
Pod koniec 1540 roku, zanim jeszcze rozebrano rusztowania przed ścianą ołtarzową Kaplicy Sykstyńskiej, papież Paweł III przyszedł obejrzeć nieukończony fresk. Towarzyszył mu Biagio da Cesena, papieski mistrz ceremonii. Giorgio Vasari znał Michała Anioła osobiście, naszkicował to starcie w wydaniu Żywotów z 1550 roku, a w edycji z 1568 roku podał nazwisko Biagia i pełny przebieg rozmowy. Zapytany przez papieża o zdanie, Biagio spojrzał w górę na ponad trzysta nagich ciał kłębiących się na błękitnym tynku. Oświadczył, że w tak świętej kaplicy jest to rzecz haniebna, godna co najwyżej publicznych łaźni i karczem.
Michał Anioł odczekał, aż orszak wyjdzie, wspiął się z powrotem na rusztowanie i z pamięci namalował Biagia w prawym dolnym rogu Piekła. Obsadził go w roli Minosa, sędziego podziemi. Domalował mu ośle uszy, a wokół jego torsu dwukrotnie owinął potężnego węża, którego szczęki zacisnęły się dokładnie na tym, co Biagio kazał zasłonić.
Vasari pisze, że Biagio na próżno błagał zarówno papieża, jak i malarza o zeskrobanie swojej twarzy z tynku. W zbiorze anegdot Lodovica Domenichiego z 1562 roku Paweł III odparł z lekką ironią: „Messer Biagio, wiesz dobrze, że mam od Boga władzę w niebie i na ziemi; ponieważ jednak moja jurysdykcja nie sięga Piekła, musisz uzbroić się w cierpliwość, gdyż nie mogę cię stamtąd uwolnić”. Późniejsze rzymskie przekazy ubarwiły ten żart wzmianką o Czyśćcu oraz łacińską sentencją „w Piekle nie ma odkupienia”.
Aby w 1535 roku przygotować pod ten fresk jednolitą ścianę o wysokości 13,7 metra i szerokości 12 metrów, Paweł III polecił zamurować dwa wąskie okna. Ekipa Michała Anioła skuła piętnastowieczne freski Pietra Perugina oraz dwie lunety z własnego cyklu sklepiennego artysty z lat 1508–1512 — niespełna dwadzieścia pięć lat po tym, jak wysoko nad głowami powstało Stworzenie Adama. Niemal czterysta postaci wiruje dziś na jednej, pozbawionej ram tafli utartego lapis lazuli, bez malowanych bordiur i bez choćby jednego wypisanego imienia. Nawet dwa łuki u samego szczytu zostały wciągnięte w tę burzę. Bezskrzydli aniołowie mocują się z drewnianym Krzyżem i Koroną Cierniową w lewej lunecie, a w prawej kurczowo obejmują kamienną Kolumnę Biczowania; pomiędzy nimi prorok Jonasz ze sklepienia odchyla się w tył, jakby podmuch bijący z dołu porywał go w górę.
Dlaczego Chrystus nie ma brody?
Średniowieczne Sądy Ostateczne zazwyczaj sadzają Chrystusa na tęczowym tronie — brodatego, odzianego w szaty do samych kostek i nieruchomego. Michał Anioł odrzucił tron, szatę i brodę. Jego Chrystus wyłania się półstojąc z rozbłysku żółtego światła, zbudowany niczym hellenistyczny Apollo Belwederski z sąsiedniego dziedzińca watykańskiego. Prawe ramię unosi wysoko w zamachu. Lewą dłonią wskazuje ranę po włóczni w boku. Wszystko na tej ścianie obraca się wokół owego wzniesionego ramienia jak woda wokół wiosła.

Tuż obok niego Maria Panna zrywa z tradycją wcześniejszych włoskich fresków, na których oręduje u Syna, dopóki przewód sądowy wciąż trwa. Tutaj składa obie dłonie na piersi, tuli się pod prawym ramieniem Chrystusa i kieruje wzrok w dół, ku zbawionym wznoszącym się po lewej stronie. W swoim studium programu ideowego Kaplicy Sykstyńskiej teolog i historyk sztuki Heinrich Pfeiffer wyjaśnia dlaczego: czas błagania właśnie dobiegł końca.
Bezpośrednio pod stopami Marii siedzi na obłoku święty Wawrzyniec, ściskając żelazną kratę swojego rzymskiego męczeństwa. Marcia Hall i Loren Partridge zwracają uwagę na powód, dla którego właśnie Wawrzyniec i święty Bartłomiej zajmują dwa najważniejsze miejsca poniżej Chrystusa. Pierwszego upieczono żywcem, drugiego obdarto ze skóry — ich okaleczone powłoki nadają dramatyczny wymiar chrześcijańskiemu dogmatowi stanowiącemu sedno całej ściany: cielesnemu zmartwychwstaniu ciał.
Czyja twarz widnieje na skórze w dłoni świętego Bartłomieja?
Poniżej lewej stopy Chrystusa łysy, siwobrody apostoł siedzi na obłoku, unosząc krótki, zakrzywiony nóż rzeźnicki. Z jego drugiej dłoni zwisa kompletna ludzka skóra, zdarta w jednym kawałku od czubka głowy aż po kostki.

Według tradycji chrześcijańskiej święty Bartłomiej został żywcem obdarty ze skóry w Armenii. Jednak twarz zwisająca na pustej powłoce nie należy do Bartłomieja. Apostoł ma łysą czaszkę i gęstą siwą brodę. Na zdartej skórze widać natomiast ciemne włosy, zapadnięte oczodoły, skrzywione czoło i spłaszczony grzbiet nosa — złamanego w młodości przez rzeźbiarza Pietra Torrigiana.
Ani Vasari, ani Ascanio Condivi — dwaj szesnastowieczni biografowie Michała Anioła — nie wspomnieli o tej twarzy słowem. Włoski lekarz i badacz sztuki Francesco La Cava opublikował to rozpoznanie dopiero w 1925 roku, zestawiając obwisłą maskę z brązowym popiersiem dłuta Daniela da Volterra oraz malowanym portretem Michała Anioła pędzla Jacopina del Conte. Od tamtej pory watykańscy badacze, w tym dyrektor ds. konserwacji malowideł Fabrizio Mancinelli, uznają tę identyfikację za bezsporną.
Michał Anioł miał sześćdziesiąt jeden lat, gdy rozpoczynał pracę na ścianie, i sześćdziesiąt sześć, gdy 31 października 1541 roku fresk odsłonięto. Zaledwie kilka sal i jedną klatkę schodową wcześniej na trasie zwiedzania Watykanu, w Stanza della Segnatura, Rafael domalował pogrążonego w zadumie trzydziestopięcioletniego Michała Anioła na przednich stopniach Szkoły Ateńskiej. Trzydzieści lat później pięcioletnia kampania na rusztowaniach dotkliwie poturbowała starzejącego się mistrza. Vasari odnotowuje, że Michał Anioł spadł z pomostu i poważnie zranił nogę, po czym wrócił do domu, w gniewie zamknął drzwi na klucz i nie chciał widzieć żadnego lekarza. Jego przyjaciel Baccio Rontini, florencki medyk, znalazł ukryte wejście do budynku, przedzierał się z izby do izby, aż dotarł do rannego, i nie odstąpił jego łóżka, dopóki noga się nie zagoiła.
W swoich wierszach Michał Anioł często pisał o zrzucaniu znoszonej ziemskiej powłoki niczym wąż. Czterdzieści lat wcześniej wykuł własne imię na marmurowej szarfie swojej młodzieńczej Piety. Tutaj zawiesił własną pustą skórę nad przepaścią dzielącą niebo od Piekła.
Piętnaście postaci na ścianie ołtarzowej Kaplicy Sykstyńskiej

Lewa strona z punktu widzenia widza to prawica Chrystusa — strona zbawionych. Prawa strona widza to lewica Chrystusa — strona potępionych. Piętnaście innych wielofigurowych arcydzieł opracowaliśmy w ten sam sposób w przewodniku Słynne obrazy — wszystkie zidentyfikowane postacie.
| # | Postać lub grupa | Miejsce na ścianie | Jak ją rozpoznać |
|---|---|---|---|
| 1 | Chrystus Sędzia | Góra pośrodku, w złotej poświacie | Bezbrody, umięśniony, prawe ramię wzniesione ponad głowę |
| 2 | Maria Panna | Wtulona pod prawym ramieniem Chrystusa | Błękitno-różowe szaty, głowa zwrócona w dół ku zbawionym |
| 3 | Święty Wawrzyniec | Siedzący tuż pod stopami Marii | Trzyma żelazny ruszt, na którym poniósł męczeńską śmierć |
| 4 | Święty Bartłomiej | Siedzący na obłoku pod lewą stopą Chrystusa | Brodaty, w prawej dłoni unosi nóż do obdzierania ze skóry |
| 5 | Autoportret Michała Anioła | Zwisający z lewej dłoni Bartłomieja | Wiotszejąca, pusta ludzka skóra z twarzą Michała Anioła o złamanym nosie |
| 6 | Święty Piotr | Wysoka postać stojąca na prawo od Chrystusa | Biała broda, wyciąga przed siebie dwa ciężkie klucze — złoty i srebrny |
| 7 | Święty Jan Chrzciciel | Wysoka postać stojąca na lewo od Marii | Muskularny olbrzym przepasany na biodrach wielbłądzią skórą |
| 8 | Święty Andrzej | Widziany od tyłu między Janem a Marią | Odwraca głowę przez ramię, podtrzymując drewniany krzyż |
| 9 | Święta Katarzyna i święty Błażej | Prawy pas środkowy, poniżej Piotra | Katarzyna w zieleni nad połamanym kołem z kolcami; za nią Błażej z żelaznymi zgrzebłami |
| 10 | Aniołowie z trąbami i dwie księgi | Środek, poniżej obłoku świętych | Siedmiu aniołów dmie w długie mosiężne trąby, a trzej inni trzymają małą księgę zbawionych i ogromną księgę potępionych |
| 11 | Zmartwychwstanie umarłych | Lewy dolny róg, na nagiej ziemi | Szkielety i ciała obrastające na powrót mięśniami wydźwigują się z grobów |
| 12 | Przewoźnik Charon | Dół po prawej od środka, w drewnianej łodzi | Demon o żarzących się oczach, zamachujący się długim wiosłem, by wygnać dusze na brzeg |
| 13 | Minos, portret Biagia da Cesena | Skrajny prawy dolny róg | Ośle uszy, tors opleciony dwoma zwojami kąsającego węża w Piekle |
| 14 | Luneta z Krzyżem i Koroną Cierniową | Górny lewy łuk | Bezskrzydli aniołowie unoszący krzyż w powietrzu |
| 15 | Luneta z Kolumną Biczowania | Górny prawy łuk | Bezskrzydli aniołowie obejmujący kamienny słup, przy którym biczowano Chrystusa |
Co się stało, gdy Rzym zatrudnił „majtkarza”?

Pozbawieni aureoli i podpisanych banderoli święci przedstawiają się tym, co odebrało im życie. Na prawo od Chrystusa święty Piotr występuje naprzód z dwoma ponadwymiarowymi kluczami — jednym złotym, drugim srebrnym — zwracając swoją papieską władzę u kresu dziejów. Tuż na lewo od Piotra, obok wyciągniętych kluczy, stoi brodaty mężczyzna w czerwonym płaszczu, którego współcześni badacze watykańscy identyfikują jako świętego Pawła. Po przeciwnej, lewej stronie święty Jan Chrzciciel ma na sobie skrawek wielbłądziej skóry, a święty Andrzej odwraca się do nas nagimi plecami pomiędzy Janem a Marią, opierając o siebie drewniany krzyż.
Wystarczy zjechać wzrokiem o jeden rząd poniżej Piotra, a tłum zamienia się w ścianę narzędzi kaźni. Święty Szymon trzyma długą, zębatą piłę ciesielską. Święty Filip dźwiga krzyż, a święty Sebastian klęczy na obłoku, ściskając w pięści pęk strzał niczym łucznik. Obok niego święta Katarzyna Aleksandryjska pochyla się w zielonej sukni nad połamanym kołem nabijanym kolcami, podczas gdy stojący za nią święty Błażej dzierży dwa żelazne zgrzebła do czesania wełny.
Ta ostatnia para świętych nosi najgłębszą bliznę na całej ścianie. W 1541 roku Katarzyna była całkowicie naga, a Błażej pochylał się nad jej obnażonymi plecami, patrząc w dół na jej ciało zamiast w górę na Chrystusa. W grudniu 1563 roku Sobór Trydencki potępił jednak „lubieżność” w sztuce sakralnej. Dnia 21 stycznia 1564 roku — cztery tygodnie przed śmiercią Michała Anioła 18 lutego — kongregacja papieża Piusa IV nakazała zamalować nagość na fresku.
Pius IV powierzył to niewdzięczne zadanie wiernemu uczniowi Michała Anioła, Danielowi da Volterra, którego rzymianie natychmiast przezwali Il Braghettone — „majtkarzem”. Większości postaci Volterra domalował cienkie temperowe przepaski bezpośrednio na suchym tynku, w technice zwanej a secco. W przypadku Katarzyny i Błażeja farba kładziona na sucho jednak nie wystarczyła. Jak potwierdzili Mancinelli oraz główny konserwator Gianluigi Colalucci podczas konserwacji Kaplicy Sykstyńskiej w latach 1990–1994, Volterra skuł oryginalną zaprawę Michała Anioła aż do muru i położył świeży, mokry tynk, aby odziać Katarzynę w zieleń i bezpiecznie skierować wzrok Błażeja ku Jezusowi. W latach dziewięćdziesiątych zespół konserwatorów usunął około połowy późniejszych, siedemnasto- i osiemnastowiecznych przepasek dodanych już po śmierci Volterry, lecz jego Katarzyna i Błażej musieli pozostać nietknięci — pod spodem z pędzla Michała Anioła nie ocalało nic.

Nieocenzurowane postacie Michała Anioła przetrwały jednak w miniaturze. Kardynał Alessandro Farnese, wnuk papieża Pawła III, zapłacił Marcellowi Venustiemu za skopiowanie całej kompozycji na desce w 1549 roku, piętnaście lat przed nakazem cenzury. Tablica Venustiego wisi dziś w Museo di Capodimonte w Neapolu, zachowując nagą Katarzynę i spoglądającego w dół Błażeja, których Rzym wykuł z ceglanej ściany.
Gdzie Dante wkracza do Kaplicy Sykstyńskiej
Pośrodku ściany bezskrzydli aniołowie wydymają policzki, dmąc w siedem mosiężnych trąb z Apokalipsy. Michał Anioł pominął skrzydła na całym fresku. Poniżej trębaczy trzej kolejni aniołowie trzymają otwarte dwie księgi: jeden zwraca niewielki tom ku zbawionym unoszącym się bez wysiłku po lewej stronie, podczas gdy dwaj pozostali uginają się pod ciężarem olbrzymiego rejestru wystawionego przed oczy potępionych spadających po prawej.
W lewym dolnym rogu suche szkielety wydostają się z kamienistej ziemi jak w Ezechielowej dolinie wyschłych kości, stopniowo obrastając ciałem w miarę jak aniołowie dźwigają dusze ku górze. Jeden z aniołów wciąga dwóch wspinających się ludzi na sznurze różańca.

Na prawo od jaskini demonów za krucyfiksem ołtarzowym Pismo Święte ustępuje miejsca toskańskiej poezji. Vasari nazywa Dantego Alighieri poetą „najbliższym” Michałowi Aniołowi i przy tym przewoźniku z uniesionym wiosłem przytacza Pieśń III Piekła: „Charon, bies z okiem jak żarzące węgle, skinieniem wszystkich na swą łódź zagarnia; wiosłem okłada, kto się zbytnio ociąga”.

Łódź Charona opróżnia się wprost pod stopy Biagia da Cesena w roli Minosa. W Pieśni V Piekła Minos owija ogon wokół własnego ciała, aby wyznaczyć każdemu grzesznikowi właściwy krąg piekielny — dwa zwoje oznaczają krąg drugi, trzy zwoje trzeci. Michał Anioł zamienia ten ogon w żywego węża i pozwala mu kąsać.
W ciszy Kaplicy Sykstyńskiej
Kaplica Sykstyńska znajduje się niemal na samym końcu jednokierunkowej trasy prowadzącej przez Muzea Watykańskie. Muzea są otwarte od poniedziałku do soboty w godzinach od 8:00 do 20:00, a ostatnie wejście przypada na godzinę 18:00. W niedziele kompleks jest zamknięty, z wyjątkiem ostatniej niedzieli każdego miesiąca, kiedy wstęp jest bezpłatny od 9:00 do 14:00 (ostatnie wejście o 12:30). Standardowy bilet kupowany online na stronie museivaticani.va kosztuje 20 euro plus 5 euro opłaty rezerwacyjnej.
Wewnątrz kaplicy strażnicy egzekwują ciszę i zakaz fotografowania. Zakaz używania aparatów wprowadziła japońska stacja Nippon Television, kiedy finansowała konserwację z lat 1980–1994 w zamian za tymczasowe prawa do wizerunku fresków, a Watykan utrzymał go później, aby usprawnić przepływ tłumów przez salę. Wcześniej na trasie zwiedzania, na Dziedzińcu Szyszki, ustawiono duże oficjalne plansze watykańskie reprodukujące całą ścianę ołtarzową — warto odsłuchać tam omówienie w aplikacji Chiaro, zanim przekroczy się niskie drzwi prowadzące do wyciszonej kaplicy.
Gdy będziesz już w środku, zamiast zatrzymywać się w środkowym przejściu, podejdź do drewnianych ław wzdłuż bocznych ścian. Odszukaj najpierw zwisającą skórę w dłoni Bartłomieja poniżej lewej stopy Chrystusa, a potem przesuń wzrok tuż na prawo od mosiężnych trąb. Wysoko nad łodzią Charona dwa demony ściągają w dół jednego z potępionych. Przestał się już bronić. Lewą dłonią zasłania połowę twarzy, a jego jedyne odsłonięte, prawe oko wpatruje się prosto w głąb kaplicy.