
ადამიანების უმეტესობა ლუვრში სიით შედის. „მონა ლიზა“. მილოსის ვენერა. სამოთრაკიის ნიკე. „თავისუფლება, რომელიც ხალხს მიუძღვის“. ისინი ერთი ჰიტიდან მეორისკენ მიაბიჯებენ, ფოტოს იღებენ, შემდეგისკენ მიაბიჯებენ. სამი საათის შემდეგ გამოდიან დაქანცულები, ბუნდოვნად იმედგაცრუებულები, არ იციან, რა ნახეს სინამდვილეში. პრობლემა სიაშია.
სია ლუვრს საუკეთესო ჰიტების ალბომად მიიჩნევს. ის ასეთი არ არის. ეს შუა საუკუნეების ციხესიმაგრეა, რომელიც სამეფო სასახლედ იქცა, რომელიც იმპერიულ საწყობად იქცა, რომელიც მუზეუმად იქცა, და ეს ოთხივე შენობა დღემდე ერთმანეთზეა დაწყობილი იმ ერთში, რომელშიც დგახართ. როცა ადამიანები კითხულობენ, რა ნახონ ლუვრში, გულწრფელი პასუხი ისაა, რომ უნდა შეწყვიტოთ კითხვა, რა ნახოთ, და დაიწყოთ კითხვა, სად დადგეთ. აირჩიეთ ერთი ფრთა. ნელა გაიარეთ. დანარჩენი სასახლეს მიანდეთ.
რა სჭირს ათეულის სიას
აი, რა ხდება, თუ ყველაფრის ნახვას ცდილობთ. ლუვრში დაახლოებით 35 000 ნამუშევარია გამოფენილი. თითოზე ოცდაათი წამი 290 საათია, ჭამისა და ჩამოჯდომის გარეშე. ყველას ვერ ნახავთ. ერთ პროცენტსაც ვერ ნახავთ. ნახავთ იმ რამდენიმეს, რომელზეც აუდიოგიდმა მიგითითათ, და მათ ტელეფონიდან ნახავთ, ბრბოს თავს ზემოდან, დაახლოებით სიგარეტის შესვენების ხანგრძლივობით.
უარესიც, სია გეუბნებათ, რომ თქვენი ყურადღების ღირსი არასწორი რამეებია. ლუვრში ყველაზე მონახულებადი ობიექტი „მონა ლიზაა“. ის ასევე ყველაზე გამაღიზიანებელია. ის ტყვიაგაუმტარი მინის ორი ფენის მიღმაა, აეროპორტის გასასვლელის ზომის დარბაზში, ნატრიუმისფერ ყვითელ სინათლეზე, დაახლოებით ხუთი მეტრის მანძილზე, აწეული ტელეფონების კედლის მიღმა. მასთან ერთი წუთიც არ გექნებათ. ერთი წუთი ბრბოსთან გექნებათ.
ამასობაში, მის პირდაპირ, მოპირდაპირე კედელზე, ვერონეზეს „ქორწილი კანაში“ კიდია. ეს ლუვრის ყველაზე დიდი ნახატია. თითქმის სამოცდაათი კვადრატული მეტრი ტილო, ას ოცდაათი ფიგურა, ღვინის მსმელი ძაღლი. მას არავინ უყურებს. თუ გინდათ გაიგოთ, როგორ წარმოედგინა XVI საუკუნის ვენეციას წვეულება, პარიზის ყველაზე ხალხმრავალ დარბაზში ოთხი წუთი თავისუფალი სივრცე გაქვთ. ეს ლუვრის ხუმრობაა თქვენზე. ის, რის სანახავადაც მოხვედით, შეუძლებელია. ის, რის არსებობაც არ იცოდით, ცარიელია.
დაივიწყეთ სია. აირჩიეთ ფრთა.
ლუვრს ეზოს გარშემო ნალის ფორმა აქვს. სამი ფრთა: დენონი სამხრეთით, სიული აღმოსავლეთით, რიშელიე ჩრდილოეთით. ისინი თანაბარი წონის არ არის და თანაბარ დროს არ ისაზღაურებს. აი, მალსახმობი, რომელსაც არავინ გეუბნებათ: თითოეულ ფრთას თავისი ხასიათი აქვს, და საუკეთესო გეგმა ერთ-ერთზე შეჩერება და დანარჩენი ორის იგნორირებაა.
დენონი ჰიტ-პარადის ფრთაა. „მონა ლიზა“, სამოთრაკიის ნიკე, „თავისუფლება, რომელიც ხალხს მიუძღვის“, იტალიური რენესანსის დიდი მხატვრები, დავიდის კორონაციები, ნაპოლეონის მანქანა. ეს ის ფრთაა, რომელსაც ადამიანების უმეტესობა გულისხმობს, როცა ლუვრს ამბობს. ის ასევე ყველაზე ხმაურიანი, ყველაზე ხალხმრავალი და შესაყვარებლად ყველაზე რთულია. თუ აქ ერთი საათით ხართ, დენონისთვის ხართ. შეგძულდებათ, და ლუვრს ისე ნახავთ, როგორც ყველა დანარჩენი ხედავს.
სიული სასახლის ფრთაა. აქ ახსოვს ლუვრს, რომ ოდესღაც სახლი იყო. შუა საუკუნეების საძირკველი სარდაფშია, თავდაპირველი ციხის კედელი დღემდე დგას. ზემოთ: XVII და XVIII საუკუნეების ფრანგული მხატვრობა, ეგვიპტური სიძველეები, ანა ავსტრიელის აპარტამენტები. ის ნაკლებად ჰგავს მუზეუმს და უფრო ძალიან ძველ შენობას, რომელიც ვიღაცამ ნივთებით აავსო. თუ გინდათ მუზეუმის ქვეშ სასახლე იგრძნოთ, ეს ის ფრთაა.
რიშელიე მშვიდი ფრთაა. აქ ინახავს ლუვრი იმას, რაც ღია ბარათებს ვერ ყიდის: ჩრდილოეთის რენესანსს, ფლამანდიურს, ჰოლანდიურს, დეკორატიულ ხელოვნებას, ნაპოლეონ III-ის აპარტამენტებს, ასურულ რელიეფებს, ხორსაბადს. ის თითქმის ყოველთვის ცარიელია. თუ აგვისტოს შაბათს, შუადღის შემდეგ მოხვალთ, ვერმეერის „მაქმანის მქსოველი“ მხოლოდ თქვენი იქნება, და „მონა ლიზასგან“ დერეფნით ათ წუთში იქნებით, მაგრამ ისეთი შეგრძნება გექნებათ, თითქოს სხვა მუზეუმში ხართ. რიშელიე ლუვრის საიდუმლოა, და სინამდვილეში საიდუმლო არც არის, უბრალოდ, პირველი პუნქტის იქით არავინ კითხულობს.
ორსაათიანი გეგმა (და რატომაა ის მწვალებლობა)
ყოველი გზამკვლევი „რა ნახოთ ლუვრში 2 საათში“ ერთსა და იმავე მარშრუტს გთავაზობთ. „მონა ლიზა“, მილოსის ვენერა, სამოთრაკიის ნიკე, გასასვლელი. ეს სიჩქარის რბოლაა სამ ობიექტს შორის, რომლებსაც მარმარილოს გრძელი კიბეები და მდგარი ბრბო ჰყოფს. დერეფნის ალბათ ოთხასიოდე მეტრს გადიხართ და სამ რამეს ხედავთ ხალხის გროვაში.
აი, მწვალებლური ორსაათიანი გეგმა. შედით პირამიდით. დენონისკენ ნუ შეუხვევთ. შეუხვიეთ მარჯვნივ, რიშელიეში. ადით მესამე სართულზე. ორმოცი წუთი ჩრდილოური მხატვრობის დარბაზებში გაატარეთ: ვერმეერი, ძმები ლე ნენები, რუბენსის მარია მედიჩის ციკლი, ოცდაოთხნახატიანი პროპაგანდისტული კომიქსი, რომელიც ცოცხალმა დედოფალმა საკუთარ ცხოვრებაზე დაუკვეთა და მუზეუმში ერთ-ერთი ყველაზე უცნაური რამაა. შემდეგ ნაპოლეონ III-ის აპარტამენტებში გაიარეთ. ეს მეორე იმპერიის სახელმწიფო მინისტრის შენახული მისაღები დარბაზებია: მოოქროვილი, წითელი ხავერდი, ცხრამეტრიანი ჭერი, პატარა მანქანის ზომის ჭაღები. ისინი უფასოა, ყოველთვის ცარიელია, და პარიზში ყველაზე ახლოსაა იმასთან, რომ XIX საუკუნის პოლიტიკურ ფანტაზიაში იდგეთ.
ახლა ერთი საათი დაგრჩათ. გადადით სიულიში. ჩადით შუა საუკუნეების ლუვრში, რომელიც პირამიდის ქვეშ, სარდაფშია: პანდუსით მიდიხართ XII საუკუნის ციხესიმაგრის თავდაპირველი კედლის გასწვრივ, რომელიც ხუთასი წლის განმავლობაში სასახლის ქვეშ იყო დამარხული, სანამ 1980-იანი წლების გათხრებმა ისევ არ ამოთხარა. ფილიპე ავგუსტუსის ციხე-დარბაზში დგახართ. მუზეუმი თქვენს თავზეა. ეს ყველაზე ახლოსაა იმასთან, რომ ლუვრი დროის მანქანა გახდეს.
წადით. დენონისთვის სხვა დღეს დაბრუნდით. თუ შემდეგ მდინარეზე გადადიხართ, ორსეს მუზეუმს მინიმუმ სამი საათი სჭირდება და ის ამას ისაზღაურებს.
რა ნახოთ ლუვრში, თუ ამბავი გინდათ და არა სელფი

აი, რისკენ წასვლას ვურჩევდი მეგობარს თითოეულ ფრთაში პირველი ვიზიტისას. ეს არცერთი არ არის ამომწურავი სია. ამომწურავი სია ტყუილია. ეს ის ობიექტებია, რომლებიც კარგ ამბავს მოგცემთ.
დენონში იტალიური რენესანსის დერეფანი, დიდი გალერეა, ოთხასიოდე მეტრიანი სწორი ხაზია, თითოეულ ბოლოში ლეონარდოთი. მთლიანად გაიარეთ. დიახ, „მონა ლიზას“ დარბაზშიც გაიარეთ, მაგრამ წინა მოაჯირისთვის ნუ იბრძოლებთ. უკან გამოსვლისას რაფაელის „ბალდასარე კასტილიონეს“ შეხედეთ, ისეთი მშვიდი და ისეთი ცოცხალი კაცის პორტრეტს, რომ სამი საუკუნის შემდეგ რემბრანტი ააღელვა. რემბრანტმა 1639 წელს ამსტერდამში, აუქციონზე მისი ანაბეჭდი იყიდა და შემდეგ ესკიზების ალბომში საკუთარი სახე იმავე პოზაში დახატა. ეს ისეთი რამაა, რომლისგანაც სამ მეტრში შეგიძლიათ დადგეთ და ვერავის გაიგონოთ მასზე საუბრისას.
სიულიში ჟორჟ დე ლა ტურის „თაღლითი აგურის ტუზით“. პატარა ნახატი პატარა დარბაზში, ჩვეულებრივ ცარიელში. ახალგაზრდა კაცს ბანქოს მაგიდასთან სამი ადამიანი ატყუებს, რომლებიც მას კი არა, ერთმანეთს უყურებენ. მთელი ნახატი ცქერაზეა. როცა მზერების შეთქმულებას დაინახავთ, ვეღარ მოიშორებთ. დე ლა ტური 1630-იან წლებში სანთლის შუქზე ხატავდა და სამასი წლის განმავლობაში სრულიად დავიწყებული იყო, სანამ ხელოვნების ისტორიკოსმა 1915 წელს ხელახლა არ აღმოაჩინა. ახლა მსოფლიოს მუზეუმების ნახევარი მისი მცირე მემკვიდრეობის ავთენტიკურობაზე დავობს. სიულიში მისი ორი ნამუშევარია.
რიშელიეში ვერმეერის „მაქმანის მქსოველი“. ის დაახლოებით ოცდაოთხი სანტიმეტრი სიმაღლისაა. ეს მთელ ლუვრში ვერმეერის მხოლოდ ორი ნახატიდან ერთ-ერთია. მის წინ, ჩვეულებრივ, არავინ იქნება. ძალიან ახლოს დადექით. ბალიშზე ძაფები ძაფები არ არის: ვერმეერმა ისინი ყვითელი და წითელი საღებავის წერტილებად დახატა, რომლებსაც თვალი ძაფებად აწყობს, როცა უკან დაიხევთ. ეს ლუვრში ერთადერთი ნახატია, სადაც უკან დახევაა ხრიკი, და ერთადერთი დარბაზი, საკმარისად მშვიდი იმისთვის, რომ Chiaro მასზე საუბარს დაასრულებინოთ, სანამ გზას გააგრძელებთ.
ლუვრში სანახავი საუკეთესო რამეები ისაა, რასაც ვერ ცნობთ
ეს საწინააღმდეგო მტკიცებაა და მას მხარს ვუჭერ. ამ მუზეუმის ყოველი ცნობილი ობიექტი ასი მილიონჯერ არის გადაღებული, და ეს ფოტოები მთელი ცხოვრება გინახავთ, და ობიექტის წინ დგომა, ძირითადად, სტომატოლოგის მოსაცდელში ცნობილ ადამიანთან შეხვედრას დაემსგავსება: ცნობთ, არ იცით, რა თქვათ, მიდიხართ. ნახატები და ობიექტები, რომლებიც ნამდვილად შეცვლის, როგორ ხედავთ, ის იქნება, რომელთა სანახავადაც აქ არ მოსულხართ.
„მჯდომარე მწიგნობარი“, ეგვიპტური კირქვის ფიგურა დაახლოებით ძვ. წ. 2500 წლიდან, მინის თვალებით გიყურებთ, რომლებიც მის ბუდეებში ოთხნახევარი ათასი წლის წინ ჩასვეს. ისინი დღემდე მუშაობს. მისი გუგები დარბაზში მთელ გზაზე თან გდევთ. მის წინ არავინ დგას.
ფრთოსანი ხარები სარგონ II-ის სასახლიდან, ასურული ფრთის შესასვლელთან. თითო ხუთი ტონა. თითოს ხუთი ფეხი: ოთხი გვერდიდან სიარულისთვის, ერთი დამატებითი, რომ წინიდანაც ოთხი დაინახოთ. რკინის ხანის მეფის ხუმრობა ქანდაკების გეომეტრიაზე. ეგვიპტურ დარბაზებზე უფრო ცარიელი.
მეუღლეთა სარკოფაგი ჩერვეტერიდან, ეტრუსკული ტერაკოტის წყვილი დაახლოებით ძვ. წ. 520 წლიდან, ტახტზე წამოწოლილი, ერთმანეთს ისე უღიმიან, თითქოს ვახშამზე არიან. ყველა დანარჩენიც ვახშამზეა, ვიღაცის პირისპირ, ყოველ საუკუნეში მას შემდეგ. ამ ობიექტის წინ ხუთ წუთს დადგებით და დაგავიწყდებათ, რომ მუზეუმში ხართ.
არცერთი მათგანი არ არის ოფიციალურ „აუცილებლად სანახავ“ სიაში. ყველა მათგანი უფრო ახლოსაა იმასთან, რაშიც ლუვრი ნამდვილად კარგია.
კიდევ ერთი გაფრთხილება „მონა ლიზაზე“
მას მაინც ნახავთ. ხელს არ შეგიშლით. მაგრამ გეტყვით, როგორ გააკეთოთ ეს ისე, რომ არ შეგძულდეთ.
ნუ წახვალთ პირველად. წადით ბოლოს. მიუახლოვდით სალონ კარეს გასასვლელის მხრიდან. ბრბო ერთი მიმართულებით მიედინება და თუ დინებას შეაბრუნებთ, ნახევრად ცარიელი დარბაზი გექნებათ ზურგს უკან. მოაჯირთან რიგში ნუ ჩადგებით. დადექით კუთხეში, ტიციანის „კაცი ხელთათმანით“-თან და თავებს ზემოდან შეხედეთ, რაც, ისედაც, ისაა, როგორც ის უნდა ენახათ: დიდი დარბაზის მეორე ბოლოდან, სხვა ნახატებით სავსე დარბაზში. ორი წუთი დაუთმეთ. გააგრძელეთ გზა. ეს დაახლოებით 1503 წლის საშუალოზე პატარა ზეთის პორტრეტია, რომელიც იმიტომ გახდა ცნობილი, რომ 1911 წელს ვიღაცამ მოიპარა. როცა ამბავს გაიგებთ, ბრბო თავად ხდება მთავარი. მოხვედით, რომ გენახათ ის, რის სანახავადაც ყველა დანარჩენი მოვიდა, და ის, რის სანახავადაც ყველა დანარჩენი მოვიდა, ყველა დანარჩენია.
როცა გამოხვალთ
გამოდით კარუსელის გავლით. ადით ტიუილრის ხრეშზე და ერთ-ერთ მწვანე სკამზე ჩამოჯექით. ლუვრში სანახავი საუკეთესო რამეები თითქმის არასდროს არის სიაში, რადგან სია პანიკური რეაქციაა შენობაზე, რომელიც ზედმეტად დიდია ერთ ვიზიტში დასატევად. შემდეგ ჯერზე ფრთა აირჩიეთ. უფრო ნელა იარეთ. შეხედეთ იმას, რასაც სხვა არავინ უყურებს.