
Eind 1540, nog voordat de steigers voor de altaarwand van de Sixtijnse Kapel waren weggehaald, wandelde paus Paulus III binnen om zijn onvoltooide fresco te inspecteren. In zijn gezelschap bevond zich Biagio da Cesena, de pauselijke ceremoniemeester. Giorgio Vasari kende Michelangelo persoonlijk, schetste hun botsing al in de editie van 1550 van zijn Levens en noemde in 1568 Biagio bij naam met het volledige verhaal. Toen de paus hem naar zijn oordeel vroeg, keek Biagio omhoog naar de ruim driehonderd naakte lichamen die over het blauwe pleisterwerk kronkelden. Hij noemde het werk schandelijk voor een zo gewijde kapel, en eerder gepast voor openbare badhuizen en herbergen.
Michelangelo wachtte tot het gezelschap was vertrokken, klom weer op de steiger en schilderde Biagio uit het hoofd in de rechteronderhoek van de hel. Hij gaf hem de rol van Minos, de rechter van de onderwereld. Hij voorzag hem van ezelsoren en liet een reusachtige slang zich tweemaal om zijn romp winden, met de kaken vastgeklemd op precies datgene wat Biagio bedekt had willen zien.
Vasari schrijft dat Biagio zowel de paus als de schilder tevergeefs smeekte om het gezicht weg te schrapen. In de anekdotebundel van Lodovico Domenichi uit 1562 antwoordde Paulus III luchtig: ‘Messer Biagio, u weet dat ik van God macht heb gekregen in de hemel en op aarde; aangezien mijn gezag niet tot in de hel reikt, zult u geduld moeten hebben als ik u daar niet uit kan bevrijden.’ Latere Romeinse hervertellingen verfraaiden de grap met het vagevuur en de Latijnse spreuk ‘in de hel is geen verlossing’.
Om in 1535 een ononderbroken muur van 13,7 meter hoog en 12 meter breed vrij te maken voor dit fresco, had Paulus III twee smalle vensters laten dichtmetselen. Michelangelo’s ploeg bikte vijftiende-eeuwse fresco’s van Pietro Perugino weg, evenals twee lunetten uit Michelangelo’s eigen plafondcyclus van 1508-1512, bijna vijfentwintig jaar nadat De schepping van Adam boven hun hoofd was aangebracht. Bijna vierhonderd figuren wervelen nu over één lijstloos vlak van vermalen lapis lazuli, zonder geschilderde randen of ook maar één bijgeschreven naam. Zelfs de twee bogen helemaal bovenaan worden meegezogen in de storm. Vleugelloze engelen worstelen met het houten kruis en de doornenkroon in de linkerlunet en klampen zich rechts vast aan de stenen geselkolom, terwijl tussen hen in de plafondprofeet Jona achteroverleunt alsof hij door de windstoot van beneden omhoog wordt geblazen.
Waarom heeft Christus geen baard?
Middeleeuwse voorstellingen van het Laatste Oordeel plaatsen Christus doorgaans op een regenboogtroon: bebaard, tot op de enkels gehuld in gewaden en onbeweeglijk. Michelangelo deed de troon, het gewaad en de baard de deur uit. Zijn Christus stapt half staand naar voren uit een uitbarsting van geel licht, gebouwd als de hellenistische Apollo van Belvedere aan de overkant van de Vaticaanse binnenplaats. Zijn rechterarm zwaait hoog op. Zijn linkerhand wijst naar de lanswond in zijn zijde. Alles op de muur draait rond die opgeheven arm als water rond een riem.

Naast hem breekt de Maagd Maria met oudere Italiaanse fresco’s, waarin zij nog bij haar zoon pleit zolang het proces gaande is. Hier vouwt zij beide handen voor haar borst, schuilt dicht onder Christus’ rechterarm en slaat haar blik neer naar de geredden die links opstijgen. In zijn studie over het beeldprogramma van de Sixtijnse Kapel wijst de theoloog en kunsthistoricus Heinrich Pfeiffer erop waarom: de tijd voor voorspraak is zojuist verstreken.
Recht onder Maria’s voeten zit de heilige Laurentius op een wolk, met in zijn greep het ijzeren rooster van zijn Romeinse marteldood. Marcia Hall en Loren Partridge merken op waarom juist Laurentius en de heilige Bartholomeüs de twee ereplaatsen onder Christus innemen. De een werd geroosterd en de ander gevild, zodat hun geschonden huid de christelijke geloofsleer verbeeldt die de kern van deze wand vormt: de lichamelijke wederopstanding van het vlees.
Wiens gezicht draagt de huid in de hand van de heilige Bartholomeüs?
Onder Christus’ linkervoet zit een kale apostel met een grijze baard op een wolk; in zijn opgeheven hand houdt hij een kort, gekromd vilmes. Aan zijn andere hand hangt een volledige mensenhuid, in één stuk afgestroopt van schedel tot enkels.

Volgens de christelijke overlevering werd de heilige Bartholomeüs in Armenië levend gevild. Toch is het gezicht dat aan de lege huid hangt niet dat van Bartholomeüs. Bartholomeüs heeft een kaal hoofd en een volle grijze baard. De huid heeft donker haar, holle ogen, een scheve wenkbrauwboog en de platgeslagen neusbrug van een neus die in zijn jeugd door de beeldhouwer Pietro Torrigiano was gebroken.
Noch Vasari, noch Ascanio Condivi, Michelangelo’s twee zestiende-eeuwse biografen, maakte melding van dat gezicht. De Italiaanse arts en kunstonderzoeker Francesco La Cava publiceerde de identificatie pas in 1925, nadat hij het uitgezakte masker had vergeleken met de bronzen buste door Daniele da Volterra en het geschilderde portret van Michelangelo door Jacopino del Conte. Sindsdien hebben Vaticaanse kenners, onder wie restauratiedirecteur voor de schilderkunst Fabrizio Mancinelli, deze lezing aanvaard.
Michelangelo was eenenzestig toen hij aan de muur begon en zesenzestig toen het werk op 31 oktober 1541 werd onthuld. Slechts een paar zalen en een trap eerder op de bezoekersroute door het Vaticaan, in de Stanza della Segnatura, had Rafaël een peinzende vijfendertigjarige Michelangelo op de voorste traptreden van De School van Athene geschilderd. Dertig jaar later putte de vijfjarige campagne op de steigers de oudere man zwaar uit. Vasari verhaalt dat Michelangelo van de steigerplanken viel en zijn been ernstig bezeerde, naar huis ging, zich woedend opsloot en weigerde een arts te zien. Zijn vriend Baccio Rontini, een Florentijnse geneesheer, wist via een verborgen toegang het huis binnen te dringen, klom van kamer naar kamer tot hij hem vond en week niet van zijn ziekbed tot het been was genezen.
In zijn gedichten schreef Michelangelo dikwijls over het afwerpen van zijn versleten aardse omhulsel als een slangenhuid. Veertig jaar eerder had hij zijn naam in een marmeren draagband gebeiteld op zijn vroege Pietà. Hier hing hij zijn lege huid boven de afgrond tussen hemel en hel.
De vijftien figuren op de altaarwand van de Sixtijnse Kapel

Links voor de toeschouwer is de rechterhand van Christus, de zijde van de geredden. Rechts voor de toeschouwer is de linkerhand van Christus, de zijde van de verdoemden. Vijftien andere meesterwerken krijgen dezelfde behandeling in onze gids Beroemde schilderijen, elke figuur geïdentificeerd.
| # | Figuur of groep | Waar op de muur | Hoe te herkennen |
|---|---|---|---|
| 1 | Christus de Rechter | Middenboven, in een gouden gloed | Baardloos, gespierd, rechterarm boven het hoofd geheven |
| 2 | De Maagd Maria | Dicht onder Christus’ rechterarm | Blauwe en roze gewaden, hoofd afgewend naar de geredden beneden |
| 3 | De heilige Laurentius | Zittend vlak onder de voeten van Maria | Houdt het ijzeren rooster vast waarop hij werd geroosterd |
| 4 | De heilige Bartholomeüs | Zittend op een wolk onder Christus’ linkervoet | Bebaard, met een opgeheven vilmes in de rechterhand |
| 5 | Michelangelo’s zelfportret | Hangend aan Bartholomeüs’ linkerhand | De slappe, lege mensenhuid met Michelangelo’s gezicht en gebroken neus |
| 6 | De heilige Petrus | Groot staand rechts van Christus | Witte baard, reikt twee zware sleutels aan, één van goud en één van zilver |
| 7 | Johannes de Doper | Hoog oprijzend links van Maria | Gespierde reus met een kamelenhuid rond de heupen |
| 8 | De heilige Andreas | Op de rug gezien tussen Johannes en Maria | Draait zijn hoofd om terwijl hij een houten kruis schraagt |
| 9 | De heilige Catharina en de heilige Blasius | Rechter middenstrook, onder Petrus | Catharina in het groen boven een gebroken rad met pinnen; Blasius achter haar met ijzeren wolkammen |
| 10 | Bazuinblazende engelen en twee boeken | Midden, onder de wolk van de heiligen | Zeven engelen blazen op lange koperen bazuinen terwijl drie anderen een klein boek voor de geredden en een kolossaal boek voor de verdoemden ophouden |
| 11 | De wederopstanding van de doden | Linkeronderhoek, op de kale aarde | Skeletten en opnieuw met vlees beklede lichamen die zich uit graven omhoogtrekken |
| 12 | Charon de veerman | Rechtsonder bij het midden, in een houten boot | Demon met gloeiende ogen die met een lange riem zwaait om zielen aan land te drijven |
| 13 | Minos, portret van Biagio da Cesena | Uiterste rechteronderhoek | Ezelsoren, omwikkeld door twee kronkels van een bijtende slang in de hel |
| 14 | Lunet met het Kruis en de Doornenkroon | Linkerbovenboog | Vleugelloze engelen die in de lucht met het kruis worstelen |
| 15 | Lunet met de Geselkolom | Rechterbovenboog | Vleugelloze engelen die zich vastklampen aan de stenen zuil waaraan Christus werd gegeseld |
Wat gebeurde er toen Rome ‘de broekenmaker’ inhuurde?

Zonder aureolen of beschreven banderollen maken de heiligen zichzelf kenbaar door omhoog te houden waarmee zij ter dood zijn gebracht. Rechts van Christus stapt de heilige Petrus naar voren met twee buitenmaatse sleutels, één van goud en één van zilver: nu de geschiedenis voorbij is, geeft hij zijn pauselijk gezag terug. Net links van Petrus, naast zijn uitgestoken sleutels, staat een bebaarde man in een rode mantel die door moderne Vaticaanse onderzoekers wordt geïdentificeerd als de heilige Paulus. Aan de overkant links draagt Johannes de Doper een lap kamelenhuid, terwijl de heilige Andreas tussen Johannes en Maria zijn blote rug naar ons toekeert en een houten kruis schraagt.
Zak één rij onder Petrus en de menigte verandert in een muur van wapens. De heilige Simon houdt een lange getande timmermanszaag vast. De heilige Filippus draagt een kruis, en de heilige Sebastiaan knielt op een wolk met een bundel pijlen in zijn vuist geklemd als een boogschutter. Naast hem buigt de heilige Catharina van Alexandrië in een groen kleed over een gebroken rad met ijzeren pinnen, terwijl de heilige Blasius achter haar twee ijzeren wolkammen vasthoudt.
Die laatste twee heiligen dragen het diepste litteken van de muur. In 1541 was Catharina volledig naakt, en boog Blasius zich over haar blote rug, kijkend naar haar lichaam in plaats van omhoog naar Christus. Vervolgens veroordeelde het Concilie van Trente in december 1563 ‘wulpsheid’ in de gewijde kunst. Op 21 januari 1564, vier weken vóór Michelangelo’s overlijden op 18 februari, gaf de congregatie van paus Pius IV bevel om het naakt op het fresco te overschilderen.
Pius IV gaf de ondankbare klus aan Michelangelo’s trouwe leerling Daniele da Volterra, die door de Romeinen prompt Il Braghettone werd gedoopt: de broekenmaker. Bij de meeste figuren penseelde Volterra dunne doeken in tempera op het droge pleisterwerk, een techniek die a secco heet. Voor Catharina en Blasius volstond droge verf niet. Zoals Mancinelli en hoofdrestaurator Gianluigi Colalucci bevestigden tijdens de restauratie van de Sixtijnse Kapel tussen 1990 en 1994, hakte Volterra daar Michelangelo’s oorspronkelijke mortel van de muur en bracht hij verse natte kalk aan om Catharina in het groen te kleden en de blik van Blasius veilig naar Jezus te richten. Het restauratieteam uit de jaren negentig verwijderde ongeveer de helft van de latere zeventiende- en achttiende-eeuwse lendendoeken die na Volterra’s dood waren toegevoegd, maar Volterra’s Catharina en Blasius moesten blijven zitten: van Michelangelo was daaronder niets meer over.

In miniatuur zijn Michelangelo’s ongecensureerde figuren nog altijd bewaard gebleven. Kardinaal Alessandro Farnese, kleinzoon van paus Paulus III, betaalde Marcello Venusti in 1549 om de compositie op hout te kopiëren, vijftien jaar vóór het censuurbevel. Venusti’s paneel hangt in het Museo di Capodimonte in Napels en bewaart de naakte Catharina en de omlaag blikkende Blasius die Rome van het baksteen wegbeitelde.
Waar Dante de Sixtijnse Kapel binnentreedt
Midden over de wand bollen vleugelloze engelen hun wangen op de zeven koperen bazuinen van de Openbaring. Over het hele fresco liet Michelangelo vleugels achterwege. Onder de bazuinblazers houden nog drie engelen twee opengeslagen boeken vast: één engel keert een klein boekdeel naar de geredden die links moeiteloos omhoogzweven, terwijl twee engelen zwoegen onder een kolossaal register dat wordt voorgehouden aan de verdoemden die rechts naar beneden storten.
Linksonder breken dorre skeletten uit de stenige aarde los in Ezechiëls dal van de dorre beenderen en krijgen zij in fasen weer spieren aangemeten terwijl engelen zielen omhoogtrekken. Eén engel hijst twee klimmers op aan een snoer rozenkranskralen.

Rechts van het demonenhol achter het altaarkruis maakt de Schrift plaats voor Toscaanse poëzie. Vasari noemt Dante Alighieri Michelangelo’s ‘meest vertrouwde’ dichter en citeert Canto III van het Inferno bij deze veerman die zijn opgeheven riem zwaait: ‘De demon Charon, met ogen van gloeiende kolen, wenkt hen en verzamelt hen allen; met zijn riem slaat hij wie treuzelt.’

De boot van Charon stort zijn vracht recht voor de voeten van Biagio da Cesena als Minos. In Canto V van het Inferno slaat Minos zijn staart om zijn lijf om elke zondaar een kring van de hel toe te wijzen: twee slagen voor de tweede kring, drie voor de derde. Michelangelo verandert die staart in een levende slang en laat haar toebijten.
In de stille kapel staan
De Sixtijnse Kapel ligt aan het einde van de eenrichtingsroute door de Vaticaanse Musea. De deuren zijn geopend van maandag tot en met zaterdag van 8.00 tot 20.00 uur, met laatste toegang om 18.00 uur. Op zondag zijn de musea gesloten, behalve op de laatste zondag van elke maand, wanneer de toegang gratis is van 9.00 tot 14.00 uur en de laatste bezoekers om 12.30 uur binnen mogen. Standaard online tickets op museivaticani.va kosten 20 euro plus 5 euro reserveringskosten.
In de kapel handhaven suppoosten de stilte en geldt een fotoverbod. Nippon Television voerde de cameraregel in toen de zender de restauratie van 1980-1994 financierde in ruil voor tijdelijke beeldrechten, en het Vaticaan hield het verbod daarna in stand om de bezoekersstroom in beweging te houden. Eerder op de route, buiten op de Binnenplaats van de Dennenappel, tonen grote officiële informatiepanelen van het Vaticaan een reproductie van de volledige altaarwand; daar kun je de audiogids op Chiaro beluisteren voordat je door de lage deur de stille kapel binnenstapt.
Loop eenmaal binnen naar de houten banken langs de zijwanden in plaats van midden in het gangpad stil te blijven staan. Zoek eerst de hangende huid van Bartholomeüs onder Christus’ linkervoet en verplaats je blik daarna net rechts van de koperen bazuinen. Hoog boven de boot van Charon sleuren twee demonen één verdoemde man naar beneden. Hij verzet zich niet meer. Zijn linkerhand bedekt de helft van zijn gezicht, en zijn ene onbedekte rechteroog staart recht de kapel in.