Przejdź do treści

Jedzący kartofle: dlaczego Van Gogh uważał ten obraz za swój najlepszy

Opublikowano: • 16 min czytania

Pięcioro chłopów siedzi wokół małego drewnianego stołu pod wiszącą lampą naftową w ciemnej izbie chaty. Po lewej młody mężczyzna w czapce i młoda kobieta w białym czepku sięgają do półmiska z kartoflami, pośrodku siedzi dziewczynka tyłem do widza, po prawej starszy mężczyzna podaje kubek, a starsza kobieta w białym czepku nalewa kawę. W lewym górnym rogu na ścianie wiszą zegar i mały oprawiony obrazek.

Jesienią 1887 roku Vincent van Gogh mieszkał w Paryżu ze swoim bratem Theo, malował słoneczniki i małe, jasne widoki Montmartre’u i – jak sam mówił – nienawidził pisania listów. Mimo to napisał jeden, do najmłodszej siostry, Willemien. W połowie strony zapytał o pewną rodzinę z holenderskiej wsi Nuenen. „Czy Sien de Groot wyszła za swojego kuzyna? I czy jej dziecko przeżyło?”

A zaraz potem wskazał najlepszą rzecz, jaką kiedykolwiek namalował. Byli to Jedzący kartofle. „Z mojej własnej pracy uważam, że obraz chłopów jedzących kartofle, który zrobiłem w Nuenen, jest après tout najlepszym, co zrobiłem”.

Pomyśl, gdzie był, kiedy to pisał. Otaczali go impresjoniści. Dopiero co odkrył barwy dopełniające, japońskie drzeworyty i krótkie, rozbite pociągnięcia pędzla. A obraz, który nazwał swoim najlepszym, to ciemnobrązowa kolacja w chacie nocą, pięć ciężkich twarzy i jedna lampa. Kobieta, o której dziecko pytał, siedziała przy tym stole.

Dlaczego brązowa kolacja tyle znaczy

Większość zwiedzających w Amsterdamie mija go w drodze do Słoneczników. Łatwo uznać go za nudne wczesne dzieło. To dokładnie na odwrót. Był to pierwszy obraz, który zaplanował jako dzieło reprezentacyjne – ten, który miał dowieść, że potrafi namalować grupę postaci. Był pierwszym, którego bronił na piśmie, w serii listów, które do dziś czyta się jak manifest. I kosztował go przyjaciela, z którym znał się pięć lat.

Dziś wisi w stałej kolekcji Muzeum Van Gogha i jest jednym z przystanków naszego audioprzewodnika po Muzeum Van Gogha. Oto kto siedzi przy stole i dlaczego Van Gogh nigdy nie przestał wierzyć w ten obraz.

Jedzący kartofle, postać po postaci

Jedzący kartofle z dziesięcioma ponumerowanymi kółkami: 1 młody mężczyzna w czapce na skraju po lewej, 2 młoda kobieta w białym czepku, 3 dziewczynka widziana od tyłu, 4 starszy mężczyzna z kubkiem, 5 starsza kobieta nalewająca kawę, 6 wisząca lampa naftowa, 7 zegar na ścianie, 8 mały oprawiony obrazek dewocyjny, 9 półmisek z kartoflami, 10 dzbanek z kawą i kubki.

Numery na ilustracji odpowiadają tej legendzie. Tylko jedną z portretowanych osób można nazwać z pewnością. Pozostałe niemal na pewno należą do tego samego domostwa, ale nikt nie zapisał ich imion.

NrKto lub coGdzie szukaćCo wiemy
1Młody mężczyznaNa skraju po lewej, w czapce, z profiluPrawdopodobnie członek domostwa De Groot-van Rooij; brak pewnej identyfikacji
2Młoda kobietaNa lewo od środka, w białym czepku, z widelcem w półmiskuGordina de Groot, jedyna z pewnością zidentyfikowana modelka
3DziewczynkaPośrodku na pierwszym planie, tyłem do widzaNiezidentyfikowana; sylwetka na tle światła lampy
4Starszy mężczyznaNa prawo od środka, podaje kubekNiezidentyfikowany; być może krewny mieszkający w domu
5Starsza kobietaNa skraju po prawej, w białym czepku, nalewaNiezidentyfikowana; prawdopodobnie starsza członkini domostwa
6Lampa naftowaWisi nad stołemJedyne źródło światła w izbie
7ZegarLewy górny róg, na ścianieWskazuje około siódmej, więc to wieczorny posiłek
8Mały oprawiony obrazekPod zegaremMały obrazek dewocyjny, jedyna ozdoba izby
9KartoflePółmisek po lewejJedzone prosto ze wspólnego półmiska
10KawaDzbanek i kubki po prawejKawa nalewana z dzbanka, wieczorny napój

Zacznij od lewej. Młody mężczyzna w czapce pochyla się, jego ręka sięga do półmiska. Obok niego młoda kobieta z widelcem zerka na niego z ukosa. To Gordina de Groot, mniej więcej trzydziestoletnia, niezamężna, modelka, którą Van Gogh malował tej zimy raz po raz. Pośrodku dziewczynka zwrócona do nas plecami jest ciemną wycinanką na tle światła i to ona jest zawiasem całej kompozycji. Bez niej stół rozpada się na dwie pary. Z nią staje się kręgiem.

Fragment z wiszącą lampą naftową o jasnym kloszu i małym pomarańczowym płomieniu nad ciemną, okrągłą głową i ramionami dziewczynki widzianej od tyłu, w tle okno i niskie belki stropu chaty.

Po prawej starszy mężczyzna podaje swój kubek i patrzy na starszą kobietę, która ma oczy spuszczone na kawę, którą nalewa. Nikt nic nie mówi. Zegar wskazuje siódmą. Pod nim wisi mały obrazek dewocyjny.

Zima głów i dłoni

W grudniu 1883 roku Van Gogh wrócił do plebanii rodziców w Nuenen, na brabanckiej wsi. Zimą z 1884 na 1885 rok chodził do chat tkaczy i robotników rolnych i malował ich głowy, jedną po drugiej. Wystawa, którą Muzeum Van Gogha poświęciło obrazowi w 2021 roku, naliczyła około czterdziestu malowanych studiów głów z tamtej zimy; Muzeum Kröller-Müller ocenia liczbę studiów portretowych, łącznie z rysunkami, na ponad sto. Rysował dłonie trzymające miski, dłonie z widelcami, pięść na stole.

26 marca 1885 roku jego ojciec, pastor Theodorus van Gogh, upadł na progu plebanii i zmarł. Kilka tygodni później Vincent zaczął duże płótno. Około 30 kwietnia napisał do Theo, że powstało ono „w stosunkowo krótkim czasie i w dużej mierze z pamięci”, ale że „kosztowało całą zimę malowania studiów głów i dłoni”.

Dochodził do niego etapami. Najpierw szkic ołówkiem i mały, surowy szkic olejny. Potem litografia, narysowana z pamięci w ciągu jednego dnia i odbita w lustrzanym odwróceniu. Potem duże malowane studium całej kompozycji, dziś w Muzeum Kröller-Müller. I wreszcie wersja amsterdamska, ukończona na samym początku maja 1885 roku i wysłana do Theo do Paryża. Na jednym z rysunków przygotowawczych pojawił się kot, który potem po cichu zniknął.

Surowa, odwrócona odbitka tej samej sceny kolacji w czerni i szarości: pięć postaci wokół stołu pod lampą, kobieta nalewająca kawę siedzi po lewej zamiast po prawej.

Gordina de Groot i chata przy Gerwenseweg

Rodzina mieszkała w małej chacie na skraju Nuenen, przy obecnej Gerwenseweg. Dom dzieliły dwie rodziny, a Van Gogh bywał w nim regularnie. W maju 1885 roku namalował go z zewnątrz: niską chatę krytą strzechą, z ciemnym wejściem. Pierwotna chata nie przetrwała; w latach 50. w tym samym miejscu postawiono nową.

Niska chata kryta strzechą o zmierzchu, z ciemnym wejściem i stojącą przed nią kobietą, pod pochmurnym wieczornym niebem.

Gordina de Groot, którą Van Gogh nazywał w listach Sien, była twarzą, do której wracał najczęściej. Widać ją na serii głów z tamtej wiosny – kwadratowa szczęka, pełne usta, biały brabancki czepek – a na co najmniej jednej z nich patrzy z płótna prosto na malarza.

Głowa młodej chłopki w białym czepku, o ciężkich rysach i ciemnych oczach, namalowana grubymi ciemnobrązowymi i szarymi pociągnięciami.

Pod koniec lata była w ciąży. Wieś plotkowała, a miejscowe duchowieństwo katolickie uznało, że odpowiada za to protestancki malarz, który spędzał wieczory w jej domu. Na początku września 1885 roku Van Gogh pisał do Theo, że księża ostrzegali go, by nie spoufalał się „zanadto z ludźmi niższego ode mnie stanu”, a jednocześnie grozili mieszkańcom wsi, jeśli dadzą się malować. „Proboszcz posunął się nawet do tego, że obiecywał ludziom pieniądze, jeśli odmówią pozowania”, pisał, „ale odpowiedzieli dość rezolutnie, że wolą zarabiać u mnie, niż żebrać u niego”.

Plotce zaprzeczył stanowczo. „Dziewczyna, którą często malowałem, miała urodzić dziecko i podejrzewano mnie, choć nie miałem z tym nic wspólnego”. Twierdził, że sama Gordina powiedziała mu, iż ojcem jest członek parafii tego samego księdza, i poszedł prosto do burmistrza ze skargą. Dlatego dwa lata później, w Paryżu, pytał siostrę, czy Sien wyszła za kuzyna i czy jej dziecko przeżyło. Plotka kosztowała go modeli. Dwa miesiące po tamtym liście do Theo, w listopadzie 1885 roku, opuścił Nuenen na zawsze i już nigdy nie malował holenderskich chłopów.

„Kolor bardzo zakurzonego kartofla, nieobranego, rzecz jasna”

Mrok to pierwsza rzecz, o której każdy mówi przy tym obrazie, i był zamierzony. Van Gogh najpierw namalował głowy w tym, co nazywał kolorem cielistym, mieszaninie ugru żółtego, ugru czerwonego i bieli. Wyglądało to źle. „Wszystkie głowy były skończone, i to skończone z wielką starannością”, pisał do Theo na początku maja, „ale natychmiast je przemalowałem, bezlitośnie, i kolor, w jakim są teraz namalowane, jest jak kolor bardzo zakurzonego kartofla, nieobranego, rzecz jasna”.

Nawet biele nie są białe. Wyjaśniał, że jasne partie zmieszał z cynobru, błękitu paryskiego i żółcieni neapolitańskiej – neutralny ton, który wydaje się jasny tylko dlatego, że wszystko wokół jest ciemniejsze. Cienie są malowane błękitem. Myślał o zdaniu francuskiego malarza chłopów Jean-François Milleta: chłopi powinni wyglądać, jakby namalowano ich tą samą ziemią, którą obsiewają.

Potem dokładnie wyjaśnił Theo, jak obraz powiesić. Nie na ciemnej ścianie. W złotej ramie albo na tapecie „w głębokim odcieniu dojrzałego zboża”, bo w rzeczywistości palenisko i blask ognia znajdowały się między widzem a stołem, poza obrazem. Płótno miało świecić z ciepłego otoczenia, jak izba widziana od strony ognia.

„Ci ludzie kopali ziemię tymi samymi rękami”

Sedno obrony znajduje się w liście z około 30 kwietnia 1885 roku, napisanym na urodziny Theo. „Starałem się wydobyć myśl, że ci ludzie jedzący kartofle w świetle lampy kopali ziemię tymi samymi rękami, które teraz wkładają do półmiska, i tak obraz mówi o pracy rąk i – o uczciwie zarobionym posiłku”.

Chciał, żeby dłonie były brzydkie. Chciał grubo ciosanych twarzy. „Jeśli obraz chłopski pachnie słoniną, dymem, parą z kartofli, to dobrze – to nie jest niezdrowe”, pisał. „Obraz z życia chłopów nie powinien być perfumowany”. Kazał Theo mimo wszystko pokazać go marszandowi Paulowi Durand-Ruelowi i przygotować się na to, że usłyszy po francusku „co za bohomaz”.

Fragment z dłońmi wokół stołu: palce młodej kobiety na widelcu w półmisku jasnych kartofli, obok sięgająca dłoń młodego mężczyzny, pośrodku ciemne plecy dziewczynki, a po prawej sękata dłoń nalewająca z dzbanka do rzędu małych kubków.

Stań przed płótnem i spójrz na dłonie, zanim spojrzysz na twarze. Knykcie młodego mężczyzny. Widelec Gordiny. Dłoń starszego mężczyzny zwinięta w miseczkę pod kubkiem. Uchwyt kobiety na dzbanku. Chiaro czyta urodzinowy list do Theo, gdy wodzisz wzrokiem za tymi dłońmi wokół stołu, i nagle obraz brzmi tak, jak go opisywał: jak uczciwie zarobiony posiłek.

List, który zakończył przyjaźń

Van Gogh wysłał odbitkę litografii swojemu przyjacielowi Anthonowi van Rappardowi, malarzowi z zamożnej rodziny z Utrechtu, który od ich spotkania w Brukseli w 1880 roku był jego towarzyszem i partnerem w sporach. Odpowiedź Van Rapparda z 24 maja 1885 roku to jedna z najbrutalniejszych recenzji, jakie malarz kiedykolwiek dostał od przyjaciela.

„Zgodzisz się ze mną, że taka praca nie jest na serio”, pisał. Kpił z „kokieteryjnej rączki” kobiety z dzbankiem i pytał, co, u licha, ten dzbanek tam robi. Potem zabrał się za anatomię. „A dlaczego temu mężczyźnie po prawej nie wolno mieć kolana, brzucha i płuc? A może ma je w plecach? I dlaczego jego ręka musi być o łokieć za krótka?” Nos jednej z kobiet, pisał, wyglądał jak „jakiś cybuszek fajki z kosteczką na końcu”. I ostatni cios: „pracując w taki sposób, śmiesz powoływać się na Milleta i Bretona? Daj spokój! Moim zdaniem sztuka jest rzeczą zbyt wzniosłą, by traktować ją tak nonszalancko”.

Pamiętaj, że patrzył na odbitkę, która jest odwrócona i znacznie toporniejsza niż obraz. Nie miało to znaczenia. Odpowiedź Van Gogha przyszła następnego dnia i ma dwie linijki. „Właśnie otrzymałem twój list – ku mojemu zdziwieniu. Niniejszym go zwracam”. Odesłał list bez odpowiedzi.

Tego lata obaj wymienili jeszcze kilka gniewnych listów, w których Van Gogh napisał Van Rappardowi, że „nie ma prawa potępiać mojej pracy” w ten sposób, a potem korespondencja wygasła. Przyjaźń, która trwała prawie pięć lat, nie przetrwała jednej kolacji.

Czy Van Rappard się mylił? Co do anatomii – nie całkiem. Ręce są za krótkie, a twarze zepchnięte w stronę karykatury. Ale Van Gogh wybierał prawdę uczucia zamiast poprawnego rysunku i dokładnie wiedział, z czego rezygnuje. Kilka miesięcy później napisał do Van Rapparda, że zawsze robi to, czego jeszcze nie umie, żeby się tego nauczyć.

Trzy wersje jednej kolacji

Pełniejsze studium olejne tych samych pięciu postaci wokół stołu pod lampą, malowane swobodniej, w ciemnych niebieskozielonych tonach.

Zestawione obok siebie, trzy wersje pokazują Van Gogha, który uczy się w trakcie pracy. Litografia jest odwrócona, drapiąca i niemal cała z linii. Studium z Kröller-Müller w Otterlo ma już gotową kompozycję, ze swobodniejszymi twarzami i chłodniejszym, bardziej niebieskim światłem. Płótno amsterdamskie wszystko zaciska. Głowy są twardsze, lampa jaśniejsza, dłonie mają knykcie.

Theo powiesił ukończony obraz nad kominkiem w swoim paryskim mieszkaniu. Jego wdowa, Jo van Gogh-Bonger, zatrzymała go, a od otwarcia budynku w 1973 roku znajduje się w Muzeum Van Gogha.

Obie wersje miały też swoją przygodę z przestępcami. W grudniu 1988 roku złodzieje wynieśli studium z Kröller-Müller razem z dwoma innymi obrazami Van Gogha; odzyskano je w lipcu następnego roku. A 14 kwietnia 1991 roku z Muzeum Van Gogha skradziono dwadzieścia obrazów, w tym Jedzących kartofle. Samochód złodziei złapał gumę. Porzucili go, a obrazy znaleziono mniej więcej trzydzieści pięć minut później.

Dlaczego wciąż nazywał go najlepszym

Dlaczego więc w 1887 roku, z całym Paryżem wokół, wciąż stawiał ten obraz na pierwszym miejscu? Po części dlatego, że nie miał niczego podobnego. Do Willemien pisał, że od czasów Nuenen „nie miał okazji zdobyć modeli”. Nigdy więcej nie zbudował ambitnej grupy postaci z miesięcy studiów z żywego modela. Niemal każdy słynny obraz, który powstał potem, to pejzaż, martwa natura, portret jednej osoby albo pokój, w którym nikogo nie ma.

Po części też dlatego, że stąd wzięły się jego idee. Upór, by malować ludzi pracujących rękami. Myśl, że kolor ma nieść uczucie, a nie kopiować naturę. Gotowość, by wyglądać niezgrabnie, jeśli niezgrabność była prawdziwa. Słynne cyprysy i gwiaździste niebo to te same przekonania, tylko jaśniejszą farbą.

I nigdy tak naprawdę go nie porzucił. W kwietniu 1890 roku, w zakładzie dla obłąkanych w Saint-Rémy, pisał, że myśli o tym, by namalować obraz jeszcze raz, z efektem światła lampy. Zrobił z pamięci kilka szkiców chłopów przy stole – swoje wspomnienia z Północy – ale nowa wersja nie powstała. Miesiąc później namalował ostatni obraz z czasów pobytu w Prowansji, drogę z cyprysem i gwiazdą. Mężczyzna z wirującego, niebieskiego autoportretu z Musée d’Orsay, namalowanego w tym samym zakładzie, to ten sam człowiek, który pięć lat wcześniej siedział w zadymionej chacie w Brabancji i liczył knykcie.

Jedzący kartofle – najczęstsze pytania

Gdzie jest obraz Jedzący kartofle?

Ukończony obraz znajduje się w Muzeum Van Gogha w Amsterdamie, w długoterminowym depozycie Fundacji Vincenta van Gogha, i obecnie jest pokazywany w stałej kolekcji. Duże studium olejne jest w Muzeum Kröller-Müller w Otterlo, a odbitki litografii znajdują się w kilku zbiorach, m.in. w Rijksmuseum.

Kim są postacie na obrazie Jedzący kartofle?

To członkowie rodziny De Groot-van Rooij, chłopskiego domostwa z Nuenen. Z pewnością można zidentyfikować tylko Gordinę de Groot, młodą kobietę drugą od lewej. Pozostali to prawdopodobnie jej krewni, ale żaden dokument nie podaje ich imion.

Co oznacza obraz Jedzący kartofle?

Van Gogh powiedział to sam: ci ludzie kopali ziemię tymi samymi rękami, które wkładają do półmiska, więc posiłek jest uczciwie zarobiony. To obraz o pracy fizycznej i godności, celowo namalowany bez wygładzania.

Jakie wymiary ma obraz Jedzący kartofle?

Ma 82 na 114 centymetrów, czyli około 32 na 45 cali.

Dlaczego Jedzący kartofle są tak ciemni?

Van Gogh przemalował twarze tak, by wyglądały jak „bardzo zakurzony kartofel”, i nawet biele mieszał z kolorowych pigmentów. Płótno z czasem także pociemniało, a on sam skarżył się w 1885 roku, że część jego farb była kiepska.

Gdzie zobaczyć obraz w Amsterdamie i Otterlo

Muzeum Van Gogha mieści się przy Museumplein 6. Każdy zwiedzający, także dzieci, które wchodzą za darmo, musi z wyprzedzeniem zarezerwować online bilet na konkretną godzinę, a terminy w weekendy i święta się wyprzedają. Godziny otwarcia zmieniają się w ciągu roku; w listopadzie 2026 roku muzeum jest otwarte od 9:00 do 17:00, w piątkowe wieczory do 21:00. Kolekcja jest rozwieszona mniej więcej w kolejności życia Van Gogha, więc Jedzący kartofle wiszą wśród ciemnych obrazów holenderskich, zanim pojawi się światło. Sprawdź plan muzeum w dniu wizyty, bo sale są przearanżowywane.

Przyjdź wcześnie albo w piątkowy wieczór, a często będziesz mieć stół z kolacją przez minutę niemal tylko dla siebie. Nasz audioprzewodnik po Muzeum Van Gogha ma go jako przystanek. Jeśli potrzebujesz pozwolenia, by zwolnić w muzeum, nasze porady dla tych, którzy myślą, że nie rozumieją sztuki to dobra rozgrzewka.

Jeśli masz drugi dzień, Muzeum Kröller-Müller w Otterlo, w Parku Narodowym De Hoge Veluwe, ma duże studium i jedną z największych kolekcji Van Gogha na świecie. Samo Nuenen, około dwóch godzin na południe pociągiem i autobusem, ma centrum dla odwiedzających poświęcone Van Goghowi i trasę spacerową obok plebanii.

Na co patrzeć, stojąc przed obrazem

Najpierw cofnij się i znajdź lampę. To jedyne światło w izbie i wszystko, co widzisz, jest przez nią oświetlone. Potem podejdź bliżej i znajdź dziewczynkę odwróconą do ciebie plecami, czarny kształt pośrodku, który z pięciorga ludzi robi krąg. Poszukaj zegara wskazującego siódmą i małego obrazka na ścianie.

Potem zrób to, czego chciał Van Gogh. Pomiń na chwilę twarze i przeczytaj dłonie, od lewej do prawej: młody mężczyzna sięgający po jedzenie, Gordina z widelcem, otwarta dłoń starszego mężczyzny, uchwyt kobiety na dzbanku. Cztery pary rąk, które spędziły dzień w ziemi. Potem znów spójrz na twarze i zauważ to, czego Van Rappard nie mógł zobaczyć na topornej odbitce. Oni nie pozują. Są zmęczeni i jedzą.

Van Gogh chciał go w złotej ramie, na ścianie w kolorze dojrzałego zboża. Gdziekolwiek muzeum go powiesi, ogień za plecami musisz sobie wyobrazić.