
Στις 23 Μαΐου 1533, ένας Γάλλος διπλωμάτης στο Λονδίνο έγραψε στον αδελφό του. Τον Ζαν ντε Ντεντβίλ τον είχε στείλει ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α΄ για να παρακολουθεί τον Ερρίκο Η΄, που μόλις είχε παντρευτεί κρυφά την Άννα Μπολέιν και ετοιμαζόταν να αποσπάσει την Αγγλία από τη Ρώμη. Ο Ντεντβίλ το μισούσε. Η υγρασία τον αρρώσταινε. Περιέγραψε τον εαυτό του, σύμφωνα με τη συνηθισμένη απόδοση της επιστολής, ως τον πιο μελαγχολικό, κουρασμένο και κουραστικό πρέσβη που έζησε ποτέ.
Την ίδια χρονιά παρήγγειλε τους Πρέσβεις, το διπλό πορτρέτο του Χόλμπαϊν σε φυσικό μέγεθος, με τον ίδιο και τον καλύτερό του φίλο ανάμεσα σε υδρογείους, ηλιακά ρολόγια, βιβλία και ένα λαούτο. Ο δυστυχισμένος διπλωμάτης φρόντισε ο πίνακας να κουβαλάει ένα μήνυμα. Οι περισσότεροι περνούν από μπροστά του χωρίς να το δουν. Το μήνυμα βρίσκεται στο πάτωμα, και μπορείς να το διαβάσεις μόνο αν σταματήσεις ακριβώς στο σωστό σημείο.
Γιατί τους Πρέσβεις του Χόλμπαϊν πρέπει να τους προσπεράσεις
Οι περισσότεροι πίνακες σού ζητούν να σταθείς μπροστά τους. Αυτός σού ζητά να φύγεις. Ο Χανς Χόλμπαϊν ο Νεότερος τον ζωγράφισε στο Λονδίνο το 1533, πάνω σε ένα τετράγωνο ταμπλό από δρυ της Βαλτικής με πλευρά λίγο πάνω από δύο μέτρα. Σήμερα κρέμεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου. Από μπροστά, είναι το πιο σίγουρο για τον εαυτό του διπλό πορτρέτο της Αναγέννησης: δύο νέοι άντρες, πλούσιοι και μορφωμένοι, ακουμπισμένοι σε ένα έπιπλο φορτωμένο με την καλύτερη επιστήμη που μπορούσαν να αγοράσουν τα χρήματα.
Και μετά υπάρχει η μουτζούρα. Ένα μακρύ, ωχρό σχήμα απλώνεται λοξά στο πάτωμα ανάμεσα στα πόδια τους, σαν κόκαλο σουπιάς. Ρίχνει τη δική του σκιά, κάτω από διαφορετικό φως από όλα τα υπόλοιπα στο δωμάτιο. Από μπροστά, δεν βγάζει κανένα νόημα.
Το διακύβευμα αυτού του πίνακα είναι το διακύβευμα του 1533. Η Αγγλία αποσχιζόταν από την Καθολική Εκκλησία. Δύο Γάλλοι, ένας αυλικός και ένας επίσκοπος, βρέθηκαν στη μέση. Ο Χόλμπαϊν τα έβαλε όλα αυτά στα αντικείμενα πάνω στα ράφια.
Οι δύο άντρες: ένας αυλικός και ένας επίσκοπος
Αριστερά είναι ο Ζαν ντε Ντεντβίλ, άρχοντας του Πολιζί στην Καμπανία, πρέσβης του βασιλιά της Γαλλίας. Φοράει ροζ σατέν διπλό, μαύρο πανωφόρι με φόδρα από γούνα λύγκα και τη χρυσή αλυσίδα του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ, του βασιλικού ιπποτικού τάγματος της Γαλλίας. Στο δεξί του χέρι κρατά ένα χρυσό εγχειρίδιο. Στη θήκη του είναι χαραγμένη η ηλικία του: είκοσι εννέα.
Δεξιά είναι ο Ζορζ ντε Σελβ, επίσκοπος του Λαβόρ, με ένα μακρύ, σεμνό ράσο από καφέ δαμασκηνό ύφασμα. Κάτω από τον δεξιό του αγκώνα υπάρχει ένα κλειστό βιβλίο. Στη ράχη των φύλλων του είναι ζωγραφισμένες, στα λατινικά, οι λέξεις «aetatis suae 25», η ηλικία του, είκοσι πέντε. Ο Ζορζ ντε Σελβ έμεινε στο Λονδίνο για λίγο, περίπου από τον Απρίλιο ως τον Ιούνιο του 1533, σε μια επίσκεψη που, όπως λέει η Εθνική Πινακοθήκη, ανέβασε το ηθικό του φίλου του. Ήταν λόγιος και διπλωμάτης, και είχε τη φήμη ανθρώπου που ήθελε να συμφιλιωθούν οι αντιμαχόμενες εκκλησίες.
Για αιώνες κανείς δεν ήξερε ποιοι ήταν. Το 1890 ο μελετητής Σίντνεϊ Κόλβιν πρότεινε τον Ντεντβίλ και το 1900 η ιστορικός Μέρι Χέρβεϊ αναγνώρισε τον Ζορζ ντε Σελβ, κλείνοντας το ζήτημα.
Ο ένας εικονιζόμενος είναι άνθρωπος του κόσμου. Ο άλλος είναι άνθρωπος της Εκκλησίας. Ο Χόλμπαϊν τους έβαλε δεξιά και αριστερά από ένα έπιπλο που χωράει ολόκληρο το σύμπαν, και ο πίνακας μιλά για όσα συμβαίνουν ανάμεσα σε αυτά τα δύο μισά.
Ο πίνακας Οι Πρέσβεις, κάθε λεπτομέρεια αριθμημένη

Οι αριθμοί στην εικόνα αντιστοιχούν σε αυτόν τον πίνακα.
| # | Λεπτομέρεια | Πού θα τη βρείτε | Τι μπορεί να σημαίνει |
|---|---|---|---|
| 1 | Το κρανίο | Λοξά στο πάτωμα | Memento mori, ορατό μόνο από το πλάι |
| 2 | Σήμα με κρανίο | Το μαύρο καπέλο του Ντεντβίλ | Το προσωπικό του έμβλημα θανάτου |
| 3 | Εσταυρωμένος | Πάνω αριστερή γωνία, πίσω από την κουρτίνα | Η πίστη, μισοκρυμμένη |
| 4 | Ουράνια σφαίρα | Πάνω ράφι, αριστερά | Οι ουρανοί και η γνώση για να τους διαβάσεις |
| 5 | Ρολόι του βοσκού | Πάνω ράφι, δίπλα στη σφαίρα | Μια ημερομηνία, ίσως η Μεγάλη Παρασκευή του 1533 |
| 6 | Το βιβλίο του Σελβ | Κάτω από τον αγκώνα του επισκόπου | «Aetatis suae 25», η ηλικία του |
| 7 | Το εγχειρίδιο | Το δεξί χέρι του Ντεντβίλ | Η ηλικία του, είκοσι εννέα, στη θήκη |
| 8 | Υδρόγειος | Κάτω ράφι, αριστερά | Πάνω της σημειώνεται το σπίτι του Ντεντβίλ, το Πολιζί |
| 9 | Βιβλίο αριθμητικής | Κάτω ράφι, αριστερά | Εγχειρίδιο εμπόρων, ανοιχτό στη «διαίρεση» |
| 10 | Το λαούτο | Κάτω ράφι, δεξιά | Μία σπασμένη χορδή |
| 11 | Το υμνολόγιο | Κάτω ράφι, στο κέντρο | Λουθηρανικοί ύμνοι, στον πίνακα ενός καθολικού επισκόπου |
| 12 | Το δάπεδο | Το πάτωμα | Αντιγραμμένο από το Αβαείο του Ουέστμινστερ |
Ξεκινήστε από αυτή που προκαλεί τα περισσότερα προβλήματα.
Το κρανίο στους Πρέσβεις και πού να σταθείτε

Το σχήμα στο πάτωμα είναι ένα ανθρώπινο κρανίο, ζωγραφισμένο με μια τεχνική που λέγεται αναμόρφωση. Ο Χόλμπαϊν τέντωσε ένα κανονικό κρανίο προς μία κατεύθυνση, τόσο πολύ που ξαναβρίσκει το σχήμα του μόνο από πολύ πλάγια γωνία.
Πού είναι λοιπόν το σωστό σημείο; Η Εθνική Πινακοθήκη λέει ότι το εφέ φαίνεται σωστά μόνο αν κοιτάξετε τον πίνακα από κάτω, από την κάτω δεξιά γωνία. Στην πράξη, πηγαίνετε στη δεξιά άκρη της κορνίζας, φέρτε το μάγουλό σας κοντά στον τοίχο και κοιτάξτε κατά μήκος του ταμπλό προς την κάτω αριστερή γωνία. Σε κάποιο σημείο η μουτζούρα παύει να είναι κόκαλο και γίνεται κρανίο. Κάντε ένα βήμα, και έχει χαθεί.

Ο πίνακας μοιάζει σχεδιασμένος για να τον βλέπει κανείς ενώ κινείται. Μια παλιά θεωρία λέει ότι προοριζόταν να κρέμεται εκεί όπου περνούσε κόσμος, ίσως δίπλα σε μια σκάλα ή σε μια πόρτα. Θα έμπαινες, θα θαύμαζες τους δύο άντρες με τις γούνες τους και μετά, φεύγοντας, θα έριχνες μια ματιά πίσω και θα έβλεπες τον θάνατο ξαπλωμένο στα πόδια τους. Η λιτή κορνίζα-κουτί που έφτιαξε γι’ αυτόν η Εθνική Πινακοθήκη το 1996 σχεδιάστηκε ακριβώς για να επιτρέπει αυτή την πλάγια ματιά.
Η απλή ανάγνωση είναι memento mori, θυμήσου ότι θα πεθάνεις. Όλος ο πλούτος και όλη η γνώση στα ράφια, κι όμως το πάτωμα περιμένει. Υπάρχει και ένα λογοπαίγνιο που προτείνεται εδώ και πολύ καιρό, και είναι μόνο μια υπόθεση: στα γερμανικά «hohl Bein» σημαίνει κούφιο κόκαλο, κάτι που ακούγεται λίγο σαν Holbein. Ένα κρανίο είναι κούφιο κόκαλο. Ίσως ο Χόλμπαϊν υπέγραψε τον πίνακα δύο φορές.
Μια προειδοποίηση για το κρανίο που βλέπετε σήμερα. Όταν ο πίνακας συντηρήθηκε τη δεκαετία του 1990, οι συντηρητές διαπίστωσαν ότι κομμάτια του, ανάμεσά τους η κάτω γνάθος και η ρινική κοιλότητα, είχαν χαθεί από παλιές φθορές. Ανασύνθεσαν τα τμήματα που έλειπαν με βάση φωτογραφίες ενός πραγματικού κρανίου, χρησιμοποιώντας υλικά που μπορούν να αφαιρεθούν ξανά. Το σχήμα είναι του Χόλμπαϊν. Ένα μέρος του κόκαλου είναι σύγχρονο.
Ένα κρανίο στο καπέλο και ένας σταυρός πίσω από την κουρτίνα

Μόλις δείτε ένα κρανίο, ψάξτε για το δεύτερο. Στο μαύρο καπέλο του Ντεντβίλ υπάρχει ένα μικρό χρυσό μενταγιόν. Στο ταμπλό έχει περίπου το μέγεθος ενός νυχιού και περιέχει άλλο ένα κρανίο. Λέγεται ότι το προσωπικό ρητό του Ντεντβίλ ήταν το memento mori. Είτε ισχύει αυτή η ιστορία είτε όχι, το σήμα σάς λέει ότι το μεγάλο κρανίο στο πάτωμα ήταν δική του ιδέα, ή τουλάχιστον του γούστου του. Ήταν άνθρωπος που φορούσε τον θάνατό του στο καπέλο.
Τώρα κοιτάξτε την αντίθετη γωνία του πίνακα από το κρανίο, ψηλά αριστερά. Η πράσινη δαμασκηνή κουρτίνα είναι ελαφρώς τραβηγμένη, και πίσω της, σχεδόν χαμένος, κρέμεται ένας ασημένιος Εσταυρωμένος. Βλέπετε το κεφάλι του Χριστού και μέρος του σώματός του. Τα υπόλοιπα είναι πίσω από το ύφασμα. Η λεπτομέρεια αυτή δύσκολα διακρινόταν ώσπου ο καθαρισμός της δεκαετίας του 1990 αφαίρεσε παλιό βερνίκι και επιζωγραφίσεις.
Βάλτε τα δύο μαζί και ο πίνακας αποκτά δομή. Ο θάνατος είναι κάτω, τεράστιος και αδύνατον να τον δεις σωστά. Η σωτηρία είναι πάνω, μικροσκοπική και σχεδόν κρυμμένη. Μια ανάγνωση λέει ότι ο σταυρός απαντά στο κρανίο. Μια πιο ζοφερή λέει ότι το 1533 ακόμη και η πίστη είχε στριμωχτεί σε μια γωνία.
Οι σφαίρες, τα ηλιακά ρολόγια και η ημερομηνία

Το πάνω ράφι είναι ο ουρανός. Πάνω του βρίσκεται ο επιστημονικός εξοπλισμός ενός ανθρώπου που ήθελε να φαίνεται σύγχρονος. Αριστερά υπάρχει μια ουράνια σφαίρα, με τα αστέρια και τους αστερισμούς ζωγραφισμένους σε μπλε φόντο. Δίπλα της στέκεται ένας μικρός κύλινδρος, ένα φορητό ηλιακό ρολόι γνωστό ως ρολόι του βοσκού ή ρολόι-στήλη. Ύστερα ένα τεταρτημόριο, που χρησίμευε για να μετριέται το ύψος του ήλιου. Ύστερα ένα πολύεδρο μπρούντζινο ηλιακό ρολόι, και τέλος ένα ψηλό torquetum, όργανο για τον υπολογισμό των θέσεων των ουράνιων σωμάτων.
Δεν ήταν σκηνικά αντικείμενα του εργαστηρίου. Ο Νικόλαους Κράτσερ, Γερμανός αστρονόμος στην αυλή του Ερρίκου Η΄, είχε ποζάρει για τον Χόλμπαϊν το 1528, και η Εθνική Πινακοθήκη σημειώνει ότι το πολύεδρο ηλιακό ρολόι είναι κατασκευή του Κράτσερ.
Εδώ τα πράγματα γίνονται ακριβή. Ένα ηλιακό ρολόι είναι και ημερολόγιο, όχι μόνο ρολόι. Το ρολόι του βοσκού είναι ρυθμισμένο σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία, και οι ιστορικοί πέρασαν πολύ καιρό προσπαθώντας να βρουν ποια. Επειδή ένα ρολόι-στήλη δίνει την ίδια ένδειξη δύο φορές τον χρόνο, η ρύθμιση ταιριάζει είτε σε μια μέρα στα μέσα Απριλίου είτε σε μια μέρα στα μέσα Αυγούστου. Ο ιστορικός της αστρονομίας Τζον Νορθ υποστήριξε, στο βιβλίο του The Ambassadors’ Secret του 2002, ότι τα όργανα δείχνουν το απόγευμα της 11ης Απριλίου 1533. Ήταν Μεγάλη Παρασκευή, η μέρα της Σταύρωσης. Άλλοι προτείνουν διαφορετικές ημερομηνίες, ανάμεσά τους ο ιστορικός Έρικ Άιβς, που συνέδεσε τη ρύθμιση με τη στιγμή, την άνοιξη του 1533, όταν η Άννα Μπολέιν έλαβε βασιλικές τιμές στην αυλή. Καμία δεν έχει αποδειχθεί. Αν όμως ο Νορθ έχει δίκιο, ο πίνακας τοποθετείται την ώρα που πέθανε ο Χριστός, με έναν σταυρό στη γωνία και ένα κρανίο στο πάτωμα.
Οι Πρέσβεις και η σπασμένη χορδή του λαούτου του Χόλμπαϊν

Το κάτω ράφι είναι η γη, και εκεί τα πράγματα πάνε στραβά.
Ξεκινήστε από την υδρόγειο. Με τα μέτρα ενός σύγχρονου χάρτη είναι ανάποδα, και είναι γεμάτη τοπωνύμια. Ανάμεσα στις ελάχιστες γαλλικές πόλεις που σημειώνονται πάνω της είναι το Πολιζί, η οικογενειακή έδρα του Ντεντβίλ, ένα μικροσκοπικό χωριό που δεν έχει καμία δουλειά πάνω σε μια υδρόγειο. Είναι η διεύθυνση του εικονιζόμενου, γραμμένη μέσα στον κόσμο.
Δίπλα στην υδρόγειο είναι ένα βιβλίο που το κρατά ανοιχτό ένας γνώμονας. Πρόκειται για εγχειρίδιο αριθμητικής για εμπόρους του Γερμανού μαθηματικού Πέτερ Άπιαν, που εκδόθηκε το 1527, και είναι ανοιχτό σε μια σελίδα για τη διαίρεση. Είναι δύσκολο να μην το διαβάσεις ως λογοπαίγνιο.
Μετά το λαούτο, σε τόσο ακριβή προοπτική σμίκρυνση που μπορείς να μετρήσεις τα κλειδιά. Κοιτάξτε προσεκτικά τις χορδές. Μία από αυτές είναι σπασμένη. Τον 16ο αιώνα, το λαούτο ήταν η καθιερωμένη εικόνα της αρμονίας, και η αρμονία η καθιερωμένη εικόνα μιας καλά οργανωμένης Εκκλησίας και πολιτείας. Ένα λαούτο με κομμένη χορδή είναι διχόνοια. Βρίσκεται δίπλα σε μια θήκη με φλάουτα, και ένα από τα φλάουτα λείπει.
Ένα λουθηρανικό υμνολόγιο στο πορτρέτο ενός επισκόπου
Ακριβώς μπροστά από το λαούτο βρίσκεται ένα ανοιχτό βιβλίο μουσικής. Είναι το υμνολόγιο, και μόλις μάθεις τι είναι, γίνεται το πιο απροσδόκητο αντικείμενο του πίνακα.
Είναι ένα λουθηρανικό υμνολόγιο, η συλλογή πνευματικών ασμάτων που συνέταξε ο Γιόχαν Βάλτερ και εκδόθηκε στη Βιττεμβέργη το 1524, με μουσική για τη νέα γερμανική εκκλησία του Μαρτίνου Λούθηρου. Ο Χόλμπαϊν το ζωγράφισε ανοιχτό σε δύο ύμνους, που η Εθνική Πινακοθήκη ταυτίζει ως «Έλα, Άγιο Πνεύμα» και «Οι Δέκα Εντολές», και τους δύο στις γερμανικές εκδοχές του Λούθηρου. Οι νότες και οι λέξεις διαβάζονται καθαρά.
Ένας καθολικός πρέσβης, δίπλα σε έναν καθολικό επίσκοπο, με έναν Εσταυρωμένο στη γωνία, και το ανοιχτό βιβλίο είναι το υμνολόγιο της Μεταρρύθμισης. Δεν είναι τυχαίο. Οι ύμνοι που διάλεξε ο Χόλμπαϊν είναι από εκείνους που μπορούσαν να δεχτούν και οι καθολικοί και οι λουθηρανοί: μια προσευχή στο Άγιο Πνεύμα και οι Δέκα Εντολές. Ο Ζορζ ντε Σελβ ήταν γνωστός για την επιθυμία του να ξαναενωθούν οι εκκλησίες. Πολλοί ιστορικοί διαβάζουν το ανοιχτό υμνολόγιο δίπλα στο σπασμένο λαούτο ως ενιαία δήλωση. Η μουσική είναι ακόμη εκεί. Το όργανο για να παιχτεί έχει σπάσει.
Ο Χόλμπαϊν ήξερε τι κόστιζε αυτό το σχίσμα. Τον είχε ήδη διώξει από τη Βασιλεία.
Το δάπεδο του Αβαείου του Ουέστμινστερ

Χαμηλώστε το βλέμμα στο πάτωμα, κάτω από το κρανίο. Οι δύο άντρες στέκονται πάνω σε ένα ένθετο μαρμάρινο δάπεδο με κύκλους και ρόμβους σε ροζ, λευκό και χρυσό. Βασίζεται σε ένα πραγματικό δάπεδο. Το σχέδιο προέρχεται από το δάπεδο Κοσμάτι στο Αβαείο του Ουέστμινστερ, που στρώθηκε το 1268 μπροστά στην Αγία Τράπεζα από Ιταλούς τεχνίτες που δούλευαν για τον Ερρίκο Γ΄. Οι μεσαιωνικές επιγραφές του ισχυρίζονταν ότι περιείχε το σχέδιο του σύμπαντος, ακόμη και την ημερομηνία του τέλους του κόσμου.
Αυτό ήταν το δάπεδο μπροστά στην Αγία Τράπεζα όπου στέφονταν οι Άγγλοι μονάρχες. Την 1η Ιουνίου 1533 η Άννα Μπολέιν στέφθηκε εκεί βασίλισσα, και ο Ντεντβίλ, ως Γάλλος πρέσβης, βρισκόταν στο Λονδίνο για τους εορτασμούς. Ο Έρικ Άιβς υποστήριξε ότι το δάπεδο παραπέμπει σε εκείνη τη στέψη. Είναι μια κομψή θεωρία, και ταιριάζει με τη χρονιά. Ο Χόλμπαϊν τους έβαλε πάνω στο κοσμικό δάπεδο ενός αγγλικού αβαείου, τη χρονιά που η αγγλική Εκκλησία απομακρύνθηκε από τη Ρώμη.
Κάπου στη σκιά αυτού του δαπέδου, πίσω από τον Ντεντβίλ, ο Χόλμπαϊν υπέγραψε και χρονολόγησε τον πίνακα. Είναι πολύ πιο δύσκολο να τη βρεις από το κρανίο.
Ο μετανάστης ζωγράφος και ο μακρύς δρόμος για το Λονδίνο
Ο Χανς Χόλμπαϊν ο Νεότερος γεννήθηκε στο Άουγκσμπουργκ γύρω στο 1497 και έγινε γνωστός στη Βασιλεία, όπου ζωγράφισε τον λόγιο Έρασμο. Ο Έρασμος τον έστειλε στην Αγγλία το 1526 με συστατική επιστολή προς τον Τόμας Μορ. Ο Χόλμπαϊν επέστρεψε οριστικά το 1532, καθώς η Μεταρρύθμιση στη Βασιλεία στέρευε την αγορά για θρησκευτική τέχνη. Το 1533 δεν ήταν ακόμη ζωγράφος του βασιλιά. Οι Πρέσβεις ήταν το έργο-βιτρίνα του, η απόδειξη για όλο το Λονδίνο του τι μπορούσε να κάνει. Μέσα σε λίγα χρόνια ζωγράφιζε τον ίδιο τον Ερρίκο Η΄. Για την επόμενη γενιά πορτρέτων εξουσίας, ο Κάρολος Ε΄ στο Μύλμπεργκ του Τιτσιάνο το κάνει έφιππος, δεκαπέντε χρόνια αργότερα.
Ο Ντεντβίλ πήρε τον πίνακα στο σπίτι του, στον πύργο του στο Πολιζί, όπου τον κατέγραψε απογραφή το 1589. Πουλήθηκε στο Παρίσι το 1787, έφτασε στην Αγγλία λίγα χρόνια αργότερα και κρεμόταν στο Λόνγκφορντ Κάστλ, την έπαυλη του κόμη του Ράντνορ στο Ουίλτσαϊρ, για το μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα. Το 1890 η Εθνική Πινακοθήκη τον αγόρασε, μαζί με δύο άλλους πίνακες, για πενήντα πέντε χιλιάδες λίρες.
Οι Πρέσβεις: συχνές ερωτήσεις
Πού βρίσκεται ο πίνακας Οι Πρέσβεις;
Κρέμεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, στην πλατεία Τραφάλγκαρ. Η πινακοθήκη τον αναφέρει προς το παρόν στην Αίθουσα 4, αλλά οι αίθουσες αναδιατάσσονται, οπότε ελέγξτε την κάτοψη τη μέρα της επίσκεψης.
Από πού φαίνεται το κρανίο στους Πρέσβεις;
Πηγαίνετε στη δεξιά πλευρά του πίνακα, πλησιάστε τον τοίχο και κοιτάξτε κατά μήκος του ταμπλό προς την κάτω αριστερή γωνία. Η Εθνική Πινακοθήκη το περιγράφει ως ματιά στον πίνακα από κάτω, από την κάτω δεξιά γωνία. Το τεντωμένο σχήμα στο πάτωμα μαζεύεται σε κρανίο καθώς η γωνία γίνεται πιο απότομη.
Ποιοι είναι οι δύο άντρες στους Πρέσβεις;
Αριστερά είναι ο Ζαν ντε Ντεντβίλ, Γάλλος πρέσβης στην Αγγλία το 1533, είκοσι εννέα ετών. Δεξιά είναι ο φίλος του Ζορζ ντε Σελβ, επίσκοπος του Λαβόρ, είκοσι πέντε ετών. Οι ηλικίες τους είναι γραμμένες στο εγχειρίδιο του Ντεντβίλ και στο βιβλίο κάτω από τον αγκώνα του Σελβ.
Τι σημαίνει το κρανίο στους Πρέσβεις;
Είναι ένα memento mori, μια υπενθύμιση ότι ο θάνατος περιμένει τον καθένα, όσο πλούσιος ή μορφωμένος κι αν είναι. Επειδή φαίνεται μόνο από το πλάι, λειτουργεί και ως έκπληξη για όποιον περνά δίπλα από τον πίνακα.
Πόσο μεγάλος είναι ο πίνακας Οι Πρέσβεις;
Περίπου 207 επί 209,5 εκατοστά, δηλαδή λίγο πάνω από δύο μέτρα σε κάθε πλευρά, με τους δύο άντρες σχεδόν σε φυσικό μέγεθος.
Γιατί είναι σπασμένη η χορδή του λαούτου στους Πρέσβεις;
Το λαούτο συμβόλιζε την αρμονία, οπότε μια σπασμένη χορδή διαβάζεται συνήθως ως διχόνοια, πιθανότατα το σχίσμα ανάμεσα σε καθολικούς και προτεστάντες το 1533. Βρίσκεται δίπλα σε ένα ανοιχτό λουθηρανικό υμνολόγιο, κάτι που κάνει τη θρησκευτική ανάγνωση δύσκολο να αποφευχθεί.
Πού θα δείτε τους Πρέσβεις στο Λονδίνο
Ο πίνακας βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη, και η είσοδος στη συλλογή είναι δωρεάν. Η πινακοθήκη είναι ανοιχτή καθημερινά από τις 10:00 ως τις 18:00, με απογευματινό ωράριο τις Παρασκευές ως τις 21:00. Ένα δωρεάν εισιτήριο με συγκεκριμένη ώρα είναι προαιρετικό, αλλά σας περνά πιο γρήγορα από τον έλεγχο ασφαλείας. Η Πτέρυγα Σέινσμπερι ξανάνοιξε το 2025 ως κύρια είσοδος. Ο πίνακας είναι επίσης στάση στον ηχητικό μας οδηγό για την Εθνική Πινακοθήκη.
Ο κόσμος μαζεύεται στο κέντρο, που είναι το μόνο σημείο όπου το κρανίο είναι αόρατο. Η πλευρά της κορνίζας συνήθως είναι άδεια. Μόλις βρεθείτε εκεί, με το μάγουλο κοντά στον τοίχο και το Chiaro ανοιχτό, η ιστορία της ανασυνθεμένης γνάθου ακούγεται την ώρα που η μουτζούρα διπλώνει και γίνεται γνάθος και κόγχη ματιού, και μόνο έτσι η συντήρηση αποκτά πραγματικά νόημα.
Στο ίδιο κτίριο κρέμεται ένα πολύ μικρότερο ταμπλό γεμάτο γρίφους του ίδιου είδους. Ο αριθμημένος οδηγός μας για τις κρυμμένες λεπτομέρειες στο Πορτρέτο των Αρνολφίνι εξετάζει τον καθρέφτη του Βαν Άικ, έναν αιώνα πριν από τον Χόλμπαϊν. Αν δύο μέτρα συμβόλων σας φαίνονται σαν σχολική εργασία, ξεκινήστε από τις συμβουλές μας για μουσεία, για όσους πιστεύουν ότι δεν καταλαβαίνουν την τέχνη.
Τι να προσέξετε μπροστά του
Σταθείτε πρώτα στη μέση. Κοιτάξτε το πρόσωπο του Ντεντβίλ, μετά την αλυσίδα, μετά το εγχειρίδιο και τον αριθμό είκοσι εννέα. Περάστε στον Σελβ και βρείτε το είκοσι πέντε στο βιβλίο του. Ύστερα ανεβείτε στο πάνω ράφι και βρείτε το μικρό ρολόι-στήλη δίπλα στη σφαίρα, ρυθμισμένο σε μια μέρα του 1533. Κατεβείτε στο κάτω ράφι: το Πολιζί στην υδρόγειο, η «διαίρεση» στο βιβλίο αριθμητικής, η σπασμένη χορδή στο λαούτο, το φλάουτο που λείπει, το υμνολόγιο ανοιχτό σε τραγούδια που μπορούσαν να ψάλλουν και οι δύο εκκλησίες. Ύστερα κοιτάξτε ψηλά στην πάνω αριστερή γωνία, τον σταυρό πίσω από την κουρτίνα. Ύστερα κοιτάξτε το σήμα στο καπέλο.
Και μετά περπατήστε ως τη δεξιά άκρη, και γυρίστε.
Από μπροστά, οι Πρέσβεις είναι ένας πίνακας για δύο άντρες που τα είχαν όλα. Από το πλάι, είναι ένας πίνακας για το μόνο πράγμα που δεν μπορούσαν να αγοράσουν. Ο Χόλμπαϊν έκανε το κρανίο αόρατο σε όποιον στέκεται ακίνητος και απολύτως καθαρό σε όποιον είναι ήδη στον δρόμο για την πόρτα.