კონტენტზე გადასვლა

რვა მეგობარი, რომლებმაც იმპრესიონიზმი შექმნეს: მხატვრების საველე გზამკვლევი

გამოქვეყნდა: • კითხვის დრო: 13 წთ

კლოდ მონე ნადარის ფოტოზე, 1899 წელი, პირველი იმპრესიონისტული გამოფენიდან ოცდახუთი წლის შემდეგ

1874 წლის აპრილში, პარიზში, კაპუცინების ბულვარზე, ფოტოგრაფისგან ნათხოვარ სხვენში ოცდაათმა მხატვარმა გამოფენა გახსნა. თავიანთ ჯგუფს მათ Société Anonyme des Artistes Peintres, Sculpteurs, Graveurs, etc. დაარქვეს, განზრახ ბიუროკრატიული სახელი, რომელიც ოფიციალური სალონის დასაცინად მოიფიქრეს. გამოფენა ოთხ კვირას გაგრძელდა. შესვლა ერთი ფრანკი ღირდა. მან თითქმის არაფერი მოიტანა, ცოტა ხალხი მიიზიდა და რეცენზიები დაიმსახურა, რომლებიც გაოცებულიდან ბოროტამდე მერყეობდა. ამ ოცდაათ მხატვარს შორის რვა ადამიანი იყო, ვინც მომდევნო ოცი წლის განმავლობაში შეცვლიდა, როგორ უყურებდა მთელი დასავლური სამყარო სინათლეს, ამინდს, წყალს, შაბათ-კვირას, ბალეტის რეპეტიციებსა და პარიზის გარეუბნებს. იმპრესიონისტი მხატვრები სკოლა არ იყვნენ. მანიფესტი არ ჰქონიათ. ეს იყო დაახლოებით თხუთმეტი ადამიანისგან შემდგარი მეგობრული წრე, რომლებიც 1860-იან და 1870-იან წლებში ერთმანეთის გვერდით ხატავდნენ და ბოლოს მხატვრობა თითქმის შემთხვევით გამოიგონეს ხელახლა.

ეს გზამკვლევია რვა სახელზე, რომლებიც ყველაზე მეტად მნიშვნელოვანია. იმათზე, ვისი ნამუშევრებიც ნამდვილად დაგხვდებათ, თუ ორსეს მუზეუმს, ორანჟერის, მარმოტანის ან ნებისმიერი დიდი მუზეუმის XIX საუკუნის დარბაზებს შემოივლით. მთელ სიას არა. სია დაახლოებით ოცდახუთ სახელს მოიცავს, და თუ სპეციალისტი ხართ, ოცდაათზეც შეგიძლიათ იდავოთ. მაგრამ ცნობილი იმპრესიონისტების სია, რომელიც ყველას ნამდვილად სჭირდება, სწორედ ამ რვამდე დადის. დაახლოებით იმ თანმიმდევრობით წავალთ, რომლითაც მათ ორსეში შეხვდებით, პირველი სართულიდან ზემოთ.

რას ნიშნავს სინამდვილეში „იმპრესიონისტი“

სახელებამდე მოკლე განმარტება, რადგან ამ ტერმინს თავისუფლად იყენებენ. იმპრესიონისტი მხატვარი, მკაცრი გაგებით, ისაა, ვინც 1874-დან 1886 წლამდე პარიზში გამართული რვა იმპრესიონისტული ჯგუფური გამოფენიდან ერთში ან რამდენიმეში მაინც მიიღო მონაწილეობა. ეს ერთადერთი ობიექტური კრიტერიუმია. სეზანმა პირველსა და მესამეზე გამოფინა. ედუარ მანე, მხატვარი, რომელსაც მიმდინარეობის დაწყებას ყველაზე ხშირად მიაწერენ, არცერთში არ მონაწილეობდა და იმპრესიონისტს თავს არ უწოდებდა. სერამ მერვეზე გამოფინა და, როგორც წესი, პოსტიმპრესიონიზმს მიაკუთვნებენ. რვა გამოფენის მთავარი მხატვრების ოფიციალური სია იმაზე უფრო არეულია, ვიდრე ის ხალხის მეხსიერებაშია შემორჩენილი.

სტილისტურად მათ რაც აერთიანებს, უფრო მოკლეა და უფრო ადვილად აღსაწერი. შეძლებისდაგვარად ღია ცის ქვეშ, en plein air, ხატავდნენ, პორტატულ ტილოებზე. სწრაფად მუშაობდნენ, ხშირად ერთ ან ორ სეანსში ამთავრებდნენ, რომ ცვალებადი სინათლე დაეჭირათ. მონასმებს ხილულს ტოვებდნენ და არ ურევდნენ ერთმანეთში. აკადემიური ყავისფერ-მოყვითალო პალიტრის ნაცვლად ურჩევნიათ კაშკაშა ფერი, პირდაპირ ქიმიური პიგმენტების ახალი ტუბებიდან, რომლებიც ინდუსტრიულმა რევოლუციამ ეს-ესაა გამოიტანა ბაზარზე. მითოლოგიისა და ისტორიის ნაცვლად ჩვეულებრივ თანამედროვე სიუჟეტებს ხატავდნენ: რკინიგზის სადგურებს, გარეუბნის ბაღებს, შაბათ-კვირის მენიჩბეებს, რეპეტიციაზე მყოფ მოცეკვავეებს, ახალ ბულვარებს, რომლებიც ოსმანმა პარიზში გაჭრა. და ნამუშევრებს იქ კიდებდნენ, სადაც საზოგადოება ნახავდა, ოფიციალური სალონის გარეთ.

ეს მთელი ტექნიკური პროგრამაა. დანარჩენი ბიოგრაფიაა.

1. კლოდ მონე, შემთხვევითი დამფუძნებელი

დაიბადა პარიზში 1840 წელს, გაიზარდა ჰავრში, გარდაიცვალა ჟივერნიში 1926 წელს. თუ იმპრესიონიზმს დამფუძნებელი ჰყავს, ეს მონეა, და მხოლოდ იმიტომ, რომ მისმა პატარა ეტიუდმა ნავსადგურზე, „შთაბეჭდილება. ამომავალი მზე“, რომელიც 1872 წელს დაიხატა და 1874 წლის გამოფენაზე იყო წარმოდგენილი, მიმდინარეობას სახელი მისცა, როცა ერთმა სატირულმა კრიტიკოსმა „იმპრესიონისტი“ დამცინავ იარლიყად გამოიყენა, მხატვრებმა კი ის შეინარჩუნეს.

მონემ პრინციპები აბსოლუტურ უკიდურესობამდე მიიყვანა. ერთსა და იმავე სიუჟეტს, თივის ზვინებს, ალვის ხეებს, რუანის საკათედრო ტაძარს, ჟივერნის დუმფარებიან გუბურას, ისევ და ისევ ხატავდა დღის სხვადასხვა დროს და სხვადასხვა ამინდში, და თითოეულ ტილოს ერთი კონკრეტული განათების ერთ გაყინულ მომენტად ექცეოდა. მარტო რუანის საკათედრო ტაძრის სერია ოცდაათი ტილოა. დუმფარები დაახლოებით ორას ორმოცდაათს ითვლის. სიცოცხლის ბოლოსთვის ის თითქმის მხოლოდ წყალსა და ქვაზე დაცემული სინათლის მხატვარი იყო.

პირველად სანახავად ყველაზე სასარგებლო მონე მისი სერიული ნახატებიდან ისაა, რომელიც თქვენთან ყველაზე ახლოსაა. ორსეში რუანის საკათედრო ტაძრის ხუთი ტილო გვერდიგვერდ კიდია. ორანჟერიში დუმფარების რვა უზარმაზარი პანოა, სპეციალურად მათთვის მოწყობილ მიწისქვეშა დარბაზებში. მარმოტანშია „ამომავალი მზე“. ნიუ-იორკის მეტროპოლიტენში „თივის ზვინებია“. რომელიმე მათგანის წინ დადექით და დაინახავთ, რის მიბაძვასაც ცდილობდა თითქმის ას ორმოცდაათი სხვა მხატვარი და უმეტესად ვერ შეძლო. ის ჯგუფში ბევრად ყველაზე დიდხანს ცოცხლობდა: ოთხმოცდაექვსი წლისა გარდაიცვალა და თავად იმპრესიონიზმს ოცი წლით გადააცილა.

2. პიერ-ოგიუსტ რენუარი, სასიამოვნო კვირა დღეების მხატვარი

რენუარის „ბალი მულენ დე ლა გალეტში“ (1876), კვირა დღის ნახატი, რომელმაც განსაზღვრა, როგორ ხედავდა იმპრესიონიზმი პარიზულ დასვენებას

დაიბადა ლიმოჟში 1841 წელს, გარდაიცვალა კანი-სიურ-მერში 1919 წელს. რენუარი ის მხატვარია, რომლის შეყვარებაც ყველაზე ადვილი იქნება და სერიოზულად აღქმა ყველაზე რთული, რაც მის მიმართ უსამართლოა, რადგან საუკეთესო ფორმაში ის XIX საუკუნის ერთ-ერთი დიდი ფიგურული მხატვარია.

ისიც ისევე დაწინაურდა, როგორც მონე: 1860-იანი წლების დასაწყისში პარიზის მახლობლად, ფონტენბლოს ტყეში ხატავდა და, როცა ახერხებდა, სალონებში გამოფენდა. მისი გარღვევა „ბალი მულენ დე ლა გალეტში“ იყო, რომელიც 1876 წელს დაიხატა და 1877 წელს მესამე იმპრესიონისტულ გამოფენაზე აჩვენეს. ის დაახლოებით ორი მეტრი სიგანისა და მეტრ-ოცი სიმაღლისაა და გვიჩვენებს დაახლოებით ოცდაათ პარიზელს, რომლებიც მონმარტრის ბორცვზე, ღია ცის ქვეშ, კვირა დღის შეკრებაზე ფარნების გირლიანდების ქვეშ ცეკვავენ. ფოთლებში გამოსული ლაქა-ლაქა სინათლე ყველას სახესა და ტანსაცმელს ათრთოლებს. მთელი ნახატი იდეალურ კვირა შუადღეს ჰგავს. დღეს ის ორსეშია და ერთ-ერთი იმ ნამუშევართაგანია, რომლის წინაც დამთვალიერებლები ყველაზე დიდხანს დგანან.

რენუარის გვიანდელი ნამუშევრების, 1890-იანი და 1900-იანი წლების მძიმე შიშველი ფიგურების დაცვა უფრო რთულია. სამოციოდე წლის ასაკში ართრიტი დაემართა და ფუნჯებს ხელზე უმაგრებდნენ. ფიგურები დარბილდა. მაგრამ 1870-იანი და 1880-იანი წლების დასაწყისის მხატვარი, ვაშინგტონის ფილიპსის კოლექციაში დაცული „მენავეების საუზმისა“ და ორსეში დაცული „მულენ დე ლა გალეტის“ ავტორი, იმ ცოტათაგანია, ვისაც შეეძლო კვირა შუადღე ისე დაეხატა, თითქოს ეს ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ ყოფილიყო, რაც ოდესმე მომხდარა.

3. ედგარ დეგა, იმპრესიონისტი, რომელსაც სძულდა, როცა ასე უწოდებდნენ

დეგას „ბალეტის გაკვეთილი“ (1874), სარეპეტიციო დარბაზის ერთ-ერთი ნახატი, რომელმაც განსაზღვრა, როგორ ხატავდა იმპრესიონიზმი ქალაქის ინტერიერებს

დაიბადა პარიზში 1834 წელს, გარდაიცვალა პარიზში 1917 წელს. დეგა უხერხული შემთხვევაა. რვა იმპრესიონისტული გამოფენიდან შვიდში მონაწილეობდა, პისაროს გარდა ყველა სხვა მხატვარზე მეტში. ის იმპრესიონისტების ყველა სიაშია, რაც კი ოდესმე დაწერილა. და ეს იარლიყი სძულდა. ურჩევნია „რეალისტი“ ან „დამოუკიდებელი“. ღია ცის ქვეშ თითქმის არასდროს ხატავდა. სახელოსნოში აკვიატებით ხატავდა. მისი თემა ადამიანის ფიგურა იყო ხელოვნურ განათებაში, განსაკუთრებით მოცეკვავეების, ჟოკეების, მრეცხავი ქალებისა და მბანავი ქალების სხეულები.

დეგა ის მხატვარია, ვისაც უნდა შეხედოთ, თუ გგონიათ, რომ იმპრესიონიზმი მხოლოდ პეიზაჟებს ნიშნავს. ორსეში მისი ბალეტის რეპეტიციის ათობით სცენაა, დახატული ისეთი კუთხიდან, რომელიც თითქმის ყოველთვის ოდნავ ცენტრიდან გადახრილია, ოდნავ მოჭრილი, ოდნავ სვეტის ან მოაჯირის უკან. ოციოდე წლის ასაკში იტალიურ რენესანსს სერიოზულად სწავლობდა და მისი ხატვის ოსტატობა ჯგუფში ყველა სხვაზე სულ სხვა დონეზეა. პასტელები, რომლებიც 1880-იან და 1890-იან წლებში ზედაპირულ თუნუქის ტაშტებში მბანავ ქალებზე შექმნა, XIX საუკუნის მხატვრობის ფსიქოლოგიურად ყველაზე ინტიმურ ნამუშევრებს შორისაა.

მან ასევე რამდენიმე ასეული ქანდაკება შექმნა, ყველა ცვილისგან, თითქმის ყველა მოცეკვავეები და ცხენები. დღეს დაახლოებით სამოცდაათი მათგანის ბრინჯაოს ჩამოსხმა არსებობს, უმეტესად სიკვდილის შემდეგ დამზადებული. ყველაზე ცნობილი „თოთხმეტი წლის პატარა მოცეკვავეა“, ერთადერთი ქანდაკება, რომელიც დეგამ სიცოცხლეში გამოფინა, 1881 წელს, მეექვსე იმპრესიონისტულ გამოფენაზე. ისიც ორსეშია, მინის ვიტრინაში, ნამდვილ ბალეტის ქვედაკაბაში გამოწყობილი, რომელსაც მუზეუმი რამდენიმე წელიწადში ერთხელ ცვლის.

4. კამილ პისარო, ერთადერთი მხატვარი, რომელიც რვავე გამოფენაზე იყო

პისაროს „მონმარტრის ბულვარი, გაზაფხული“ (1897), დახატული სასტუმროს ფანჯრიდან, კვირაში ხუთი დღე, თითქმის ერთი წლის განმავლობაში

დაიბადა სენტ-თომასზე 1830 წელს, გარდაიცვალა პარიზში 1903 წელს. პისარო ის მხატვარია, რომლის გარეშეც ჯგუფი ერთად ვერ გაძლებდა. ის ყველაზე უფროსი იყო. ის ყველაზე მეტად იყო ერთგული პოლიტიკური და ესთეტიკური დავების. მას უწოდებდა სეზანი „მამას“ და მას მიაწერდა, რომ ხატვა ასწავლა. ის ერთადერთი მხატვარი იყო, ვინც 1874-დან 1886 წლამდე რვავე იმპრესიონისტულ ჯგუფურ გამოფენაზე გამოფინა.

კარიერის დიდი ნაწილის განმავლობაში მისი თემა სოფლის საფრანგეთი იყო. გლეხები მინდვრებში, ბაზრის დღეები პატარა ქალაქებში, სოფელი პონტუაზი, სადაც თხუთმეტი წელი ცხოვრობდა. 1890-იანი წლების ბოლოს, როცა თვალის ქრონიკული ინფექცია ჰქონდა, რის გამოც ღია ცის ქვეშ მუშაობა საშიში გახდა, პარიზის ბულვარების ხატვაზე გადავიდა, დაქირავებული სასტუმროს ფანჯრებიდან. მონმარტრის ბულვარის სერია, რომელიც 1897-1898 წლებში შექმნა, ერთი და იმავე ქუჩის დაახლოებით ათეული ხედი დღის სხვადასხვა დროს, სხვადასხვა ამინდში, დახატული გრან-ოტელ დე რიუსის მეოთხე სართულის ერთი და იმავე ფანჯრიდან, XIX საუკუნის ბოლოს პარიზის ერთ-ერთი დიდი დოკუმენტია.

პისარო ის მხატვარია, ვისაც უნდა შეხედოთ, თუ გინდათ გაიგოთ, რას ნიშნავდა იმპრესიონისტისთვის თემის ერთგულება. პონტუაზში ერთი და იგივე გლეხის ქოხი ოცჯერ დახატა. მონმარტრის ბულვარი თოთხმეტჯერ. ვარიაციები სულაც არ არის მცირე.

5. ალფრედ სისლეი, ინგლისელი, რომელიც საფრანგეთიდან არასდროს წასულა

სისლეის „წყალდიდობა პორ-მარლიში“ (1876), ერთ-ერთი მისი დიდი ნახატი იმაზე, როგორ ყლაპავს წყალი სენის პირას მდებარე პატარა ქალაქს

დაიბადა პარიზში 1839 წელს ინგლისელი მშობლების ოჯახში, გარდაიცვალა მორე-სიურ-ლუენში 1899 წელს. სისლეი ჯგუფში ყველაზე შეუფასებელია. მხოლოდ პეიზაჟებს ხატავდა. ოფიციალურ სალონში ვერასდროს მოხვდა. სიცოცხლეში თითქმის არაფერი გაყიდა. ორმოცდაცხრამეტი წლისა ღარიბი გარდაიცვალა ყელის კიბოთი, ერთი წლით ადრე, სანამ მისი ნახატების ფასი ათჯერ გაიზრდებოდა.

მისი საუკეთესო ნამუშევარი ტილოების სერიაა, რომელიც 1876 წელს შექმნა სენის პირას მდებარე სოფელ პორ-მარლიში მომხდარ პატარა წყალდიდობაზე. წყალი მეორე სართულის ფანჯრებამდე ავიდა და რამდენიმე დღე იდგა. სისლეიმ ის ნიჩბიანი ნავიდან და სანაპიროს მშრალი მხრიდან დახატა, ერთ კვირაში ექვსი ნახატი. თემა წყალია, მაგრამ ნამდვილი თემა ისაა, როგორ დგას მასში ნახევრად ჩაძირული ღვინით მოვაჭრის პატარა დუქანი, და როგორ აჩენს ზედა ფანჯრების ანარეკლი მთელ სცენას წყალქვეშ მოქცეულად, მშრალ ნაწილებს უყურებთ თუ სველს.

ის ის მხატვარია, ვინც ყველაზე ძლიერად დაასაბუთა, რომ პეიზაჟი იმპრესიონიზმის მთავარი თემაა. ოცდაათი წელი მის ერთგულად დარჩა, მაშინაც კი, როცა არავინ ყიდულობდა. ორსეში პორ-მარლის წყალდიდობის ექვსი ტილოა. მათ ადვილად ჩაუვლით, მეხუთე სართულის გვერდით დარბაზში. ნუ ჩაუვლით.

6. ბერტ მორიზო, მხატვარი, რომელსაც მამაკაცები მუდმივად არ აფასებდნენ

ბერტ მორიზოს „აკვანი“ (1872), ნახატი, რომელმაც ის იმპრესიონისტების წრეს გააცნო

დაიბადა ბურჟში 1841 წელს, გარდაიცვალა პარიზში 1895 წელს. მორიზო პირველი ქალი იყო, ვინც იმპრესიონისტების ჯგუფს შეუერთდა, და ცნობილი იმპრესიონისტების სიაში, რომელსაც ადამიანების უმეტესობა ოდესმე გადააწყდება, მხოლოდ ორი ქალიდან ერთ-ერთია, მეორე მერი კასატია. რვა იმპრესიონისტული გამოფენიდან შვიდში მონაწილეობდა და მხოლოდ მეოთხე, 1879 წლისა გამოტოვა, რადგან ახალი ნამშობიარევი იყო.

მისი თემა ოჯახური ცხოვრება იყო. მკითხველი ქალები. დედები შვილებთან ერთად. დები, რომლებიც ერთმანეთს საღამოსთვის ამზადებენ. ახალგაზრდა ქალი ბალზე. „აკვანი“, მისი ყველაზე ცნობილი ნამუშევარი, 1872 წელს შეიქმნა და გვიჩვენებს მის დას, ედმას, რომელიც მძინარე ახალშობილ ქალიშვილს დაჰყურებს. ის ორსეშია. მისი ზომა ორმოცდაექვსი სანტიმეტრი ორმოცდათექვსმეტზეა, დაახლოებით კვადრატად დალაგებული ოთხი საბეჭდი ფურცლის ოდენა, და ეს მთელი მიმდინარეობის ფსიქოლოგიურად ერთ-ერთი ყველაზე დატვირთული ნახატია.

მორიზო ასევე ედუარ მანეს მოწაფე, მოდელი, მეგობარი და 1874 წლიდან მისი რძალი იყო. ის მანეს ძმას, ეჟენს გაჰყვა ცოლად, და ედუართან ოჯახურმა კავშირებმა მანეებიცა და იმპრესიონისტებიც მთელი 1870-იანი წლების განმავლობაში ერთმანეთთან გადახლართული შეინარჩუნა. ის ის მხატვარია, ვინც აჩვენა, რომ იმპრესიონიზმს შეეძლო შენობაში შესულიყო და მაინც ემუშავა, რომ ღია ცის ქვეშ მუშაობის თავისუფალი მონასმი შეიძლებოდა მშვიდ ოჯახურ სცენაზე გამოგეყენებინა და ისეთი რამ გეპოვა, რაც აკადემიურ მხატვრებს არასდროს უცდიათ. ორსეში მისი იმაზე მეტი ნამუშევარია, ვიდრე დამთვალიერებლების უმეტესობას წარმოუდგენია.

7. მერი კასატი, ამერიკელი

მერი კასატის „ნავით გასეირნება“ (1893-94), მისი ყველაზე ამბიციური დიდფორმატიანი იმპრესიონისტული ტილო

დაიბადა პიტსბურგში 1844 წელს, გარდაიცვალა პარიზის მახლობლად 1926 წელს. კასატი ფრანგულ მიმდინარეობაში ამერიკული გამონაკლისია, პენსილვანიელი ზედა საშუალო ფენიდან, რომელიც 1874 წელს პარიზში გადავიდა, 1877 წელს დეგას გაეცნო და მეოთხე გამოფენიდან მოყოლებული იმპრესიონისტებთან ერთად გამოფენაზე მიიწვიეს. რვიდან ოთხში მონაწილეობდა.

კარიერის დიდი ნაწილის განმავლობაში მისი თემა იგივე იყო, რაც მორიზოსი. ქალები, დედები, ბავშვები, ქალიშვილები. ის მათ ისეთი პირდაპირობითა და კომპოზიციური სიმტკიცით ხატავდა, რომლისკენაც მორიზო ყოველთვის არ მიისწრაფოდა. „ნავით გასეირნება“, შექმნილი 1893-1894 წლებში და დღეს ვაშინგტონის ნაციონალურ გალერეაში დაცული, თითქმის ორმეტრიანი ტილოა, რომელზეც კატალონიელი მენიჩბე ქალთან და ბავშვთან ერთად პატარა ნავშია. მამაკაცის ზურგი ნახატის ნახევარს იკავებს. ქალის სახე თითქმის პროფილშია. კომპოზიცია იაპონური ესტამპებიდანაა ნასესხები, რომლებსაც კასატი იმ დროს ინტენსიურად სწავლობდა, და მთელი ნამუშევარი ნახატზე მეტად ფილმის კადრს ჰგავს.

კასატი ის მხატვარიცაა, ვინც იმპრესიონიზმი ფაქტობრივად შეერთებულ შტატებში შეიტანა. მისი ძმა, ალექსანდერი, პენსილვანიის რკინიგზის პრეზიდენტი და მსხვილი კოლექციონერი იყო. მისი შეგროვებისა და ამერიკელი მეგობრებისთვის, განსაკუთრებით ნიუ-იორკელი ჰევმაიერებისთვის, მიცემული რჩევების წყალობით, იმპრესიონისტული ნამუშევრების მნიშვნელოვანი ნაწილი, რომელიც XX საუკუნის დასაწყისში ამერიკულ მუზეუმებში მოხვდა, კასატის მეშვეობით შევიდა. მის გარეშე მეტროპოლიტენს, ბოსტონის სახვითი ხელოვნების მუზეუმსა და ჩიკაგოს ხელოვნების ინსტიტუტს დღეს სულ სხვა კედლები ექნებოდათ.

8. გუსტავ კაიბოტი, ინჟინერი, რომელიც მეგობრებს აგროვებდა

კაიბოტის „პარიზის ქუჩა, წვიმიანი დღე“ (1877), ნახატი, რომელმაც თანამედროვე პარიზული ბულვარი ყველასთვის განსაზღვრა, ვინც მის შემდეგ მოვიდა

დაიბადა პარიზში 1848 წელს, გარდაიცვალა ჟენვილიეში 1894 წელს. კაიბოტი ის მხატვარია, ვინც კინაღამ ვერ მოხვდა იმპრესიონისტი მხატვრების სიაში, რადგან XX საუკუნის დიდი ნაწილის განმავლობაში ის, უპირველეს ყოვლისა, კოლექციონერად ახსოვდათ და მხოლოდ შემდეგ მხატვრად, მისი მხატვრული ნახევარი კი უბრალოდ კომპეტენტურად ითვლებოდა. 1970-იან და 1980-იან წლებში მისი შემოქმედების ხელახალმა წაკითხვამ ეს ყველაფერი შეცვალა. დღეს ის ყველა სიაშია.

ის მდიდარი ოჯახიდან იყო, და ესეც ამბის ნაწილია. ჯერ იურისტად ისწავლა, შემდეგ საზღვაო ინჟინრად, შემდეგ კი მხატვრობა სახვითი ხელოვნების სკოლაში. როცა 1874 წელს მამა გარდაეცვალა, დიდი ქონება დაუტოვა. დარჩენილი ცხოვრება ორ პარალელურ საქმეს მიუძღვნა: საკუთარ ნახატებს ქმნიდა მის გარშემო არსებულ მუშათა და ბურჟუაზიულ პარიზზე, და ჩუმად ყიდულობდა მონეს, რენუარისა და დეგას ნახატებს, რომლებსაც სხვა არავინ იყიდდა, ისეთ ფასებში, რომ მეგობრები გაკოტრებას გადაერჩინა. ორი წლის განმავლობაში მონეს სახელოსნოს ქირას იხდიდა. მესამე იმპრესიონისტული გამოფენა საკუთარი ჯიბიდან დააფინანსა.

მისი საკუთარი ნახატები მიმდინარეობაში ყველაზე უცნაურებს შორისაა. „პარიზის ქუჩა, წვიმიანი დღე“, დახატული 1877 წელს და დღეს ჩიკაგოს ხელოვნების ინსტიტუტში დაცული, თითქმის სამი მეტრი სიგანისაა. ის გვიჩვენებს ოსმანის ახალი ბულვარების ერთ გზაჯვარედინს სენ-ლაზარის სადგურთან ახლოს, წვიმიან დღეს, ქოლგების ქვეშ ოდნავ ირიბად მიმავალი ფიგურებით. პერსპექტივა თითქმის ძალადობრივადაა გამძაფრებული. ქვაფენილი ნახაზის ოსტატის სიზუსტითაა დახატული. ტანსაცმელი იმპრესიონისტულად. ნახატი თითქმის ფართოკუთხიანი ობიექტივით გადაღებულ ფოტოს ჰგავს. კაიბოტი თანამედროვე პარიზს ხატავდა მანამ, სანამ ვინმე სხვა მიხვდებოდა, როგორ. Chiaro ხმამაღლა გიკითხავთ აღწერას, რომელიც მან 1894 წლის ანდერძში დაწერა, როცა სამოცდაშვიდი იმპრესიონისტული ტილო საფრანგეთის სახელმწიფოს უანდერძა. ეს ის საჩუქარია, რომლის მიღებაზეც ლუვრის დასათანხმებლად ხუთწლიანი ბრძოლა დასჭირდა და რომელიც დღევანდელი ორსეს იმპრესიონისტული დარბაზის დამფუძნებელ კოლექციად იქცა.

მამაკაცები, რომლებიც ხან ითვლებიან და ხან არა

მხატვრების მოკლე სია, რომლებიც ხშირად ჩნდებიან იმპრესიონიზმის მთავარი მხატვრების სიებში, მაგრამ მათში უხერხულად ეტევიან:

რა აერთიანებს მათ საბოლოოდ

იმპრესიონისტი მხატვრები პატარა ჯგუფი იყვნენ. ერთმანეთს პირადად იცნობდნენ. ერთმანეთს ფულს სესხულობდნენ და ერთმანეთის ოჯახებში ქორწინდებოდნენ. ტექნიკასა და პოლიტიკაზე კამათობდნენ. ყველა მათგანი, სხვადასხვანაირად, ერთსა და იმავე ფუნდამენტურ მტკიცებას ხატავდა: რომ თანამედროვე სამყარო, მატარებლები, გარეუბნები, შაბათ-კვირის ცეკვები, სარეპეტიციო დარბაზები, ახალი ბულვარები, სერიოზული მხატვრობისთვის ისეთივე ღირსეული თემა იყო, როგორც ბერძნული და რომაული ღმერთები, რომლებსაც აკადემია ორი საუკუნე ხატავდა.

ისინი იმიტომ არიან მნიშვნელოვანი, რომ ეს დავა მოიგეს. საუკუნენახევრის შემდეგ თითქმის ყველაფერი, რასაც ნებისმიერი დიდი ხელოვნების მუზეუმის თანამედროვე ფრთაში ნახავთ, იმ ტექნიკურ და კონცეპტუალურ მტკიცებებზეა დამოკიდებული, რომლებიც მათ წამოაყენეს. მოქმედი ნავსადგურების გამოსახულებები ხელოვნებაა. სწრაფი ესკიზები დასრულებული ნახატებია. სინათლე თემაა. ამინდი თემაა. თანამედროვე ცხოვრება, დახატული მაშინ, როცა ის ჯერ კიდევ ხდებოდა, თემაა.

ზემოთ ჩამოთვლილი რვა სახელი იმათია, ვისმა ნამუშევრებმაც ეს არგუმენტი ყველაზე ძლიერად დაასაბუთა.

და ბოლოს

დაახლოებით თხუთმეტი ადამიანისგან შემდგარი მეგობრული წრე. მათგან რვა მხატვარი, რომლებიც მნიშვნელოვანი აღმოჩნდნენ. ერთი იმპროვიზებული გამოფენა ფოტოგრაფისგან ნათხოვარ სხვენში. ერთი ცუდი ხუმრობა სატირული კრიტიკოსისგან, რომლის შეურაცხყოფად მიღებაზეც მხატვრებმა უარი თქვეს და სახელად აქციეს. საუკუნენახევრის შემდეგ მას ისევ იმპრესიონიზმს ვუწოდებთ, და ის, თუ როგორ უყურებს ადამიანების უმეტესობა სინათლის, წყლისა და კვირა შუადღეების ნახატებს, სწორედ იმ სხვენიდან მოდის, კაპუცინების ბულვარზე.

გამოსახულებების წყაროები