კონტენტზე გადასვლა

ლუვრის ნახატები: რა ვნახოთ „მონა ლიზას“ შემდეგ

გამოქვეყნდა: • კითხვის დრო: 8 წთ

ლუვრის დიდი გალერეა, მუზეუმის ოთხასმეტრიანი ხერხემალი

„მონა ლიზას“ პირდაპირ მოპირდაპირე კედელზე ლუვრის უდიდესი ნახატი კიდია. მისი სიმაღლე თითქმის შვიდი მეტრია. ტილოს ფართი თითქმის სამოცდაშვიდი კვადრატული მეტრია. მასზე ას ოცდაათი ადამიანია, სამი ძაღლი, ერთი კატა და იესო ქორწილში ვენეციაში. მას არავინ უყურებს. ყველა საპირისპირო მხარეს არის შებრუნებული, სამზარეულოს კარადის ზომის პორტრეტისკენ, და ტელეფონებს ერთმანეთის კეფებისკენ მიმართავს.

ეს ლუვრის ნახატების განმსაზღვრელი ფაქტია. მოხვედით ცნობილი ნახატების სანახავად. ისრებს გაჰყევით. აღმოჩნდით იმ ერთადერთ ოთახში, სადაც რუკა ისე წარმატებით მუშაობს, რომ თავად ანგრევს თავს. დგახართ შენობის ორ ყველაზე გრანდიოზულ ნახატს შორის და მხოლოდ ერთს ხედავთ, რადგან მეორესთან რიგი არ დგას.

ნახატი თქვენ უკან პაოლო ვერონეზეს „ქორწილი კანაში“, რომელიც 1563 წელს ვენეციაში, სან-ჯორჯო მაჯორეს მონასტრის სატრაპეზოსთვის დასრულდა. ნაპოლეონის ჯარისკაცებმა ის კედლიდან ამოჭრეს, დაახვიეს და 1797 წელს პარიზში ჩამოიტანეს. ის „მონა ლიზას“ პირდაპირ იმაზე დიდხანს კიდია, ვიდრე ქვეყნების უმეტესობა ქვეყნად არსებობს. და თითქმის ყველასთვის, ვინც ლუვრში მოდის, ის მხოლოდ სხვების ფოტოების ფონად არსებობს.

რატომ არის ლუვრის ნახატები ასე განლაგებული

ლუვრის კოლექცია, უხეშად რომ ვთქვათ, ჯერ გეოგრაფიით, შემდეგ კი თარიღით არის ორგანიზებული. იტალიური ნახატები ჩრდილოეთით მიუყვება დიდ გალერეას — ოთხასიოდე მეტრის დერეფანს, რომელიც ოდესღაც სამეფო სასახლესა და ტიუილრის ფიზიკურად აკავშირებდა და იმდენად გრძელია, რომ ნაპოლეონი მასში ჯარის აღლუმებს მართავდა. ფრანგული ნახატები რიშელიესა და სიულის ფრთებს ავსებს. ჩრდილოეთ ევროპული ნამუშევრები — ჰოლანდიური, ფლამანდიური, გერმანული — რიშელიეს მე-2 დონეზე კიდია. თუ ნახატს უყურებთ, ის, როგორც წესი, იმიტომ მოხვდა ამ ადგილას, საიდანაც იყო მხატვარი, და არა იმიტომ, რამდენად მნიშვნელოვანია ნახატი.

ამიტომაც არის ეს გამოცდილება ასეთი დამაბნეველი. რუკა XIII საუკუნის ბიზანტიურ ხატს ისევე ექცევა, როგორც რაფაელის მადონას, რადგან ორივე იტალიურია. დავიწყებული ფრანგული ისტორიული ნახატი იმავე დარბაზშია, სადაც დელაკრუას „თავისუფლება ხალხს მიუძღვის“, რადგან ორივე XIX საუკუნის ფრანგულია. სიდიადე გეგმაზე არსად არის ორგანიზებული. საკუთარი გემოვნება თავად უნდა მოიტანოთ, რაც მუზეუმის დაპროექტების ძალიან ფრანგული და მისი დათვალიერების ძალიან დამღლელი გზაა.

კიდევ ერთი რამ, რისი ცოდნაც შესვლამდე ღირს: ლუვრის კოლექცია დაახლოებით 1848 წელს მთავრდება. ყველაფერი, რაც ამის შემდეგ შეიქმნა, 1986 წელს გახსნილ ორსეს მუზეუმში გადავიდა. ეს სწორი პასუხია ყველა დაბნეული ტურისტისთვის, რომელიც გუგლში „ლუვრი ვან გოგი“ ეძებს და მის საძებნელად მოდის. ის აქ არ არის. ის ოთხასიოდე მეტრის მოშორებითაა, სენის გადაღმა, ლამაზ ძველ რკინიგზის სადგურში — სენ-რემის ავტოპორტრეტი მეხუთე სართულზეა, დიდი საათის უკან. ლუვრს მისი არაფერი აქვს, არც არასდროს ჰქონია და არც არასდროს ექნება. მისი მთელი მოკლე კარიერა ლუვრის მიერ კოლექციონირების შეწყვეტიდან ორმოცი წლის შემდეგ წარიმართა.

ასე რომ, როცა ადამიანები პარიზის ლუვრის ცნობილ ნახატებზე კითხულობენ, თითქმის ყოველთვის რამდენიმე ნამუშევარს გულისხმობენ, რომლებიც შემთხვევით ზღვრამდე შეიქმნა და შემთხვევით იყიდეს ან გაძარცვეს ფრანგმა მეფეებმა, იმპერატორებმა და კომიტეტებმა ოთხი საუკუნის განმავლობაში. ეს დიდებული კოლექციაა. ის ამავდროულად თავისებურიცაა.

დიდი გალერეა ყველაფრის ხერხემალია

დაიწყეთ ლუვრის დიდი გალერეის შესასვლელიდან, დენონის ფრთის 1-ელ დონეზე, შესასვლელიდან ერთი სართულით ზემოთ. ჩრდილოეთისკენ შებრუნდით. თქვენ დგახართ იმ ადგილას, რომელსაც სტენდალმა ოდესღაც ევროპის ყველაზე ლამაზი ოთახი უწოდა, და ეს მტკიცება დროს გაუძლო. დერეფანი თითქმის ოთხას მეტრზე გრძელდება. იტალიური მხატვრობის ყველაფერი ცნობილი მასშია ან მისგან განშტოებულ დარბაზებში. ლეონარდო. რაფაელი. ტიციანი. კარავაჯო, რომელიც დასაწყისთან ახლოს კიდია. მანტენია, რომლის ჯვარცმის სცენა სან-ძენოს საკურთხევლის პრედელიდან კედლის ვიტრინაში დევს, როგორც წარმოუდგენლად დეტალური მინიატურა.

დიდ გალერეაში გაიგებთ, რომ ლუვრს ლეონარდოს იმაზე მეტი ნამუშევარი აქვს, ვიდრე დედამიწაზე ნებისმიერ მუზეუმს. ლეონარდოს მხოლოდ თხუთმეტამდე დასრულებული ნახატია ცნობილი, და ლუვრს მათგან ხუთი აქვს. ხუთი. „მადონა კლდეებში“ დიდ გალერეაში კიდია. ასევე „ლა ბელა ფერონიერა“, ქალის პორტრეტი, რომლის ვინაობაზეც მკვლევრები ორი საუკუნეა კამათობენ. იქ არის „იოანე ნათლისმცემელი“, ზემოთ აღმართული თითით, ისეთი უცნაური ჟესტით, რომ ადამიანებმა მთელი სიცოცხლე მისი გაშიფვრის მცდელობაში გაატარეს. იქ არის „მადონა ყრმითა და წმინდა ანათი“. ხოლო შემდეგ, საკუთარ ოთახში, „მონა ლიზა“ — რომელიც ლუვრში იმიტომ კი არ არის, რომ გაძარცვეს, არამედ იმიტომ, რომ ლეონარდომ ის თავად გადმოიტანა ალპებზე 1516 წელს და რამდენიმე წლის შემდეგ ფრანცისკ I-ს მიჰყიდა. ის საფრანგეთში გარდაიცვალა. ნახატი დარჩა.

ლუვრში მთელი ვიზიტი რომ დიდ გალერეასა და მის გვერდით დარბაზებში გაატაროთ და მხოლოდ ლეონარდოსა და მის მიმდევრებს უყუროთ, შენობის დანარჩენ ნაწილს მაინც ვერ ნახავდით, მაგრამ ამ მხატვრისას იმაზე მეტს ნახავდით, ვიდრე სადმე სხვაგან. მარტო ამიტომ უნდა დაიწყოს აქედან ნებისმიერი კამათი ლუვრის საუკეთესო ნახატებზე.

დელაკრუას „თავისუფლება ხალხს მიუძღვის“, დღეს საფრანგეთის პასპორტებზე

ფრანგულ დარბაზებში პოლიტიკა ცხოვრობს

დატოვეთ დიდი გალერეა, შედით ფრანგულ ფრთაში და მუზეუმის მთელი ტემპერატურა იცვლება. იტალიური დარბაზები პირად ღვთისმოსაობას, პირად პორტრეტს, მშვიდ ფერს ეხება. ფრანგული დარბაზები სანახაობას ეხება. იქ მთავრობა საკუთარ თავს ხატავს.

ჟაკ-ლუი დავითის „ნაპოლეონის კურთხევა“ მთელ კედელს იკავებს დენონის 1-ლი დონის ერთ-ერთ დარბაზში, იმავე სართულზე, სადაც დიდი გალერეაა. მისი სიგანე დაახლოებით ცხრა მეტრია. ნაპოლეონმა ის პირდაპირ შეუკვეთა, ესკიზები განიხილა და ცვლილებები მოითხოვა. დავითმა დახატა იმპერატორი, რომელიც გვირგვინს ჯერ საკუთარ თავს ადგამს, შემდეგ ჟოზეფინას, ტაძარში, რომელიც სწორედ იმ ადამიანებითაა სავსე, რომელთა თვალწინაც ნაპოლეონს სურდა, რომ მის კურთხევას ესწრებოდნენ. ეს კურთხევის ნახატი არ არის. ეს კურთხევის შესახებ პრესრელიზის ნახატია. ის, რომ ის ამავდროულად შედევრიცაა, თითქმის შემთხვევითია — დავითს ხატვა შეეძლო, და ხატავდა იმას, რაც უბრძანეს, და ის, რისი შექმნაც უბრძანეს, საუკეთესო შემორჩენილი სურათია იმისა, როგორ სურდა ნაპოლეონის სახელმწიფოს საკუთარი თავის დანახვა.

იმავე დარბაზში, რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით, თეოდორ ჟერიკოს „მედუზას ტივი“ კიდია, რომელიც საპირისპირო ნახატია. ისიც უზარმაზარია. ისიც სხეულებითაა სავსე. მაგრამ ეს სხეულები შიმშილობენ, კვდებიან, დამსხვრეულ ტივზე არიან დაგროვილი ატლანტის ოკეანის შუაგულში, რადგან ფრანგმა კაპიტანმა გემი მეჩეჩზე შეაყენა და შემდეგ ეკიპაჟი მიატოვა. ჟერიკომ ის 1819 წელს ბრალდებად დახატა, მორგიდან მოყვანილი მოდელებითა და სახელოსნოში მოტანილი გვამებით, რომ კანის ტონები სწორად გადმოეცა. ნახატი კინაღამ ვერ მოხვდა აქ. მთავრობა მას ამბოხის წამქეზებლად მიიჩნევდა. მაინც აქ კიდია, რამდენიმე დარბაზის მოშორებით იმ მეფისგან, რომელმაც ის პოლიტიკურად სახიფათო გახადა, რაც მისთვის საუკეთესო შესაძლო შედეგია.

შემდეგ კი დელაკრუას „თავისუფლება ხალხს მიუძღვის“, ნახატი, რომელიც თავის მუზეუმს იმდენად სრულად გაექცა, რომ საფრანგეთის პასპორტებზეა და ოდესღაც ბანკნოტებზეც იყო. მასზე შიშველმკერდიანი ალეგორიული ფიგურაა, რომელიც 1830 წლის რევოლუციისას ბრბოს ბარიკადაზე მიუძღვის, ფეხებთან მკვდარი ჯარისკაცი უწევს, მარჯვნივ კი ცილინდრიანი ბიჭი ორი პისტოლეტით დგას. ეს პროპაგანდაა. ის ამავდროულად ნამდვილად ამაღელვებელიცაა, და ყოველ ჯერზე, როცა ის ლუვრიდან გასაწმენდად გაჰქონდათ, ეს ამბავი მცირე ეროვნულ მოვლენად აღიქმებოდა.

ეს სამი ნახატი, გვერდიგვერდ, არის ის, რასაც ადამიანები გულისხმობენ, როცა ლუვრის ცნობილ ხელოვნებაზე საუბრობენ ისე, რომ კონკრეტულ ნამუშევარზე არ მიუთითებენ. ისინი XIX საუკუნის ფრანგული კოლექციის ხერხემალია, და ყველა ერთმანეთისგან ოცდაათწამიან სავალზეა.

დარბაზები, სადაც არავინ დადის

რიშელიეს მე-2 დონეზე ბრბო თხელდება. ეს ჰოლანდიური და ფლამანდიური ფრთაა, და მასში ევროპის ზოგიერთი ყველაზე ჩუმად დიდებული პატარა ნახატია. ვერმეერი აქ არის — ბევრი არა, რადგან მისი ბევრი არსად არსებობს, მაგრამ ორი: „ქარგალი“ და „ასტრონომი“, ორივე იმდენად პატარა, რომ სუფრის ხელსახოცით დაიფარება, და ორივეს ყურება თითქმის მტკივნეულია იმის გამო, რამდენის გაკეთება შეეძლო ვერმეერს სინათლის ერთი წყაროთი. რემბრანდტი აქ მთელი დარბაზებით არის წარმოდგენილი, მათ შორის 1660 წლის ავტოპორტრეტით, რომელზეც ისე გამოიყურება, როგორც კაცი, რომელმაც საკუთარი ცხოვრების უმეტესი ნაწილი გადაიტანა. ფრანს ჰალსი. იერონიმუს ბოსხი. როხირ ვან დერ ვეიდენის ხარების სცენა, რომელზეც ანგელოზის სამოსი ისე ზუსტადაა გადმოცემული, რომ ბროკადის ცალკეულ ძაფებს ხედავთ.

როცა ადამიანები ლუვრის საუკეთესო ნახატებზე გეკითხებიან და გსურთ, ისეთი რამ უთხრათ, რაც ჯერ არ სმენიათ, აქ გამოგზავნეთ. უთხარით, ვერმეერებს თითოეულს ხუთი წუთი უყურონ ადგილიდან დაუძვრელად, ჩართული Chiaro-თი, რათა იცოდნენ, რას აკეთებს სინამდვილეში ვერმეერის სინათლის ერთი წყარო, სანამ იქ დგანან. უთხარით, იპოვონ რემბრანდტის ავტოპორტრეტი და სამ სხვადასხვა მანძილზე დადგნენ მის წინ. უთხარით, რომ მთელი იტალიური რენესანსი ქვემოთაა და მოგვიანებით მის სანახავად საკმარისი ენერგია ექნებათ, რადგან აქ, ზემოთ, დარბაზები მშვიდია, ნახატები პატარა და არაფერია ტყვიაგაუმტარი მინის მიღმა.

ვერონეზეს „ქორწილი კანაში“, ლუვრის უდიდესი ნახატი

ისევ „ქორწილი კანაში“

კიდევ ერთხელ დაბრუნდით „მონა ლიზას“ დარბაზში და ამჯერად შებრუნდით.

ნახატი თქვენ უკან კედელს ისე ფარავს, როგორც კინოეკრანი. კომპოზიცია ორგანიზებულია გრძელი, U-ს ფორმის მაგიდის გარშემო, რომელიც სავსეა ქორწილის სტუმრებით, მსახურებით, მუსიკოსებითა და ცხოველებით, არქიტექტურულ გარემოში, რომელიც უფრო ვენეციურ პალაცოს ჰგავს, ვიდრე გალილეურ სოფელს. მაგიდის ცენტრში, ბრბოში თითქმის დაკარგული, ქრისტე ხელს სასწაულის აღსასრულებლად აღმართავს. მის ზემოთ, აივანზე, ყასბები კრავს ჭრიან. წინა პლანზე მსახური წყალს ერთი ამფორიდან მეორეში ასხამს, და წყალი, ჩასხმის შუაგულში, ღვინოდ იქცევა. ორკესტრი შუა წინა პლანზე ჯგუფური პორტრეტია — თავად ვერონეზეც იქ არის, თეთრებში, ვიოლა და გამბით ხელში, ტიციანთან და ტინტორეტოსთან ერთად, დახატულები ისე, თითქოს საუკუნის ქორწილზე ადგილობრივ ბენდს ცვლიდნენ.

ეს ერთი კედლისთვის ძალიან ბევრი მხატვრობაა. ეს ისეთი სურათია, რომლის წინაც შეგიძლიათ ერთი საათი იდგეთ და მაინც ახალ-ახალ რამეებს პოულობდეთ. და რადგან ის მუზეუმში ყველაზე ხშირად გადაღებული ობიექტის პირდაპირ კიდია, ის უმეტესად შპალერად არსებობს. რაც, გულახდილად რომ ვთქვათ, ლუვრში ხელოვნების ნახვაზე ყველაზე კარგი რჩევაა, რაც ვინმეს შეუძლია მოგცეთ: ნახატი, რომელსაც ყველა უყურებს, იშვიათად არის ოთახში ერთადერთი, და ზოგჯერ ყველაზე დიდიც კი არ არის.

როგორ ვნახოთ ისინი სინამდვილეში

თუ ლუვრში ერთ დღეს გაატარებთ, შეიძლება ორმოცდაათი ნახატი ნახოთ. თუ სამ საათს, ოცს ნახავთ. თუ ერთ საათს ბრბოში, ექვსს ნახავთ და სამი გემახსოვრებათ. ამის მიხედვით დაგეგმეთ. ყველაფრის ნახვას ნუ ეცდებით. აირჩიეთ ერთი დერეფანი და ნელა გაიარეთ. დაჯექით სკამზე დიდ გალერეაში და ოცი წუთი იქ დარჩით, სინათლის ცვლილებას უყურეთ, და იმაზე მეტს გაიგებთ, როგორ უნდა ენახათ ეს ნახატები, ვიდრე ნებისმიერი აუდიოგიდიდან.

ეს ნახატები ჩამონათვალი არ არის, რომელიც უნდა მონიშნოთ. ეს საკითხავი სიაა, და როგორც ნებისმიერ საკითხავ სიაში, მთავარი ბოლომდე გასვლა კი არ არის, არამედ იმ ორი-სამი ნამუშევრის პოვნა, რომელიც შემდეგ თან გაგყვებათ. „მონა ლიზა“ შეიძლება თქვენთვის მათ შორის იყოს, შეიძლება არა. „ქორწილი კანაში“ შეიძლება იყოს. ვერმეერები, ალბათ, იქნება. ჟერიკოს მოულოდნელი დეტალი ჩასაფრებულივით დაგხვდებათ დარბაზში, სადაც შემთხვევით შეხვედით, და სწორედ ეს იქნება ნახატი, რომელზეც შინ ფიქრით დაბრუნდებით.

ვინ შეუკვეთა. ვის სძულდა, როცა დასრულდა. რისი თქმა უნდოდა მხატვარს მაგიდის მეორე მხარეს მჯდომი ადამიანისთვის. ეს ის შრეა, რომელსაც გალერეის კედელი ვერ ატარებს, და ეს ის შრეა, რომელიც, როგორც ყოველთვის აღმოჩნდება ხოლმე, ჰქონდა იმ ნახატებს, რომლებიც საბოლოოდ თავში გრჩებათ.

გამოსახულებების წყაროები