
1490’ların ortasında bir ara, manastır başrahibinin yeğeni olan Matteo Bandello adında genç bir Dominiken, Milano’daki manastırının yemekhanesinde çalışan bir ressamı izledi. Bandello’nun sonradan yazdığına göre bazı günler bu adam şafakta iskeleye tırmanıyor, yemek yemeyi unutarak hava kararana kadar fırçayı elinden bırakmıyordu. Bazı günler ise hiç boyamıyordu. Kollarını kavuşturmuş, saatlerce duvarın önünde durup bakıyordu. Sonra öğle vakti şehrin öbür ucundan çıkıp geliyor, başlardan birine bir iki fırça darbesi ekliyor ve gidiyordu.
Ressam Leonardo da Vinci’ydi, başlar da on iki havariydi. Tablonun bir reprodüksiyonunun önünde durup o bariz soruyu, Son Akşam Yemeği’nde kim kimdir diye sorduysanız, iyi bir topluluk içindesiniz: yüzyıllar boyunca neredeyse kimse dördünden fazlasının adını sayamadı. Leonardo isimlerini duvara yazmadı. Bugün kullandığımız isimler bir kopyadan, tartışmalı bir çizimden ve çok dikkatli bakmaktan geliyor. İşte numaralanmış halleriyle, her birinin ne yaptığı ve nedeniyle birlikte.
Bu, tek bir cümleyi duyan on üç kişiye dair bir tablo ve her tepki bir ipucu. Onları adlarıyla tanıdığınızda duvar ünlü bir görüntü olmaktan çıkar ve bir sahneye dönüşür.
Son Akşam Yemeği’nde kim kimdir, bir bakışta

Görseldeki numaralar bu anahtarla eşleşir. Soldan sağa okunduğunda havariler üçerli dört gruba ayrılır, İsa ise ortada yalnızdır.
| # | Figür | Nerede bulunur | Ne yapıyor |
|---|---|---|---|
| 1 | Bartalmay | En solda, ayakta, iki eli masada | Az önce yerinden fırlamış gibi öne eğiliyor |
| 2 | Küçük Yakup | Andreas’ın arkasında, yarı gizli | Kolunu Andreas’ın arkasından Petrus’a uzatıyor |
| 3 | Andreas | Kır sakallı, sarı giysili | İki avucu yukarıda ve dışa dönük: ben değilim |
| 4 | Yahuda İskariot | Gölgede kalan karanlık yüz, arkaya yaslanmış, mavili | Küçük bir keseyi sıkıca tutuyor, dirseği masada |
| 5 | Petrus | Beyaz saçlı, Yahuda’nın arkasından öne doğru sokuluyor | Yuhanna’ya fısıldıyor, sağ elinde bir bıçak |
| 6 | Yuhanna | Genç, sakalsız, gözleri yerde, İsa’ya en yakın | Petrus’u dinlemek için yana eğiliyor |
| 7 | İsa | Ortada, orta pencerenin çerçevesinde | Az önce konuştu; elleri masada açık |
| 8 | Tomas | Büyük Yakup’un arkasında | İşaret parmağı havada |
| 9 | Büyük Yakup | Sakallı, yeşilli, İsa’nın yanında | Şokla kollarını iki yana açmış |
| 10 | Filipus | Ayakta, kırmızılı | Ellerini göğsüne bastırmış: ben miyim? |
| 11 | Matta | Genç, mavili, sağda | İki kolunu da geriye, İsa’ya doğru uzatmış |
| 12 | Yahuda Taday | Kır sakallı, Matta ile Simun’un arasında | Simun’a dönmüş, bir eli kalkık |
| 13 | Gayur Simun | En sağ uçta, profilden | Avuçları açık, bir açıklama istiyor |
| 14 | Yahuda’nın para kesesi | Yahuda’nın sağ elinde | Topluluk adına taşıdığı para kesesi |
| 15 | Petrus’un bıçağı | Yahuda’nın sırtının arkasında, ağzı dışarıda | Getsemani bahçesinin habercisi |
Son Akşam Yemeği’ndeki havarilerin isimleri nereden geliyor
Leonardo hiçbir şeyi etiketlemedi. Uzun süre herkesin üzerinde anlaştığı figürler, hikâyenin kendisinin kolaylaştırdığı dört kişiydi: ortada İsa, yanında Yuhanna, beyaz saçlarıyla Petrus ve karanlıktaki Yahuda.
Tam liste bir kopyadan geliyor. İsviçre’de, Lugano’nun yukarısındaki tepelerde yer alan Ponte Capriasca köyündeki Sant’Ambrogio bölge kilisesinde, Leonardo’nun duvarının 16. yüzyıldan kalma boyalı bir versiyonu bulunur ve çoğu zaman onun takipçisi Cesare da Sesto’ya atfedilir. Ressamı, Leonardo’nun yapmadığını yaptı. Alt kenar boyunca her figürün altına Latin büyük harfleriyle bir isim yazdı: Bartholomeus, Iacobus Minor, Andreas, Petrus, Iudas, Iohannes ve böylece en sağdaki Simon’a kadar. Elimizdeki bir cevap anahtarına en yakın şey bu ve orijinali iyi durumdayken görmüş insanlar hâlâ hayattayken yazılmış.

İkinci ipucu, Venedik’teki Gallerie dell’Accademia’da bulunan kırmızı tebeşirle yapılmış bir çizim: on iki başın dokuzunun üzerine isimler yazılmış ve Yahuda hâlâ masanın karşı tarafında tek başına oturuyor. Akademisyenler çizimin Leonardo’ya ait olup olmadığını bile tartışıyor. Her halükârda, onun bir kenara attığı eski düzeni gösteriyor.
Leonardo’nun kendi defterleri bize isimlerden daha iyisini veriyor. Bize jestleri veriyor. Duvarı tasarlarken yazdığı bir not sayfasında, adamlarının ne yapmasını istediğini anlattı. “İçmekte olan biri bardağı yerinde bırakmış ve başını konuşana çevirmiş.” Bir başkası parmaklarını birbirine geçiriyor ve sert kaşlarla arkadaşına dönüyor. Bir başkası ellerini açıyor, avuçlarını gösteriyor ve şaşkınlıktan omuzlarını kulaklarına kadar kaldırıyor. Bir başkası yanındakinin kulağına fısıldıyor, yanındaki de bir elinde bıçak tutarak dinlemek için dönüyor. Her satır duvara geçmedi. Pek çoğu geçti ve tablonun bir senaryo olduğunu bu sayede anlarsınız.
Son Akşam Yemeği tablosunun anlamı: tek cümle, on üç tepki
An İnciller’den alınmıştır. Fısıh yemeği sırasında İsa on ikilere, “Biriniz bana ihanet edecek” der. Yuhanna İncili’nde Petrus, İsa’ya en yakın yaslanan öğrenci olan Yuhanna’ya, kimi kastettiğini sorması için işaret eder. Matta, havarilerin birbiri ardından “Ya Rab, ben miyim?” diye sormaya başladıklarını ekler.
Leonardo cümlenin yerine oturduğu andan sonraki yarım saniyeyi resmeder. İsa konuşmayı bitirmiştir. Ağzı hâlâ hafifçe açıktır. Çevresinde şaşkınlık sudaki bir halka gibi dışa doğru yayılır ve masayı üçerli dört dalgaya böler.
Büyük fikir budur ve sonraki her Son Akşam Yemeği’nin biraz buna benzemesinin nedeni de budur. Leonardo’dan önce Floransalı ressamlar havarileri sakin bir sıra halinde dizer, onlara hale verir ve kimse gözden kaçırmasın diye Yahuda’yı masanın yanlış tarafında bir tabureye oturturdu. Leonardo, Yahuda’yı arkadaşlarının arasına geri koydu. Haleleri kaldırdı. Haini, kalabalık bir odadaki suçlu birinin kendini ele verdiği gibi ele verdi: irkilerek. O irkilme, anlamın ta kendisidir. Bu her şeyden önce bir ayin tablosu değil. Tek bir cümlenin bir odaya ne yaptığının tablosu.
Bartalmay, Yakup ve Andreas: masanın ucu ayağa fırlıyor
En soldan başlayın. Bartalmay ayakta, iki elini masa örtüsüne dayamış, sanki tam duyamamış gibi merkeze doğru eğiliyor. Bu uçta dimdik duran tek havari o ve kompozisyonu soldan kapatan parantez de o.

Hemen yanında, yarı gizli, bazen Alfay oğlu Yakup diye de anılan Küçük Yakup var. O sessiz olanı. Çoğunlukla yüzünü ve Andreas’ın arkasından uzanıp Petrus’un sırtına dokunan bir kolunu görürsünüz; sanki “ona sor” der gibi.
Sarılar içindeki kır sakallı yaşlı adam Andreas, iki elini avuçları dışa dönük şekilde kaldırıyor. Bu, Leonardo’nun avuçlarını gösterip omuz silken adamla ilgili notundaki jestin neredeyse aynısı. Hangi dilde olursa olsun aynı anlama gelir. Ben değilim.
Yahuda: kese, tuz ve gölge
İkinci grup herkesin görmeye geldiği grup ve sıkış tepiş. Yahuda, Petrus ve Yuhanna, bir omuz genişliğindeki alana sığmış üç baş.

Yahuda, yüzü gölgede kalan adam. Tablodaki ışık soldan, yemekhanenin gerçek pencereleriyle aynı taraftan geliyor ve grubundaki onun dışındaki her yüzü aydınlatıyor. Etrafındaki herkes öne eğilirken arkaya yaslanan da yalnızca o. Sağ eli küçük bir keseyi kavramış. Bu, para kesesi. Yuhanna İncili’nde ortak parayı Yahuda tutuyordu; kese ayrıca başkâhinlerden aldığı otuz gümüş olarak da yorumlanmıştır.
Dirseğini masaya dayayan da yalnızca o ve o dirsek bir hasar vermiş. Bir tuzluğu devirmiş. Dökülen tuz zaten bir uğursuzluk işareti sayılıyordu, sofrada paylaşılan tuz ise sadakatin simgesiydi; dolayısıyla bir hainin dirseğinin dibinde devrilmiş bir tuzluk, tablonun yüksek sesle söylemediğini söylüyor. Bugün duvarda bunu seçmek çok zor. Oradaki boya, beş yüzyılın kayıplarından biri.
Bir ipucu daha var ve en zekicesi bu. Masa boyunca İsa’ya doğru bakın. Yahuda’nın sol eli, İsa’nın sağ elinin uzandığı aynı tabağa uzanıyor. Matta İncili’nde İsa haini şöyle adlandırır: “Elini benimle birlikte sahana batıran, bana ihanet edecek.” Leonardo’nun masanın yanlış tarafındaki bir tabureye ihtiyacı yoktu. İki ele ihtiyacı vardı.
Petrus’un bıçağı ve hiç de gizemli olmayan el
Petrus, Yahuda’nın arkasından öne sokulan beyaz saçlı yaşlı adam. Sol eli Yuhanna’nın omzunda, yüzü Yuhanna’nın kulağına yakın. Yuhanna İncili’nin anlattığını birebir yapıyor: Yuhanna’yı, hainin kim olduğunu İsa’ya sorması için sıkıştırıyor.
Sağ eli kalçasının hizasında, geriye doğru bükülmüş ve ağzı dışarı bakan bir bıçak tutuyor. Tabloyla ilk kez karşılaşanlar çoğu zaman bu elin kimseye ait olmadığına, silah tutan havada asılı bir el olduğuna karar verir. Kolu takip ederseniz Petrus’a ait olduğunu, Yahuda’nın sırtının arkasında tuhaf biçimde büküldüğünü görürsünüz. Bıçak bir habercidir. Birkaç saat sonra Getsemani bahçesinde Petrus kılıcını çekecek ve başkâhinin kölesinin kulağını kesecek.
Şafak sökmeden İsa’yı üç kez inkâr edecek olan Petrus, O’na ihanet edecek adamın hemen arkasında oturuyor. Leonardo haini ve inkâr edeni yan yana koymuş.
Bu Mecdelli Meryem mi? Hayır, nedeni şu
Yuhanna İsa’ya en yakın, O’nun sağında oturuyor. Genç, sakalsız, uzun saçlı ve gözleri yerde; İsa’dan uzaklaşıp Petrus’a doğru eğiliyor. 2003’te Dan Brown’ın romanı Da Vinci Şifresi’nde bir karakter, bu figürün Mecdelli Meryem olduğunu ve onunla İsa arasındaki V biçimli boşluğun gizli bir sembol olduğunu iddia etti. Milyonlarca okur gidip baktı.
Sanat tarihçileri bu konuda sakin ve hemfikir. Bu Yuhanna. Floransalı ressamlar onu bir yüzyıldır böyle gösteriyordu: en genç öğrenci, pürüzsüz yüzlü ve yumuşak saçlı, çoğu zaman İsa’nın göğsünde uyurken, çünkü İncil onu İsa’nın sevdiği öğrenci olarak anar. Leonardo Floransa’da yetişmişti. İzleyicileri bu tipi bir saniyede tanırdı.
Basit bir test de var. Masadaki insanları sayın. On üç kişiler: İsa ve on iki adam. İsa’nın yanındaki figür Mecdelli Meryem ise, on iki havariden biri Son Akşam Yemeği’nde yok demektir ve eksik olan da İncil’in o gece tam İsa’nın yanına yerleştirdiği öğrenci Yuhanna’dır. Aralarındaki boşluk bir şifre değil. Metnin söylediğini yapan Yuhanna: Petrus’u duymak için eğiliyor.
Leonardo’nun bitiremediğini söylediği yüz
İsa ortada yalnız oturuyor ve Leonardo O’na başka kimseye vermediği iki şey veriyor. Birincisi alan. İki yanında da belirgin bir boşluk var, böylece bedeni hareketle dolu bir odada sakin bir üçgen oluşturuyor. İkincisi pencere. Başının arkasındaki, üstü kemerli aydınlık açıklık, yüzünü eskiden bir halenin yaptığı gibi çerçeveliyor.

Odanın bütün çizgileri O’nun başına koşar. Tavan kirişleri, yan duvarlardaki duvar halıları, masanın kenarları: hangisini takip ederseniz edin, İsa’nın sağ şakağına varırsınız. Modern restorasyon sırasında konservatörler o noktada küçük bir delik olduğunu bildirdi; yaygın açıklama, Leonardo’nun oraya bir çivi çaktığı ve hazırlanmış duvarda perspektif çizgilerini işaretlemek için o çividen ipler gerdiğidir. Çivi hikâyesi tam olarak doğru olsun ya da olmasın, etkisi tartışmasız. Gözünüz tekrar tekrar o yüze çekilir.
1550’de yazan Giorgio Vasari, Leonardo’nun İsa’nın başını, ona gereken ilahiliği veremeyeceğine inandığı için bitirmeden bıraktığını söyler. Vasari ayrıca sipariş hakkındaki en bilinen hikâyeyi de anlatır. Manastırın başrahibi, Leonardo’nun boş boş dikilmesini izlemekten bıkıp Dük Ludovico Sforza’ya şikâyet etti. Leonardo düke, Yahuda için hâlâ yeterince kötü bir yüz aradığını, bulamazsa her zaman başrahibinkini kullanabileceğini açıkladı. Başrahip şikâyet etmeyi bıraktı. Güzel bir hikâye. Leonardo’nun defterlerinin 19. yüzyıldaki editörü Jean Paul Richter, onu ne kadar asılsızsa o kadar da akla yatmaz bulmuştu; bu yüzden Vasari’nin çoğu anlatısı gibi tadını çıkarın.
Tomas, Yakup ve Filipus: şüpheci, şok, itiraz
İsa’nın solunda üçüncü grup yukarı ve O’na doğru atılıyor.

Tomas, arkadaki, bir işaret parmağını havaya kaldırmış adam. İsa’nın ellerinden sonra tablonun en ünlü parmağı bu ve ilk izleyicilerin yakalayacağı bir espri. Bu, şüpheci Tomas; Diriliş’ten sonra aynı parmağı İsa’nın yaralarına sokana kadar inanmayı reddedecek havari. İşte burada, şimdiden yukarıyı gösteriyor, şimdiden bir soru soruyor.
İsa’nın hemen yanındaki yeşilli, sakallı Büyük Yakup dehşetle kollarını iki yana açmış. Sanki cümle onu itmiş gibi masadan geriye yaslanıyor. Arkasında Filipus ayakta; genç, kırmızı giysili, iki eli göğsüne bastırılmış. Bütün bedeni Matta İncili’ndeki soruyu soruyor: Ya Rab, ben miyim? Şaşırmış olmaktan çok incinmiş görünen tek havari o.
Matta, Taday ve Simun: masanın ucundaki toplantı
En sağdaki son grup, dramaya neredeyse sırtını dönmüş. Bu üçü kendi aralarında tartışıyor.

Genç ve mavili Matta aynı anda iki şey yapıyor. Kolları geriye, İsa’ya doğru uzanmış, iki eli de O’nu gösteriyor; başı ise yanındaki iki yaşlı adama dönük. O muhabir: az önce ne dediğini duydunuz mu? Ortadaki kır sakallı Yahuda Taday, eli kalkık halde Simun’a dönmüş ve bakışı kuşkulu. Masanın en ucunda, profilden ve beyazlar içinde Gayur Simun açık avuçlarını uzatıyor. Bir açıklama istiyor ve alamayacak.
Kompozisyonun nasıl kapandığına dikkat edin. Bartalmay sol uçta dimdik ayakta. Simun sağ uçta sağlam oturuyor. Bu iki parantezin arasında her şey hareket halinde.
Masada aslında ne var
Tabaklara bakın. Uzun süre masadaki yemekler okunamayacak kadar kirliydi ve herkes bunun alışıldık ekmek ve belki kuzu olduğunu varsaydı. Restorasyondan sonra sanat tarihçisi John Varriano servis tabaklarına yakından bakıp bazılarında portakalla süslenmiş ızgara yılan balığı dilimleri olduğunu öne sürdü. Yılan balığını herkes kabul etmiyor. Baş restoratör Pinin Brambilla Barcilon sadece balık demeyi tercih etti. Her iki durumda da bu Fısıh kuzusu değil ve Leonardo’nun kutsal bir hikâyeyi bir Milano akşam yemeğine çok benzeyen bir sofraya yerleştirdiğini hatırlatıyor.
Da Vinci’nin Son Akşam Yemeği tablosu neden hemen ölmeye başladı
Hikâyenin “gerçekten mi?” dedirten kısmı burası. Dünyanın en çok kopyalanan duvarı, bitirildikten sonraki yirmi yıl içinde dağılmaya başlamıştı.
Sorun Leonardo’nun yöntemiydi. Gerçek bir fresk hızla, yaş sıvanın içine, günde bir parça olarak boyanır ve renk duvarın bir parçası haline gelir. Leonardo hızlı çalışmak istemiyordu. Öğle vakti gelip tek bir fırça darbesi eklemek, bir hafta geri çekilip bakmak istiyordu. Bu yüzden kuru duvarı alçı, zift ve sakızdan oluşan bir astarla kapattı ve üzerine, bir panoya boyar gibi tempera ve yağlı boyayla resim yaptı. Bu ona Leonardo gibi çalışma imkânı verdi. Ama bu aynı zamanda boyanın duvarın içinde değil üzerinde durduğu anlamına geliyordu; hem de mutfağın yanındaki bir yemekhanenin nemli duvarında.
1517’ye gelindiğinde boya pul pul dökülüyordu. 1556’da Vasari onu bir leke yığını olarak tarif etti. 1652’de keşişler duvarın altından bir kapı açtı ve İsa’nın ayaklarını da beraberinde götürdü. O kapının kemerli dış hattını her fotoğrafta masanın altında hâlâ görebilirsiniz. Fransız devrim askerleri 1796’da yemekhaneyi ahır ve cephanelik olarak kullandı. 15 Ağustos 1943 gecesi Müttefik bombaları manastırı vurdu ve yemekhanenin büyük kısmını yıktı. Son Akşam Yemeği’nin bulunduğu duvar, kum torbaları ve iskelelerle desteklenmiş halde ayakta kaldı.
Sonra temizlik geldi. 1978 ile 1999 arasında Pinin Brambilla Barcilon duvar üzerinde yirmi bir yıl çalışarak yüzyılların rötuşlarını, tutkalını ve kirini temizledi, kayıpları da Leonardo’ymuş gibi görünmesinler diye soluk suluboyayla doldurdu. Yemekhane 28 Mayıs 1999’da yeniden açıldı. Eleştirmenler, tıpkı Sistina Şapeli tavanında olduğu gibi, geriye kalanın ince ve soluk olduğundan yakındı. Savunucular ise geriye kalanın en azından Leonardo’ya ait olduğunu söylüyor. İkisi de doğru. Milano’da gördüğünüz bir yıkıntı ve yine de önünde durabileceğiniz en canlı kalabalık tablosu.

Son Akşam Yemeği tablosu nerede? Hâlâ Milano’da, kendi duvarında
Hiç yerinden kımıldamadı. Da Vinci’nin Son Akşam Yemeği, Milano’da Piazza di Santa Maria delle Grazie 2 adresindeki Dominiken manastırı Santa Maria delle Grazie’nin yemekhanesinin, yani keşişlerin yemek salonunun uç duvarına boyanmıştır. Yaklaşık 15 fit (yaklaşık 4,6 metre) yüksekliğinde ve 29 fit (yaklaşık 8,8 metre) genişliğindedir. Milano’nun hükümdarı Dük Ludovico Sforza, ailesinin mezarlarını barındırmasını umduğu kilisenin yeniden inşasının bir parçası olarak bunun parasını ödedi. Leonardo yaklaşık 1495’ten itibaren üzerinde çalıştı ve 1498 başında bitmişti. Onu yakınlardaki bir bağla ödüllendiren Ludovico, ertesi yıl Milano’yu Fransızlara kaptırdı.
Mekân Museo del Cenacolo Vinciano olarak işletiliyor ve Aralık 2024’ten beri Pinacoteca di Brera tarafından yönetiliyor. Bu yazının yazıldığı sırada Salı’dan Pazar’a sabah 8.15’ten akşam 7’ye kadar açık, son giriş 6.45’te ve Pazartesi günleri kapalı. Rezervasyon zorunlu; sizi müzenin Vivaticket mağazasına yönlendiren resmi site cenacolovinciano.org üzerinden yapılıyor. Tam bilet 15 avroydu; 18-25 yaş arası için indirimli tarife var, 18 yaş altı ücretsiz ama yine de rezervasyon yaptırmaları gerekiyor. Biletler üç ayda bir bloklar halinde satışa çıkıyor ve ilkbahar ile yaz için birkaç saat içinde tükenebiliyor; yani bir sonraki çeyrek açıldığı an rezervasyon anıdır. Fiyatlar ve saatler değişir, gitmeden önce resmi siteyi kontrol edin.
Ziyaretin kendisi katıdır. Havayı filtreleyen cam bölmelerden geçerek en fazla kırk kişilik bir grupla içeri girersiniz ve yemekhanede on beş dakikanız olur. Sonra sıradaki grup içeri girer. Bunun için okyanus aşıp gelenler, ne kadar hızlı geçtiğine çoğu zaman şaşırır.
Arkanızda, karşı duvarda, çoğu ziyaretçinin dönüp bakmayı unuttuğu ikinci bir tablo var: Giovanni Donato da Montorfano’nun imzalı ve 1495 tarihli Çarmıha Germe sahnesi. Alt köşelerinde, neredeyse silinmiş halde, Ludovico’nun, eşi Beatrice d’Este’nin ve iki oğullarının diz çökmüş portreleri var; müze bunları büyük olasılıkla Leonardo’nun kendisinin eklediğini düşünüyor. Veronese’nin Kana’daki Düğün tablosu gibi Son Akşam Yemeği de keşişlerin yemek yediği bir oda için yapıldı. Ancak altında, kendi uzun masalarında yemek yiyen keşişleri hayal ettiğinizde tam anlamını kazanır.
On beş dakikanızda nelere bakmalı
İlk beş dakikayı fotoğrafa harcamazsanız on beş dakika yeterli. Duvardan iyice geri çekilin ki on üç kişinin hepsi aynı anda görüş alanınıza sığsın ve tabloyu şu sırayla inceleyin.
Birincisi, Yahuda’yı yüzünden değil ışıktan bulun. Gölgedeki tek kişi o. Sonra kesesini ve İsa’nın uzandığı tabağa uzanan sol elini bulun.
İkincisi, Petrus’un kolunu aşağı doğru, Yahuda’nın sırtının arkasındaki bıçağa kadar takip edin.
Üçüncüsü, Tomas’ın parmağını ve Filipus’un göğsündeki ellerini bulun; İsa’nın solundaki grubun tamamen O’na doğru hareket ettiğini, sağındaki grubun ise tamamen uzaklaştığını fark edin.
Dördüncüsü, masanın altına, eski kapının kemerine bakın. İsa’nın ayakları eskiden oradaydı. Ponte Capriasca kopyasında hâlâ duruyorlar.
Salonda duvarda hiçbir etiket yok ve saat baştan sona işliyor. Chiaro tam da bu tür bir kısa zaman aralığı için yapıldı: duvarın fotoğrafını çekin, on iki isim baktığınız sırayla karşınıza gelsin; Yahuda’nın kesesi ve Petrus’un bıçağı da onları bulmaya hâlâ vaktiniz varken gösterilsin. Kâğıdı tercih ediyorsanız, yukarıdaki numaralı anahtarı telefonunuzda açık tutun.
Bir Leonardo gezisi planlıyorsanız, Milano’daki duvar, onun birkaç yıl sonra Floransa’da başladığı ve dünyanın en ünlü tablosu haline gelen portreyle doğal bir ikili oluşturur. Leonardo’nun yüzünün ona hayran olan ressamlara nasıl göründüğünü görmek isterseniz, Rafael o yüzü Son Akşam Yemeği’nin bitirilmesinden yaklaşık on yıl sonra Roma’da yaptığı Atina Okulu’nda Platon’a verdi. Figür figür çözümlenmiş başka tablolar için Ünlü Tablolar, Tüm Figürler Tek Tek yazısına bakın.
Bandello’nun ressamı, kollarını kavuşturmuş halde saatlerce duvarın önünde duran o adam, zaman kaybetmiyordu. Cümlenin her yüze, birer birer ulaşmasını bekliyordu. Beş yüz yıl ve bir bomba sonra, hâlâ ulaşıyor.