Przejdź do treści

Chiaro 2.0 i audioprzewodnik, który wie, gdzie już byłeś

Opublikowano: • 5 min czytania

Dawny audioprzewodnik był ponumerowanym pudełkiem na smyczy. Stawałeś przed obrazem, znajdowałeś małą tabliczkę z numerem, wbijałeś go na klawiaturze i słuchałeś tych samych dziewięćdziesięciu sekund narracji, które tego dnia słyszał każdy, kto trzymał takie samo pudełko. Przewodnik nie wiedział, kim jesteś. Nie wiedział, że ostatnią godzinę spędziłeś w salach renesansu, że już dwa razy pytałeś o Caravaggia, że czytasz po włosku ani że jesteś zmęczony i chcesz krótkiej wersji. Mówił każdemu to samo, w kolejności ustalonej przez muzeum, a kiedy skończył, milkł.

Chiaro 2.0 opiera się na odwrotnym pomyśle. Kierujesz aparat na to, co masz przed sobą, i po kilku sekundach słuchasz przewodnika stworzonego dla tego obiektu, w twoim języku, który nawiązuje do wszystkiego, co już widziałeś. Kiedy skończy, mówi dalej, jeśli tego chcesz. To jest wersja Chiaro, którą próbowaliśmy zbudować od samego początku, i właśnie zaczęła działać.

Chiaro na telefonie trzymanym przed Wieżą Eiffla w Paryżu: gra audioprzewodnik, a za ekranem widać prawdziwą wieżę.

Skieruj aparat na cokolwiek i słuchaj

Sercem Chiaro 2.0 jest nowy sposób rozpoznawania, najszybszy i najdokładniejszy, jaki kiedykolwiek wypuściliśmy. To obecnie najlepsze rozwiązanie na rynku, a żeby mieć co do tego pewność, przetestowaliśmy je na tle alternatyw.

Kierujesz aparat na budynek, posąg, obraz, ulicę. Chiaro go rozpoznaje i mówi ci, co to jest, dlaczego jest ważne i co sprawia, że warto spojrzeć na to drugi raz. Całość jest pomyślana tak, żeby korzystać z niej, gdy wciąż patrzysz na obiekt, a nie potem. Bez pisania. Bez wymyślania poleceń. Robisz zdjęcie i słuchasz.

Działa niemal ze wszystkim, na co da się skierować aparat. Najlepiej sprawdza się tam, gdzie najbardziej chciałbyś mieć przewodnika u boku: w muzeach, historycznych centrach miast, przy słynnych zabytkach, przy rzeźbach. Rozpoznawanie sztuki to najtrudniejsza wersja tego problemu, trudniejsza niż rozpoznanie słynnego budynku czy tabliczki z nazwą ulicy, i właśnie wokół niej Chiaro zbudowano na samym początku. Dlatego sprawdza się też wszędzie indziej.

Audioprzewodnik Chiaro przy Łuku Triumfalnym w Paryżu, z pięcioma zakładkami rozdziałów: Overview, Sculptor, Design, Construction, Why white, a pod nimi przyciski z kolejnymi pytaniami.

Przewodnik, który mówi dalej

Dawny audioprzewodnik kończył się, gdy kończyło się nagranie. Chiaro się nie kończy.

Po pierwszym przewodniku przyciski z kolejnymi pytaniami podsuwają następny wątek: dlaczego zbudowano to właśnie tutaj, co działo się w mieście w roku, w którym powstało, kto za to zapłacił. Dotknij jednego, a opowieść toczy się dalej. Albo zapytaj na głos, własnymi słowami, dzięki wprowadzaniu głosowemu, żeby nigdy nie musieć się zatrzymywać i pisać. Przewodnik jest rozmową, która trwa tak długo, jak długo jesteś ciekawy, i kończy się w chwili, gdy odchodzisz.

Chiaro tworzy kolejną część przewodnika w Teotihuacán: widać Aleję Zmarłych, drugą zakładkę rozdziału i wskaźnik „Generating response”, gdy ładuje się dalszy ciąg opowieści.

Przewodnik, który zna twój kontekst

To ta część, dzięki której przewodnik Chiaro jest twój, a nie scenariuszem odczytywanym każdemu w sali.

Chiaro pamięta, co robiłeś. Jeśli wciąż zgłębiasz historię tego, co widzisz, daje ci więcej historii. Jeśli jakieś miejsce łączy się z historią twojego kraju, opowiada ci o tym związku. A jeśli nie chcesz pogłębionej wersji, jeśli chcesz tylko jasnego i prostego wyjaśnienia tego, na co patrzysz, mówisz to, a każdy kolejny przewodnik jest do tego dopasowany.

Wróć do czegoś, co już widziałeś, zrób zdjęcie jeszcze raz, a Chiaro się nie powtórzy. Podejmie wątek tam, gdzie go zostawiło, i pójdzie głębiej. Druga wizyta to inny przewodnik niż pierwsza, bo ty jesteś innym zwiedzającym niż wtedy.

Kontekst jest wszystkim. Ten sam posąg nie powinien brzmieć tak samo dla turysty, który jest w mieście pierwszy raz, i dla kogoś, kto przyjechał tu po raz trzeci i od tygodnia czyta o rzeźbiarzu. Chiaro jest zbudowane tak, żeby dostrzegać tę różnicę.

Chiaro rozpoznaje obraz Fridy Kahlo w Museo Frida Kahlo w Coyoacán: gra audioprzewodnik, a przyciski z kolejnymi pytaniami dotyczą korzeni i źródła bólu.

Teraz w dziesięciu językach

Chiaro 2.0 mówi po angielsku, hiszpańsku, francusku, niemiecku, włosku, portugalsku, rosyjsku, chińsku (w wersji uproszczonej), japońsku i koreańsku, w każdym języku naturalnym głosem rodzimego lektora. Nie napisy, nie tłumaczenie niezgrabnie odczytywane na tle oryginału, ale przewodnik, który mówi w języku, w którym myślisz.

Chiaro rozpoznaje kaplicę górną Sainte-Chapelle w Paryżu, z podświetlonymi od tyłu witrażowymi ścianami: gra audioprzewodnik, a przyciski z kolejnymi pytaniami dotyczą witraży i relikwii.

Do czego służy przewodnik

Ponumerowane pudełko na smyczy miało jedno zadanie: dostarczyć fakt, kiedy stoisz w miejscu. Chiaro ma inne zadanie. Jest zbudowane po to, żeby korzystać z niego w ruchu, z podniesionym wzrokiem, idąc przez jakieś miejsce, i żeby odsyłać twoją uwagę z powrotem w przestrzeń wokół, a nie w dół, w ekran. Po włosku „chiaro” znaczy „jasny”, a cała idea od zawsze polegała na tym, żeby wnieść jasność w miejsce, w którym stoisz.

Chiaro 2.0 już działa. Otwórz je przy czymś w pobliżu, przy budynku, który mijasz codziennie, przy kościele, do którego nigdy nie zajrzałeś, przy obrazie, którego nie potrafisz umiejscowić, i posłuchaj.

Pstryknij. Posłuchaj. Odkrywaj.