πορτρέτο Φόρος τιμής στον Ντελακρουά το 1864, δίπλα στον Μανέ, τον Γουίσλερ και τον Μπωντλαίρ.
Τα τριαντάφυλλα του Φαντέν-Λατούρ αποδεικνύουν ότι οι ιμπρεσιονιστικοί πίνακες με λουλούδια, ως κατηγορία, δεν ήταν τεχνικά ομοιόμορφοι. Υπήρχε μια συντηρητική πτέρυγα της ίδιας γενιάς που δούλευε δίπλα στους ριζοσπάστες της χαλαρής πινελιάς, και ο πιο επιτυχημένος ζωγράφος λουλουδιών όλης της δεκαετίας του 1870 και του 1880, με εμπορικούς όρους, ήταν ο συντηρητικός.
6. Μονέ, Νούφαρα και ιαπωνική γέφυρα, περ. 1899

Η σειρά με τη λιμνούλα των νούφαρων δεν ξεκίνησε με τα πάνελ στο μέγεθος τοίχου της Οραντζερί. Ξεκίνησε με ένα μικρότερο, πιο σφιχτό φορμά που περιλάμβανε την ξύλινη πεζογέφυρα ιαπωνικού τύπου που είχε χτίσει ο Μονέ πάνω από τη λιμνούλα το 1895. Η εκδοχή παραπάνω, γύρω στο 1899, είναι ένας από τους περίπου δεκαοκτώ καμβάδες που έκανε με τη γέφυρα ανάμεσα στο 1899 και το 1900. Η σύνθεση είναι πιο συμβατική από τα ύστερα νούφαρα. Υπάρχει καθαρός ορίζοντας. Η γέφυρα διασχίζει τη λιμνούλα από άκρη σε άκρη. Τα νούφαρα είναι τοποθετημένα μπροστά και πίσω από τη γέφυρα.
Αυτό είναι το έργο-είσοδος για να καταλάβει κανείς την πορεία. Οι πρώιμοι πίνακες με τη λιμνούλα έχουν δομή. Η μέση περίοδος αφαιρεί τη γέφυρα και την όχθη. Τα ύστερα πάνελ αφαιρούν σχεδόν τα πάντα εκτός από τα φύλλα που επιπλέουν και τον καθρεφτισμένο ουρανό. Το να σταθείτε μπροστά στην εκδοχή με τη γέφυρα είναι σαν να διαβάζετε το πρώτο κεφάλαιο ενός μεγάλου μυθιστορήματος όπου ο συγγραφέας δεν έχει ακόμα καταλάβει τι να αφήσει έξω. Η χαλαρότητα έρχεται αργότερα. Πρώτα έπρεπε να στηθεί η δομή.
7. Καγιεμπότ, Κίτρινα τριαντάφυλλα σε βάζο, 1882

Ο Γκιστάβ Καγιεμπότ, που είναι γνωστός κυρίως για τον πίνακά του με το Παρίσι στη βροχή, πλάτους σχεδόν τριών μέτρων, και για το ότι ήταν ο σιωπηλός συλλέκτης που κράτησε οικονομικά όρθιους τους πρώτους ιμπρεσιονιστές, ήταν επίσης σοβαρός ζωγράφος λουλουδιών. Τα καλλιεργούσε στο κτήμα του στο Πτι-Ζενεβιλιέ, πάνω στον Σηκουάνα, λίγο κατάντη του Παρισιού, όπου πέρασε τα τελευταία δώδεκα χρόνια της ζωής του. Τα ζωγράφιζε σε πιο σφιχτές, σχεδόν φωτορεαλιστικές συνθέσεις που διαβάζονται πολύ διαφορετικά από τα μπουκέτα των φίλων του.
Τα κίτρινα τριαντάφυλλα παραπάνω, του 1882, δείχνουν έξι κομμένα άνθη σε ένα διάφανο γυάλινο βάζο μπροστά σε ένα σχεδόν μονόχρωμο φόντο στο χρώμα της κρέμας. Το βάζο αποδίδεται με ακρίβεια μηχανικού. Τα ίδια τα τριαντάφυλλα είναι ιμπρεσιονιστικά, με χαλαρή πινελιά. Ο πίνακας λειτουργεί επειδή το ακριβές βάζο κάνει τα χαλαρά λουλούδια να φαίνονται πιο ζωντανά από ό,τι θα φαίνονταν σε μια σύνθεση ομοιόμορφα χαλαρή. Ο Καγιεμπότ είχε εκπαιδευτεί ως ναυπηγός μηχανικός στα είκοσί του, και το μάτι του μηχανικού φαίνεται σχεδόν σε κάθε πίνακα που έκανε.
8. Μονέ, Ο κήπος του καλλιτέχνη στο Ζιβερνί, 1900

Ο τελευταίος από τους οκτώ είναι ένας ακόμα πίνακας με τον κήπο του Ζιβερνί, αυτός από το 1900, και μία από τις εικόνες της παράδοσης της ιμπρεσιονιστικής ζωγραφικής κήπων που έχουν αναπαραχθεί περισσότερο. Η θέα απλώνεται κατά μήκος του κεντρικού μονοπατιού του πάνω κήπου στα μέσα Μαΐου, προς το ροζ σοβατισμένο σπίτι στο βάθος. Ίριδες σε λωρίδες κίτρινες, λευκές, μπλε και σκούρες μωβ πλαισιώνουν το μονοπάτι και από τις δύο πλευρές. Το φως είναι το απαλό φως του αργά το πρωί που ο Μονέ προτιμούσε για τον πάνω κήπο, πριν ο ήλιος ανέβει αρκετά ψηλά ώστε να ξεπλύνει τα μπλε-βιολετιά από τις ίριδες.
Αυτός είναι ο πίνακας που έμαθε στο μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα πώς έμοιαζε ένας ιμπρεσιονιστικός κήπος. Είναι η εικόνα-πηγή για χιλιάδες αναπαραγωγές σε τοίχους υπνοδωματίων, σχέδια σε πετσέτες κουζίνας και μαγνητάκια σε πωλητήρια μουσείων. Ο λόγος που υπάρχει, με εμπορικούς όρους, ολόκληρη η βιομηχανία των ιμπρεσιονιστικών πινάκων με θέματα από τη φύση είναι σε μεγάλο βαθμό αυτός ο ένας καμβάς και οι δώδεκα περίπου κοντινές παραλλαγές του που έκανε ο Μονέ ανάμεσα στο 1898 και το 1902.
Τι να προσέξετε σε κάθε ιμπρεσιονιστικό πίνακα με λουλούδια
Ένας σύντομος κατάλογος για την επόμενη φορά που θα σταθείτε μπροστά σε έναν.
Πρώτον, κοιτάξτε την πινελιά στα πέταλα πριν κοιτάξετε οτιδήποτε άλλο. Όσο πιο χαλαρή η πινελιά, τόσο πιο πρόσφατα πίστευε ο ζωγράφος στο ιμπρεσιονιστικό πρόγραμμα. Ένα πέταλο ζωγραφισμένο με τρεις ή τέσσερις πινελιές είναι πιο «ιμπρεσιονιστικό» από ένα πέταλο ζωγραφισμένο με το φινίρισμα που έδινε ο Φαντέν-Λατούρ στα τριαντάφυλλά του. Και τα δύο είναι θεμιτά. Η τεχνική διαφορά φαίνεται μέσα σε δευτερόλεπτα.
Δεύτερον, κοιτάξτε το φόντο. Οι ιμπρεσιονιστικοί πίνακες με λουλούδια τείνουν να στήνονται μπροστά σε ένα σκόπιμα επίπεδο ή σχεδόν επίπεδο φόντο. Οι παιώνιες του Μανέ είναι μπροστά σε μαύρο. Το μπουκέτο του Ρενουάρ μπροστά σε γαλαζογκρίζο. Τα τριαντάφυλλα του Καγιεμπότ μπροστά σε κρεμ. Το κόλπο είναι να σπρώξεις τα χρώματα των λουλουδιών προς τα εμπρός, χωρίς να τους δίνεις τίποτα να ανταγωνιστούν από πίσω. Συγκρίνετέ τα με την παράδοση των πινάκων λουλουδιών του Σαλόν της ίδιας περιόδου, που χρησιμοποιούσε περίτεχνα υφάσματα ή κουρτίνες για φόντο, και η νεωτερικότητα της ιμπρεσιονιστικής προσέγγισης γίνεται αμέσως φανερή.
Τρίτον, κοιτάξτε πώς αποδίδεται το φως. Σε έναν πραγματικά ιμπρεσιονιστικό πίνακα με λουλούδια η πηγή του φωτός σχεδόν πάντα υπονοείται αντί να φαίνεται. Δεν υπάρχει καθαρή σκιά. Δεν υπάρχει προφανής φωτισμός από αριστερά. Τα λουλούδια μοιάζουν να λάμπουν από μέσα. Είναι το ίδιο κόλπο που χρησιμοποιούν τα τοπία του υπαίθρου. Το φως είναι παντού. Ο πίνακας είναι το φως.
Το Chiaro σας διαβάζει το γράμμα του Μονέ του 1909 προς τον έμπορο τέχνης Πολ Ντιράν-Ριέλ, όπου περιγράφει τη λιμνούλα με τα νούφαρα ως «μια εμμονή που έχει κρατήσει πάρα πολύ», ενώ στέκεστε μπροστά σε ένα από τα ύστερα Nymphéas στην Οραντζερί και κοιτάζετε δύο μέτρα από φύλλα νούφαρων που επιπλέουν.
Η κατακλείδα
Ένας ζωγράφος αγοράζει ένα μικρό αγροτόσπιτο στη Νορμανδία το 1883 επειδή χρωστάει το νοίκι του στο Παρίσι. Φυτεύει έναν κήπο. Ο κήπος καταλαμβάνει τη δουλειά του. Όταν πεθαίνει το 1926, η λιμνούλα με τα νούφαρα που έσκαψε ο ίδιος έχει γεννήσει διακόσιους πενήντα πίνακες, και το είδος των ιμπρεσιονιστικών πινάκων με λουλούδια έχει γίνει η κατηγορία τέχνης του δέκατου ένατου αιώνα που αναπαράγεται περισσότερο στον κόσμο. Όλα από ένα κτήμα τεσσάρων στρεμμάτων σε ένα χωριό διακοσίων κατοίκων, εκατό χιλιόμετρα κατά μήκος του Σηκουάνα από το Παρίσι.
Πηγές εικόνων
- Monet Water Lilies 1916.jpg — Κλοντ Μονέ (1840-1926). Πηγή, κοινό κτήμα.
- Monet - the-iris-garden-at-giverny-1900.jpg — Κλοντ Μονέ (1840-1926). Πηγή, κοινό κτήμα.
- Renoir - bouquet-of-flowers-1878.jpg — Πιερ-Ογκίστ Ρενουάρ (1841-1919). Πηγή, κοινό κτήμα.
- Édouard Manet - Vase de pivoines sur un plateau laqué.jpg — Εντουάρ Μανέ (1832-1883). Πηγή, κοινό κτήμα.
- Henri Fantin-Latour - Still Life of White Roses - Google Art Project.jpg — Ανρί Φαντέν-Λατούρ (1836-1904). Πηγή, κοινό κτήμα.
- Claude Monet - Water Lilies and Japanese Bridge - Google Art Project.jpg — Κλοντ Μονέ (1840-1926). Πηγή, κοινό κτήμα.
- Gustave Caillebotte - Yellow Roses in a Vase.jpg — Γκιστάβ Καγιεμπότ (1848-1894). Πηγή, κοινό κτήμα.
- Claude Monet The Artist’s Garden at Giverny.jpg — Κλοντ Μονέ (1840-1926). Πηγή, κοινό κτήμα.