
1923 წლის 9 ივლისს ამერიკელი კოლექციონერი დანკან ფილიპსი დათანხმდა, პარიზელი არტ-დილერის, პოლ დიურან-რიუელის ვაჟებისთვის რენუარის ერთადერთ ტილოში 125 000 დოლარი გადაეხადა. დიურან-რიუელმა სურათი უშუალოდ მხატვრისგან 1881 წლის 14 თებერვალს 6 000 ფრანკად შეიძინა, ცოტა ხნით პარიზელ ბანკირ ერნესტ ბალენსის მიჰყიდა, 1882 წლის აპრილში უკანვე გამოისყიდა და სიკვდილამდე, მომდევნო ორმოცი წლის განმავლობაში, პარიზის საკუთარ ბინაში ინახავდა. გარიგების დახურვის მეორე დღეს ფილიპსმა იწინასწარმეტყველა, „ხალხი ათასობით მილს გამოივლის ჩვენს სახლამდე მის სანახავადო“ — იგულისხმებოდა აგურის საგვარეულო სახლი ვაშინგტონში, დიუპონ-სერკლის მახლობლად, რომელიც მან 1921 წლის შემოდგომაზე მუზეუმად გახსნა.
მართლაც ასეა. ფილიპსის კოლექციის გოჰის ფლიგელის ზედა სართულზე, 201-ე გალერეაში (21-ე ქუჩა NW, 1600, მეტროსადგურ „დიუპონ-სერკლიდან“ ფეხით ხუთი წუთის სავალზე), მყუდრო ოთახში რბილი სკამი პირდაპირ „მენავეების საუზმის“ წინ დგას. მსახიობი და კოლექციონერი ედვარდ ჯ. რობინსონი ამბობდა, რომ ოცდაათ წელზე მეტხანს დადიოდა აქ და სურათის წინ „საათობით, დღეების განმავლობაში იდგა და მისი მოპარვის გეგმებს აწყობდა“. ფილიპსის კოლექციაში 201-ე გალერეა კერძო სახლის ოთახივითაა მოწყობილი და ჩარჩოს გვერდით დანომრილი სქემა არ ჰკიდია, ამიტომ ამ სკამზე Chiaro-ს გახსნა საშუალებას გაძლევთ, ღვინის ბოთლების გარშემო შეკრებილი თითქმის ყველა სახე ნამდვილ სახელს შეუსაბამოთ ისე, რომ ფერწერულ ზედაპირს თვალი არ მოსწყვიტოთ. მუზეუმი ღიაა სამშაბათიდან შაბათის ჩათვლით 10:00-დან 17:00 საათამდე და კვირას 11:00-დან 17:00 საათამდე; ორშაბათობით დაკეტილია, ყოველი თვის მესამე ხუთშაბათს საღამოს, 17:00-დან 20:00 საათამდე, შესვლა უფასოა, ჩვეულებრივი ბილეთი კი ზრდასრულებისთვის 20 დოლარი ღირს, სტუდენტებისთვის — 10 დოლარი, ხოლო 18 წლამდე ასაკის მნახველებისთვის უფასოა.
რატომ არასოდეს გამართულა ეს საუზმე ერთ კვირა დღეს
მზიანი ნაშუადღევი „მენავეების საუზმეში“ (Le Déjeuner des canotiers) თვეების განმავლობაში ნაშენები ილუზია იყო. 1880 წლის მიწურულის ზაფხულში ოცდაცხრამეტი წლის პიერ-ოგიუსტ რენუარს ბინის ქირა დაუგროვდა, მაღალი საზოგადოების პორტრეტების ხატვით დაიღალა და დიდი ტილო მატარებლით პარიზიდან დასავლეთით ოცი წუთის სავალზე, შატუს რესტორან „მეზონ ფურნეზში“ წაიღო. 1880 წლის სექტემბერში თავის მეცენატ პოლ ბერარისადმი მიწერილ წერილში რენუარი წერდა, რომ იქ ნავებით სეირნობის სცენის დახატვა დიდი ხანია სწყუროდა: „ახალგაზრდობა აღარ მემატება და არ მინდოდა გადამედო ეს პატარა დღესასწაული, რომლის უფლებასაც მოგვიანებით საკუთარ თავს ვეღარ მივცემ“.
მეგობრები შატუში შემოდგომამდე სხვადასხვა დღეს ჩადიოდნენ, რადგან ამინდი იცვლებოდა და მოდელებს მატარებელზე აგვიანდებოდათ, სანამ სიცივემ რენუარი ზამთრისთვის ისევ პარიზის სახელოსნოში არ დააბრუნა. ფილიპსის კოლექციის რესტავრაციის განყოფილების ხელმძღვანელის, ელიზაბეთ სტილის მიერ ჩატარებული ტექნიკური კვლევები აჩვენებს, რამდენ რამეს ცვლიდა რენუარი მუშაობის პროცესში. რენტგენოგრამებზე ჩანს, რომ წინა პლანის მარცხენა სკამზე თავდაპირველად სულ სხვა ქალი იჯდა — პირდაპირ მომზირალი, სამმეოთხედიან სახელოებიან კაბაში; ბერარისადმი მიწერილ წერილში რენუარმა დაიჩივლა ერთ მოდელზე, რომელმაც თავი მოაბეზრა, ტილოდან გადაფხიკა და მის ადგილას ალინ შარიგო დასვა. თავს ზემოთ გაჭიმული წითელ-თეთრზოლიანი ტენტიც კი გვიან არის გადატარებული უკვე დახატულ ცასა და მდინარისპირა ხეებზე.
1912 წელს, როცა რენუარი ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო, გერმანელმა ხელოვნებათმცოდნე იულიუს მაიერ-გრეფემ ცამეტი მონაწილის ვინაობა გამოაქვეყნა, უკანა პლანზე ერთი ულვაშიანი პროფილი უსახელოდ დატოვა და აივნის საზოგადოება თოთხმეტამდე შეავსო. 1912 წლის ამ სიამ შატუს ტერასა მეცხრამეტე საუკუნის იმ იშვიათ ტილოთაგან ერთ-ერთად აქცია, სადაც თითქმის ყველა სტუმარს ნამდვილი ბიოგრაფია უდგას უკან — იმ მრავალფიგურიანი პორტრეტების გვერდით, რომლებიც თავმოყრილია სტატიაში ცნობილი ნახატები, ყველა ფიგურა ამოცნობილი.
ვინ ზის მაგიდასთან „მეზონ ფურნეზში“

თუ სურათს მარცხნივ მდინარის მოაჯირიდან მარჯვნივ დაჩრდილული კუთხისკენ წავიკითხავთ, თითოეული ნომერი ქვემოთ ჩამოთვლილ სტუმარს შეესაბამება.
| # | პერსონაჟი | ვინ იყო სინამდვილეში | როგორ ამოვიცნოთ |
|---|---|---|---|
| 1 | ალფონს ფურნეზ უმცროსი | რესტორნის მფლობელის ვაჟი, ნავების გაქირავების განმკარგველი | უკიდურეს მარცხნივ, მოაჯირს მიყრდნობილი თეთრი უსახელო საწყლოსნო მაისურითა და ჩალის ქუდით |
| 2 | ალინ შარიგო | ოცდაერთი წლის მკერავი ესუადან; 1890 წელს ცოლად გაჰყვა რენუარს | წინა პლანზე მარცხნივ, ყვავილებით მორთულ ქუდში, პაწაწინა აფენპინშერი ლოყასთან მიჰყავს |
| 3 | ლუიზ-ალფონსინ ფურნეზი | რესტორნის მეპატრონის ქალიშვილი, ალფონსის და | ცენტრიდან მარცხნივ, ხის მოაჯირს მიყრდნობილი ყვითელ ჩალის ქუდში, ნიკაპით ხელისგულზე დაყრდნობილი |
| 4 | ბარონი რაულ ბარბიე | კავალერიის ყოფილი ოფიცერი, მხედარი და კოლონიური საიგონის ყოფილი მერი | ცენტრში, ჩვენკენ ზურგშექცევით მჯდომი ყავისფერ პიჯაკსა და მრგვალ ქუდში |
| 5 | ჟიულ ლაფორგი | ოცი წლის სიმბოლისტი პოეტი, კრიტიკოსი და შარლ ეფრუსის მდივანი | უკანა პლანის ცენტრში, რბილი მუქი კეპითა და ყავისფერი პიჯაკით |
| 6 | ელენ ანდრე | პოპულარული პარიზელი თეატრის მსახიობი და მიმი, დაბადებით ელენ ანდრე | შუა პლანის ცენტრში, გამჭვირვალე ღვინის ჭიქა ტუჩებთან მიაქვს |
| 7 | შარლ ეფრუსი | მდიდარი ხელოვნებათმცოდნე, კოლექციონერი და Gazette des Beaux-Arts-ის მომავალი რედაქტორი | უკანა პლანზე ცენტრიდან მარჯვნივ, ოფიციალურად გამოწყობილი შავ ცილინდრსა და მუქ პალტოში |
| 8 | უცნობი მამაკაცი პროფილში | მეთოთხმეტე სტუმარი, გამოტოვებული მაიერ-გრეფეს 1912 წლის სიაში, სავარაუდოდ კრიტიკოსი ჟორჟ რივიერი | ულვაშიანი პროფილი, ნახევრად დამალული ადრიენ მაჯოლოს მარჯვენა მხრის უკან |
| 9 | ანჟელ ლეგო | ყოფილი მეყვავილე, კაფე-კონცერტის მომღერალი, მსახიობი და მენატურე | მაგიდასთან ცენტრიდან მარჯვნივ, ლურჯ კაბასა და თეთრ ნაოჭებიან საყელოში, მარცხნივ და ზემოთ იყურება |
| 10 | ადრიენ მაჯოლო | როიალისტი ჟურნალისტი და გაზეთ La France nouvelle-ის დირექტორი | ღია ფერის ზოლიან პიჯაკში ფეხზე მდგომი, ანჟელის მხრის ზემოდან დახრილი |
| 11 | გუსტავ კაიბოტი | მდიდარი იმპრესიონისტი მხატვარი, მეცენატი და სარბოლო იახტსმენი | წინა პლანზე მარჯვნივ, შებრუნებულ სკამზე გადამჯდარი თეთრი მაისურითა და ბრტყელი ჩალის ქუდით |
| 12 | ეჟენ პიერ ლესტრენგეზი | შინაგან საქმეთა სამინისტროს მოხელე და ოკულტიზმის მკვლევარი | ზედა მარჯვენა მხარეს, მუქ კოტელოკში, სიცილით იხრება ჟან სამარისკენ |
| 13 | პოლ ლოტი | რენუარის ახლო მეგობარი, ჟურნალისტი, ნოველისტი და მოგზაური | ზედა მარჯვენა მხარეს, გვერდზე მოქცეულ ჩალის ქუდსა და ზოლიან პერანგში, სამარისკენ ახლოს გადახრილი |
| 14 | ჟან სამარი | „კომედი ფრანსეზის“ სახელგანთქმული ოცდასამი წლის კომედიური მსახიობი | უკიდურეს ზედა მარჯვენა კუთხეში, ბუმბულიან მუქ ქუდში, შავხელთათმანიანი ხელები ყურებზე აქვს მიფარებული |
მკერავები, მენავეები და კოლექციონერი აბრეშუმის ცილინდრით
სენ-ლაზარის სადგურიდან გაყვანილი ახალი სარკინიგზო ხაზები ყოველ კვირა დღეს მდინარის ნაპირებზე პარიზის სხვადასხვა ფენას ერთმანეთში ურევდა, რენუარმა კი მთელი ეს სიჭრელე ერთ ტერასაზე შეკრიბა. ქვედა მარცხენა კუთხეში, მუქ ლურჯ კაბასა და ყვავილებით გაწყობილ ქუდში გამოწყობილ ალინ შარიგოს პაწაწინა აფენპინშერი ცხვირთან მიჰყავს. შამპანის სოფელ ესუაში დაბადებული გოგონა 1874 წელს დედასთან ჩავიდა მონმარტრზე, ხოლო 1879 წელს რენუარი მისი სენ-ჟორჟის ქუჩის სახელოსნოს მახლობლად გაიცნო. შატუდან ცხრა წლის შემდეგ, 1890 წლის 14 აპრილს, ისინი დაქორწინდნენ, სამი ვაჟი აღზარდეს — მათ შორის კინორეჟისორი ჟან რენუარი — და 1915 წელს ალინის გარდაცვალებამდე ერთად იცხოვრეს.

ალინის ზემოთ მოაჯირს ეყრდნობა ალფონს ფურნეზ უმცროსი, რომლის მამამაც — მდინარის ნავების დურგალმა ალფონს უფროსმა — შატუს ხიდთან მდებარე ეს რესტორანი 1857 წელს შეისყიდა. მისი ქათქათა თეთრი ნიჩბოსნის მაისური ქვედა მარჯვენა კუთხეში მჯდომი გუსტავ კაიბოტის ზუსტად ასეთსავე მაისურს ეხმიანება.

მოაჯირის გაყოლებაზე უფრო შიგნით, ალფონსის და ლუიზ-ალფონსინი ლოყით ხელისგულს ეყრდნობა და უსმენს ბარონ რაულ ბარბიეს — კავალერიის ყოფილ ოფიცერსა და კოლონიური საიგონის ყოფილ მერს, რომელიც რენუარს პარიზიდან მოდელების ჩამოყვანაში ეხმარებოდა. მის უკან ირიბად გავლებული ხის მოაჯირი მდინარის ჰაერს ადამიანური ფუსფუსისგან ისევე მიჯნავს, როგორც პაოლო ვერონეზეს მარმარილოს ბალუსტრადები ლუვრში დაცულ „კანას ქორწილში“ — ნადიმის სცენაში, რომელსაც რენუარი აღმერთებდა.
ბარბიეს მხრის მიღმა ერთი სტუმარი ნავების სადგომის ნაცვლად ბულვარის სალონისთვისაა გამოწყობილი. ჩალის ქუდებსა და შიშველ მკლავებს შორის შარლ ეფრუსის შავი აბრეშუმის ცილინდრი და მუქი პალტო აცვია. ოდესელ ხორბლით მოვაჭრე ბანკირთა ოჯახში დაბადებული ეფრუსი აგროვებდა იაპონურ ნეცკეებს — რომელთაც ედმუნდ დე ვაალის მემუარებმა „ქარვისთვალება კურდღელმა“ გაუთქვა სახელი, — რედაქტორობდა ჟურნალ Gazette des Beaux-Arts-ს და მარსელ პრუსტის შარლ სვანის ერთ-ერთ პროტოტიპად იქცა. სტილის ინფრაწითელი სკანირება აჩვენებს, რომ რენუარმა ეფრუსი ჯერ ჩვენკენ მომზირალი, სამმეოთხედიან მობრუნებაში დახატა, შემდეგ კი პროფილში შეაბრუნა თავისი მორცხვი ოცი წლის მდივნის, სიმბოლისტი პოეტის, ჟიულ ლაფორგისკენ.

ზუსტად მათ ქვემოთ თეატრის მსახიობი ელენ ანდრე გამჭვირვალე ჭიქიდან ღვინოს წრუპავს. ჟან-პიერ ჟენეს 2001 წლის ფილმში „ამელი“ განდეგილი მხატვარი ამ ტილოს ოცი წლის განმავლობაში ყოველწლიურად ხატავს თავიდან და აღიარებს, რომ ეს ქალი ერთადერთი ფიგურაა, რომელიც დღემდე ხელიდან უსხლტება — წვეულების შუაგულში მყოფი და მაინც საკუთარ ფიქრებში ჩაკარგული.
ელენის ოდნავ მარჯვნივ, ადრიენ მაჯოლოს მხრის უკნიდან იდუმალი მეთოთხმეტე სტუმარი იჭყიტება. ფილიპსის კოლექციის კურატორი ელაიზა რათბოუნი აღნიშნავს, რაოდენ ზედმიწევნით ემთხვევა მისი თხელი ულვაში და წარბის ხაზი კრიტიკოს ჟორჟ რივიერის პროფილურ პორტრეტს, რომელიც რენუარმა 1877 წელს დახატა.
კაიბოტის ანდერძი და მონმარტრის მუდმივი სტუმრები
მარჯვენა წინა პლანს გუსტავ კაიბოტი ამაგრებს — ბრტყელ ჩალის ქუდში გამოწყობილი, უკუღმა შებრუნებულ დაწნულ სკამზე გადამჯდარი. იგი რენუარის ყველაზე ერთგული მოკავშირე იყო: რენუარის უფროსი ვაჟის, პიერის ნათლია, მეგობარი, რომელმაც რენუარი საკუთარი ანდერძის აღმსრულებლად დაასახელა, და კოლექციონერი, რომლის მიერ ნაანდერძევმა მონეს, დეგას, მანეს, სეზანის, პისაროს, სისლეისა და რენუარის სამოცზე მეტმა ნამუშევარმა აიძულა საფრანგეთი, იმპრესიონისტი მხატვრები საჯარო მუზეუმებში დაეკიდა.

კაიბოტის სკამის საზურგის გაღმა მსახიობი და მენატურე ანჟელ ლეგო თავს სწევს როიალისტი ჟურნალისტის, გაზეთ La France nouvelle-ის დირექტორის, ადრიენ მაჯოლოსკენ, რომელსაც ძველ ინგლისურენოვან წიგნებში ხშირად შეცდომით ანტონიოდ მოიხსენიებდნენ. მაჯოლოს უკან, ზედა მარჯვენა კუთხეში, შინაგან საქმეთა სამინისტროს მოხელე ეჟენ პიერ ლესტრენგეზი და მწერალი პოლ ლოტი ახლოს იხრებიან „კომედი ფრანსეზის“ ვარსკვლავ ჟან სამარისკენ. ლოტი 1883 წელს კვლავ პოზირებდა მოცეკვავე კაცის როლში რენუარის ტილოსთვის „ცეკვა სოფელში“, მოგვიანებით კი ორივე მამაკაცმა მოწმედ მოაწერა ხელი რენუარისა და ალინის 1890 წლის ქორწინებას. სამარი ხუმრობანარევი შეწუხებით იფარებს ყურებზე შავხელთათმანიან ხელებს; იგი 1890 წელს, ოცდაცამეტი წლის ასაკში, მუცლის ტიფით გარდაიცვალა.

თოთხმეტივე მზერის შუაგულში თავად დაჭმუჭნილი თეთრი სუფრაა მოქცეული. 1882 წლის 11 მარტს იმპრესიონისტთა მეშვიდე გამოფენის მიმოხილვისას კრიტიკოსმა არმან სილვესტრმა შეაქო რენუარის „ჭეშმარიტი ნახატი“, აგებული „ფერთა შეპირისპირებით და არა ხაზით“ — რაც ყველაზე თვალსაჩინოდ ნახევრად დაცლილ ღვინის ბოთლებში, კონიაკის ჭიქებში, ყურძნის მტევნებსა და ატმებში ჩანს, სელის ქსოვილს ფერად შუქს რომ ჰფენენ.

შატუმდე ოთხი ზაფხულით ადრე რენუარმა მონმარტრის ამავე მუდმივ სტუმართაგან რამდენიმე დახატა „მულენ დე ლა გალეტის მეჯლისში“ — კაიბოტის მიერ საფრანგეთისთვის ნაჩუქარ ერთ-ერთ შედევრში, რომელიც დღეს ორსეს მუზეუმის ბოლო სართულზე ჰკიდია. ჩვენი ორსეს მუზეუმის გზამკვლევი დაწვრილებით მიმოიხილავს იმ ზედა დარბაზს, სადაც ლესტრენგეზი, ლოტი, ჟორჟ რივიერი და ჟან სამარის უმცროსი და ესტელი ოთხი ზაფხულით უფრო ახალგაზრდები გვხვდებიან. მაშინ როცა 1876 წლის ცეკვა აკაციის ჩრდილში კონტურებს ადნობს, შატუს ტილო თავის საზოგადოებას მკაფიო პირამიდებად კრავს — გაცილებით თბილად, ვიდრე ის მარტოსული პარიზული დახლია, რომელიც ედუარ მანემ მომდევნო წელს დახატა სურათში „ბარი ფოლი-ბერჟერში“.

შატუს იმპრესიონისტთა კუნძულზე (Île des Impressionnistes) აღდგენილი „მეზონ ფურნეზი“ წყლის პირას დღესაც უმასპინძლდება სტუმრებს სადილით. თავად რენუარი კი საღებავის შეშრობასაც ძლივს დაელოდა: 1881 წლის 14 თებერვალს დიურან-რიუელისთვის ტილოს ჩაბარებიდან თვრამეტ დღეში, 4 მარტს, იგი უკვე ალჟირის ნავსადგურში გადმოვიდა გემიდან ჩრდილოეთ აფრიკის სინათლის დასახატავად.