Μετάβαση στο περιεχόμενο

Υπάρχει εφαρμογή που αναγνωρίζει τα αγάλματα σε ένα πάρκο;

Δημοσίευση: • 12 λεπτά ανάγνωσης

Ένα χάλκινο άγαλμα του Πήτερ Παν που παίζει αυλό πάνω σε ένα κούτσουρο γεμάτο νεράιδες, κουνέλια και σκίουρους, ανάμεσα σε φθινοπωρινά δέντρα στους Κήπους του Κένσινγκτον.

Κάθε πάρκο τα έχει. Ένας χάλκινος άντρας πάνω σε ένα άλογο στη διασταύρωση δύο μονοπατιών. Μια μαρμάρινη γυναίκα με στέμμα δίπλα στη λίμνη. Μια προτομή πάνω σε μια κολόνα, μισοκρυμμένη από έναν θάμνο, με ένα όνομα που κανείς κάτω των ογδόντα δεν αναγνωρίζει. Περνάτε από δίπλα τους στον δρόμο για το καφέ. Πού και πού σταματάτε και αναρωτιέστε ποιοι είναι.

Ναι, υπάρχει εφαρμογή γι’ αυτό. Στρέψτε το Chiaro σε ένα άγαλμα πάρκου και σας λέει ποιος είναι, ποιος το έφτιαξε και γιατί στέκεται εκεί, φωναχτά, σε λίγα δευτερόλεπτα. Αξίζει όμως να ξέρετε γιατί τα αγάλματα των πάρκων είναι τόσο μεγάλος γρίφος, και πόσα μπορείτε να διαβάσετε μόνοι σας πάνω τους.

Γιατί τα αγάλματα των πάρκων αναγνωρίζονται τόσο δύσκολα

Έχουμε γράψει για την αναγνώριση γλυπτών στα μουσεία, όπου τουλάχιστον υπάρχει μια ετικέτα στον τοίχο. Τα υπαίθρια αγάλματα δεν έχουν καμία τέτοια βοήθεια.

Δεν υπάρχει ετικέτα. Ένα μουσείο δίνει σε κάθε αντικείμενο μια κάρτα. Ένα πάρκο δίνει σε ένα άγαλμα, στην καλύτερη περίπτωση, ένα όνομα χαραγμένο στο βάθρο, μερικές φορές στα λατινικά, μερικές φορές φαγωμένο από τον χρόνο, μερικές φορές στην πλευρά που κοιτάζει τους θάμνους.

Ο καιρός τα φθείρει. Ο μπρούντζος πρασινίζει και γεμίζει ρίγες. Το μάρμαρο μαυρίζει, ραγίζει και χάνει δάχτυλα και μύτες. Οι πλάκες διαβρώνονται ώσπου τα γράμματα να είναι εικασία. Τα περιστέρια κάνουν τα υπόλοιπα.

Κανείς δεν θυμάται ποιοι είναι. Οι πόλεις στήνουν αγάλματα σε ανθρώπους που είχαν τεράστια σημασία στη δική τους δεκαετία: έναν δήμαρχο, έναν στρατηγό, έναν ποιητή, έναν ευεργέτη που πλήρωσε το σιντριβάνι. Έναν αιώνα αργότερα το όνομα δεν λέει τίποτα σε κανέναν στο πάρκο, μερικές φορές ούτε σε όσους το συντηρούν.

Δεν είναι πάντα αυτοί που μοιάζουν να είναι. Μια γυναίκα με στέμμα μπορεί να είναι βασίλισσα, αγία, αλληγορία της πόλης ή μια γυναίκα που μάλλον δεν υπήρξε ποτέ. Περισσότερα γι’ αυτήν παρακάτω.

Πώς να διαβάσετε μόνοι σας ένα άγαλμα πάρκου

Πριν βγάλετε το κινητό, κάντε έναν γύρο γύρω από το βάθρο. Τα υπαίθρια μνημεία κουβαλούν περισσότερες πληροφορίες απ’ όσο φαίνεται.

Διαβάστε την μπροστινή πλευρά του βάθρου. Το όνομα είναι συνήθως εκεί, συχνά με τις χρονολογίες γέννησης και θανάτου. Μόνο οι χρονολογίες σας λένε πολλά: κάποιος που πέθανε το 1918 στα είκοσι τρία του είναι σχεδόν σίγουρα πολεμικό μνημείο.

Διαβάστε την πίσω πλευρά και τα πλάγια. Εκεί βρίσκονται οι αφιερώσεις: ποιος το πλήρωσε, τη χρονιά των αποκαλυπτηρίων, μερικές φορές λίγους στίχους ή μια περίληψη του γιατί αυτός ο άνθρωπος άξιζε ένα άγαλμα.

Κοιτάξτε την κάτω άκρη του ίδιου του γλυπτού. Οι γλύπτες και τα χυτήρια μπρούντζου υπέγραφαν τη δουλειά τους εκεί, κατά μήκος της βάσης της μορφής και όχι στο βάθρο. Ένα όνομα και μια πόλη («Fonderia» στην Ιταλία, «Fondeur» στη Γαλλία) σημαίνει ότι διαβάζετε τον κατασκευαστή, όχι το πρόσωπο που απεικονίζεται.

Ψάξτε για την πλάκα στον βράχο. Κάποια μνημεία σας λένε όλη τους την ιστορία σε μία παράγραφο, αν σκύψετε να τη διαβάσετε.

Το χάλκινο άγαλμα του σκύλου έλκηθρου Μπάλτο πάνω σε έναν μεγάλο βράχο στο Σέντραλ Παρκ, με μια χάλκινη πλάκα ενσωματωμένη στον βράχο από κάτω.

Κοντά στην είσοδο της East 67th Street στο Σέντραλ Παρκ, ένα χάλκινο χάσκι στέκεται πάνω σε μια προεξοχή από γρανίτη. Η πλάκα από κάτω εξηγεί: είναι ο Μπάλτο, και το άγαλμα είναι «dedicated to the indomitable spirit of the sled dogs that relayed antitoxin six hundred miles over rough ice, across treacherous waters, through Arctic blizzards from Nenana to the relief of stricken Nome in the winter of 1925» («αφιερωμένο στο αδάμαστο πνεύμα των σκύλων έλκηθρου που μετέφεραν σκυταλοδρομικά αντιτοξίνη εξακόσια μίλια πάνω σε τραχύ πάγο, μέσα από επικίνδυνα νερά, μέσα από αρκτικές χιονοθύελλες, από τη Νενάνα για να σώσουν το πληγμένο Νόουμ τον χειμώνα του 1925»). Το άγαλμα του Φρέντερικ Ροθ αποκαλύφθηκε εκείνον τον Δεκέμβριο, με τον ίδιο τον Μπάλτο παρόντα. Σύμφωνα με το Central Park Conservancy, είναι το μόνο άγαλμα στο πάρκο του οποίου το πρόσωπο ήταν παρόν στα αποκαλυπτήριά του.

Μια χάλκινη ανάγλυφη πλάκα ενσωματωμένη σε βράχο στο Σέντραλ Παρκ, με μια ομάδα σκύλων έλκηθρου σε ζωφόρο πάνω από μια επιγραφή αφιερωμένη στους σκύλους που μετέφεραν αντιτοξίνη στο Νόουμ το 1925.

Ο κανόνας με τις οπλές του αλόγου είναι μύθος

Κάθε επισκέπτης ενός αγάλματος με έναν άντρα πάνω σε άλογο κάποια στιγμή ακούει τον κανόνα: αν το άλογο έχει μία οπλή σηκωμένη, ο αναβάτης τραυματίστηκε στη μάχη· αν έχει δύο, σκοτώθηκε στη μάχη· αν πατά και με τα τέσσερα, πέθανε στο κρεβάτι του.

Δεν ισχύει. Στρατιωτικοί ιστορικοί και ιδρύματα μνήμης, ανάμεσά τους το Αυστραλιανό Πολεμικό Μνημείο, τον έχουν χαρακτηρίσει αστικό μύθο, και τα ίδια τα αγάλματα τον διαψεύδουν.

Ένα χάλκινο έφιππο άγαλμα του Άντριου Τζάκσον πάνω σε ένα άλογο που σηκώνεται στα πίσω πόδια, σε λευκό πέτρινο βάθρο περιτριγυρισμένο από κανόνια, στην Πλατεία Λαφαγιέτ απέναντι από τον Λευκό Οίκο.

Το καλύτερο αντιπαράδειγμα στέκεται απέναντι από τον Λευκό Οίκο. Στο άγαλμα του Άντριου Τζάκσον από τον Κλαρκ Μιλς στην Πλατεία Λαφαγιέτ, που αποκαλύφθηκε το 1853, το άλογο σηκώνεται με τις δύο μπροστινές οπλές στον αέρα. Σύμφωνα με τον κανόνα, ο Τζάκσον σκοτώθηκε στη μάχη. Στην πραγματικότητα πέθανε στο σπίτι του, στο Ερμιτάζ στο Τενεσί, το 1845. Η στάση του αλόγου δεν είχε καμία σχέση με τον θάνατό του. Ήταν επίδειξη: το να ισορροπήσει ένα χάλκινο άλογο μόνο στα πίσω πόδια ήταν κατόρθωμα μηχανικής, και λέγεται ότι ο Μιλς εκπαίδευσε το δικό του άλογο να σηκώνεται για να μπορεί να το μελετήσει.

Οπότε όταν βλέπετε ένα άλογο που σηκώνεται στα πίσω πόδια, ρωτήστε τι ήθελε να δείξει ο γλύπτης, όχι πώς πέθανε ο αναβάτης. Και όταν δεν μπορείτε να καταλάβετε, ρωτήστε το άγαλμα.

Τρία πάρκα, τρεις γρίφοι

Το άγαλμα που εμφανίστηκε μέσα σε μια νύχτα: ο Πήτερ Παν, Κήποι του Κένσινγκτον

Το άγαλμα του Πήτερ Παν στους Κήπους του Κένσινγκτον, στην αρχή αυτής της ανάρτησης, δεν έγιναν ποτέ αποκαλυπτήρια. Μπήκε λαθραία. Ο Τζ. Μ. Μπάρι πλήρωσε τον Τζορτζ Φράμπτον να το φτιάξει και το έστησε μέσα σε μια νύχτα, γύρω στη νύχτα της 30ής Απριλίου 1912, χωρίς τυμπανοκρουσίες και χωρίς άδεια, ώστε στα παιδιά να φαίνεται σαν να το είχαν φέρει οι νεράιδες. Μια αγγελία στους Times το επόμενο πρωί το ανακοίνωσε ως δώρο της Πρωτομαγιάς. Κοιτάξτε προσεκτικά το κούτσουρο και θα βρείτε τις νεράιδες, τα κουνέλια, τα ποντίκια και τους σκίουρους να σκαρφαλώνουν προς τον Πήτερ.

Η γυναίκα που μάλλον δεν έζησε ποτέ: η Κλεμάνς Ιζόρ, Κήπος του Λουξεμβούργου

Ένα μαρμάρινο άγαλμα της Κλεμάνς Ιζόρ με μεσαιωνικό φόρεμα, που κρατά ένα στεφάνι, στον Κήπο του Λουξεμβούργου το φθινόπωρο.

Γύρω από τη μεγάλη λίμνη στον Κήπο του Λουξεμβούργου στο Παρίσι στέκονται είκοσι μαρμάρινες γυναίκες: οι Reines de France et Femmes illustres (Βασίλισσες της Γαλλίας και επιφανείς γυναίκες), μια σειρά που επέλεξε ο βασιλιάς Λουδοβίκος Φίλιππος τη δεκαετία του 1840. Οι περισσότερες είναι αυτό που υπόσχεται το όνομα, βασίλισσες και αντιβασίλισσες της Γαλλίας, η καθεμία σε ένα βάθρο με το όνομά της και τις χρονολογίες της. Μία από αυτές, η Κλεμάνς Ιζόρ, τιμάται ως προστάτιδα του μεσαιωνικού ποιητικού διαγωνισμού της Τουλούζης, των Jeux Floraux. Οι ιστορικοί αμφιβάλλουν εδώ και πολύ καιρό αν υπήρξε ποτέ. Στέκεται ανάμεσα στις βασίλισσες εδώ και περισσότερα από 170 χρόνια έτσι κι αλλιώς.

Οι προτομές στον λόφο: το Πίντσιο, Ρώμη

Μια μαρμάρινη προτομή του Γκουλιέλμο Όμπερνταν πάνω σε μια κολόνα με την επιγραφή OBERDAN, με φόντο δέντρα και γαλάζιο ουρανό στον λόφο Πίντσιο στη Ρώμη.

Περπατήστε στις λεωφόρους του Πίντσιο, του κήπου στον λόφο πάνω από την Πιάτσα ντελ Πόπολο δίπλα στη Βίλα Μποργκέζε, και θα περάσετε από μια μακριά διπλή σειρά από μαρμάρινα κεφάλια πάνω σε κολόνες. Η ιδέα ανάγεται στη βραχύβια Ρωμαϊκή Δημοκρατία του 1849, που παρήγγειλε προτομές επιφανών Ιταλών για τον λόφο. Πολλές ακόμα προστέθηκαν τον επόμενο αιώνα. Κάποια ονόματα είναι διάσημα, όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι. Πολλά δεν είναι, όπως ο πατριώτης Γκουλιέλμο Όμπερνταν, που εκτελέστηκε από την Αυστρία το 1882 και του οποίου η προτομή φαίνεται παραπάνω. Πολλές έχουν χάσει τη μύτη τους από βανδάλους. Είναι ένας ολόκληρος περίπατος με ανθρώπους που υποτίθεται ότι θα αναγνωρίσετε και ως επί το πλείστον δεν θα αναγνωρίσετε, κάτι που τον κάνει ιδανικό για μια εφαρμογή.

Πώς το Chiaro αναγνωρίζει ένα άγαλμα πάρκου

Μία φωτογραφία, από όπου κι αν στέκεστε

Τραβάτε μία φωτογραφία του αγάλματος, από το μονοπάτι, υπό γωνία, με φόντο τον ουρανό. Το Chiaro το αναγνωρίζει και αρχίζει να μιλά: ποιος είναι, ποιος το έφτιαξε και γιατί είναι εκεί. Ο ήχος ξεκινά μέσα σε δευτερόλεπτα, οπότε μπορείτε να βάλετε το κινητό πίσω στην τσέπη και να περπατήσετε γύρω από το βάθρο όσο ακούτε.

Το Chiaro λειτουργεί σχεδόν όπου κι αν το στρέψετε. Ένας στρατηγός πάνω σε άλογο, μια προτομή δίπλα σε έναν θάμνο, ένα σιντριβάνι, ένα πολεμικό μνημείο, ένας σκύλος πάνω σε έναν βράχο. Αν έχει ιστορία, το Chiaro τη βρίσκει. Δεν υπάρχουν πακέτα πόλεων να κατεβάσετε ούτε λίστα υποστηριζόμενων πάρκων.

Περιέργεια; Απλώς ρωτήστε

Κουμπιά συνέχειας προτείνουν το επόμενο νήμα: ποιος το πλήρωσε, τι σημαίνει η επιγραφή, γιατί είχε σημασία αυτός ο άνθρωπος. Ή γράψτε ή πείτε τη δική σας ερώτηση, όπως «ισχύει αυτό με το άλογο;» ή «γιατί λείπει η μύτη της;», και το Chiaro απαντά φωναχτά. Όταν η απάντηση εξαρτάται από το σήμερα, για παράδειγμα αν ένα άγαλμα έχει μετακινηθεί, αφαιρεθεί ή βρίσκεται σε συντήρηση, ψάχνει στο διαδίκτυο και φέρνει την τρέχουσα απάντηση.

Στη γλώσσα σας, και στην τοπική

Το Chiaro μιλά 18 γλώσσες, με γυναικεία ή αντρική φωνή, και με επιλογή προφοράς για τα αγγλικά, τα ισπανικά και τα πορτογαλικά. Τα ονόματα των τόπων εμφανίζονται στη γλώσσα σας και στην τοπική, το ένα δίπλα στο άλλο, κάτι που βοηθά όταν η επιγραφή είναι στα λατινικά, τα γαλλικά ή τα ιταλικά.

Βρείτε το επόμενο άγαλμα

Ο Χάρτης στο Παρίσι, με τις προτάσεις του Chiaro ως μωβ καρφίτσες γύρω από τον Κήπο του Κεραμεικού και τον Σηκουάνα.

Ένα πάρκο είναι περίπατος, όχι μία στάση. Ο Χάρτης δείχνει τις προτάσεις του Chiaro γύρω σας, την καθεμία με μια φράση για το γιατί αξίζει τη βόλτα, και κάθε φωτογραφία που τραβάτε γίνεται καρφίτσα, ώστε να βλέπετε ποια αγάλματα έχετε ήδη συναντήσει. Κάθε βράδυ, ένα Filo μετατρέπει τη μέρα σε μια σύντομη ιστορία που ενώνει τις τελείες: ο στρατηγός του πρωινού και η βασίλισσα του απογεύματος αποδεικνύεται ότι ανήκουν στον ίδιο αιώνα και στην ίδια διαμάχη. Πατήστε Πιο βαθιά σε οποιοδήποτε νήμα. Και μπορείτε να σχεδιάσετε το αύριο με ένα άγγιγμα, με ωράρια λειτουργίας, τον καιρό και εναλλακτικό σχέδιο για βροχή.

Δείτε πώς λειτουργεί η αναγνώριση

Οι σελίδες για μουσεία και αξιοθέατα στον ιστότοπο του Chiaro είναι μια επίδειξη του τι κάνει η εφαρμογή αφού αναγνωρίσει κάτι: 80 μέρη, πέντε στάσεις το καθένα, που παίζουν στο πρόγραμμα περιήγησής σας χωρίς λογαριασμό. Δοκιμάστε τον Πύργο του Λονδίνου, το Μνημείο του Λίνκολν ή το Άγαλμα της Ελευθερίας, το πιο διάσημο υπαίθριο άγαλμα απ’ όλα. Το άγαλμα στο πάρκο της γειτονιάς σας δεν είναι σε αυτή τη λίστα, και δεν χρειάζεται να είναι: στην εφαρμογή, αρκεί μια φωτογραφία.

Συχνές ερωτήσεις

Υπάρχει εφαρμογή που αναγνωρίζει τα αγάλματα σε ένα πάρκο;

Ναι. Το Chiaro αναγνωρίζει αγάλματα πάρκων, μνημεία, προτομές και σιντριβάνια από φωτογραφία και παίζει μια ηχητική ξενάγηση γι’ αυτά σε 18 γλώσσες. Γενικά εργαλεία οπτικής αναζήτησης μπορούν επίσης να αναγνωρίσουν διάσημα αγάλματα και να επιστρέψουν αποτελέσματα από το διαδίκτυο.

Πώς μπορώ να μάθω ποιος είναι ένα άγαλμα χωρίς εφαρμογή;

Κάντε έναν γύρο γύρω από το βάθρο. Το όνομα και οι χρονολογίες είναι συνήθως μπροστά, η αφιέρωση πίσω ή στα πλάγια, και η υπογραφή του γλύπτη κατά μήκος της βάσης της μορφής. Μετά αναζητήστε το όνομα.

Σημαίνει η σηκωμένη οπλή ενός αλόγου σε άγαλμα ότι ο αναβάτης σκοτώθηκε στη μάχη;

Όχι. Είναι μύθος. Το άλογο του Άντριου Τζάκσον στην Πλατεία Λαφαγιέτ σηκώνεται με τις δύο μπροστινές οπλές στον αέρα, και ο Τζάκσον πέθανε στο σπίτι του το 1845.

Λειτουργεί σε αγάλματα που δεν είναι διάσημα;

Το Chiaro λειτουργεί σχεδόν όπου κι αν το στρέψετε, ακόμα και σε προτομές και μνημεία ανθρώπων για τους οποίους οι περισσότεροι επισκέπτες δεν έχουν ακούσει ποτέ. Αν έχει ιστορία, το Chiaro τη βρίσκει.

Σταματήστε στον δρόμο για το καφέ

Τα αγάλματα των πάρκων είναι η πιο παραμελημένη τέχνη σε κάθε πόλη, και από τις πιο παράξενες: ένας σκύλος που ήρθε στα αποκαλυπτήρια του αγάλματός του, ένα αγόρι που το έστησαν μέσα σε μια νύχτα οι νεράιδες, μια βασίλισσα που ίσως δεν έζησε ποτέ. Την επόμενη φορά που θα περάσετε από ένα, σταματήστε.

Chiaro στα ιταλικά σημαίνει «καθαρός», «ξεκάθαρος». Κατεβάστε το από το App Store, στρέψτε το στο επόμενο άγαλμα του πάρκου και ακούστε.

Φωτογραφίστε. Ακούστε. Εξερευνήστε.