
9 Temmuz 1923’te Amerikalı koleksiyoncu Duncan Phillips, tek bir Renoir tuvali için Parisli sanat tüccarı Paul Durand-Ruel’in oğullarına 125.000 dolar ödemeyi kabul etti. Durand-Ruel tabloyu 14 Şubat 1881’de doğrudan sanatçıdan 6.000 franga satın almış, kısa süreliğine Parisli banker Ernest Balensi’ye satmış, Nisan 1882’de geri almış ve kırk yıl sonraki ölümüne dek Paris’teki kendi dairesinde saklamıştı. Anlaşmanın kapandığı günün ertesinde kaleme aldığı yazıda Phillips, Washington, D.C.‘de Dupont Circle yakınlarında yer alan ve 1921 sonbaharında müze olarak ziyarete açtığı tuğla aile evini kastederek «insanlar onu görmek için evimize binlerce mil yol tepecek» öngörüsünde bulunmuştu.
Hâlâ da tepiyorlar. Dupont Circle Metro istasyonuna yürüyerek beş dakika mesafedeki 1600 21st Street NW adresinde bulunan The Phillips Collection’ın Goh Ek Binası’ndaki üst kat Galeri 201’de, yumuşak minderli bir bank samimi bir odanın karşı duvarındaki Kürekçilerin Öğle Yemeği’ne bakar. Aktör ve koleksiyoncu Edward G. Robinson otuz yılı aşkın süre boyunca buraya geldiğini, tablonun karşısında «saatler boyu, günler boyu dikilip onu çalmanın yollarını planladığını» söylemişti. The Phillips Collection, Galeri 201’i özel bir evin odası gibi düzenler ve çerçevenin yanına numaralı bir şema asmaz; bu yüzden o bankta Chiaro’yu açmak, gözlerinizi boyadan ayırmadan şarap şişelerinin çevresindeki neredeyse her yüzü gerçek adıyla eşleştirmenizi sağlar. Müze salıdan cumartesiye 10.00 ile 17.00, pazar günleri ise 11.00 ile 17.00 saatleri arasında açıktır; pazartesileri kapalıdır, her ayın üçüncü perşembe akşamı 17.00 ile 20.00 arasında giriş ücretsizdir ve normal biletler yetişkinler için 20 dolar, öğrenciler için 10 dolar, 18 yaş ve altı içinse ücretsizdir.
Bu öğle yemeği neden tek bir pazar günü yaşanmadı
Le Déjeuner des canotiers tablosundaki güneşli öğleden sonra, aylar boyunca inşa edilmiş bir göz yanılsamasıydı. 1880 yazının sonlarından itibaren otuz dokuz yaşındaki Pierre-Auguste Renoir kirasını geciktirmiş, sosyete portrelerinden usanmış hâlde trenle Paris’in yirmi dakika batısındaki Chatou’da bulunan Maison Fournaise’e koca bir tuval taşıyordu. Eylül 1880’de hamisi Paul Bérard’a yazdığı mektupta Renoir, uzun zamandır orada bir kürekçiler resmi yapmak için yanıp tutuştuğunu belirtmişti: «Gençleşmiyorum ve ileride artık gücümün yetmeyeceği bu küçük şenliği ertelemek istemedim.»
Hava değiştikçe ve modeller trenleri kaçırdıkça arkadaşlar sonbahar boyunca farklı günlerde Chatou’ya geldi; soğuklar bastırdığında ise Renoir kış boyu çalışmak üzere Paris’teki atölyesine çekildi. Phillips Collection konservasyon başkanı Elizabeth Steele’in yaptığı teknik görüntülemeler, Renoir’ın çalışma sırasında ne kadar çok şeyi anında değiştirdiğini ortaya koyar. X-ışını radyografileri, sol ön plandaki sandalyede başlangıçta cepheden bakan truvakar kollu elbiseli başka bir kadının resmedildiğini gösterir; Renoir, Bérard’a yazdığı bir mektupta kendisini sinirlendiren bir modelden yakınmış, onu kazıyıp çıkarmış ve yerine Aline Charigot’yu oturtmuştu. Başlarının üzerindeki kırmızı-beyaz çizgili tente bile önceden boyanmış gökyüzü ile nehir ağaçlarının üstüne geç bir aşamada fırçalanmıştı.
Renoir henüz hayattayken, 1912’de Alman sanat tarihçisi Julius Meier-Graefe modellerden on üçünün adını yayımladı; arkadaki bıyıklı bir profili isimsiz bırakarak balkondaki kalabalığı on dörde tamamladı. 1912 tarihli bu yoklama listesi, tıpkı Ünlü Tablolar, Tüm Figürler Tek Tek rehberinde bir araya getirilen toplu portreler gibi, Chatou terasını neredeyse her konuğun gerçek bir yaşam öyküsü taşıdığı nadir on dokuzuncu yüzyıl tuvallerinden birine dönüştürdü.
Maison Fournaise’deki masada kimler var

Soldaki nehir korkuluğundan sağdaki gölgeli köşeye doğru okunduğunda her numara aşağıdaki konuklardan biriyle eşleşir.
| # | Model | Gerçek hayatta kimdi | Nasıl ayırt edilir |
|---|---|---|---|
| 1 | Alphonse Fournaise Jr. | Restoran sahibinin oğlu, sandal kiralamalarından sorumlu | En solda; beyaz kolsuz kürekçi fanilası ve hasır şapkasıyla korkuluğa yaslanmış |
| 2 | Aline Charigot | Essoyes doğumlu yirmi bir yaşında terzi; 1890’da Renoir ile evlendi | Sol ön planda; çiçek süslü şapkasıyla minik bir affenpinscher köpeğini yanağına kaldırıyor |
| 3 | Louise-Alphonsine Fournaise | İşletme sahibinin kızı, Alphonse’un kız kardeşi | Merkezin solunda; sarı hasır şapkasıyla ahşap korkuluğa yaslanmış, çenesini eline dayamış |
| 4 | Baron Raoul Barbier | Eski süvari subayı, binici ve sömürge dönemi Saygon’unun eski belediye başkanı | Merkezde; kahverengi ceketi ve yuvarlak şapkasıyla sırtı bize dönük oturuyor |
| 5 | Jules Laforgue | Yirmi yaşında Sembolist şair, eleştirmen ve Charles Ephrussi’nin sekreteri | Merkez arka planda; yumuşak koyu renkli bir kasket ve kahverengi ceket giyiyor |
| 6 | Ellen Andrée | Popüler Parisli tiyatro oyuncusu ve pandomim sanatçısı, asıl adı Hélène André | Merkez orta planda; şeffaf bir şarap kadehini dudaklarına götürüyor |
| 7 | Charles Ephrussi | Varlıklı sanat tarihçisi, koleksiyoncu ve Gazette des Beaux-Arts’ın müstakbel yayın yönetmeni | Merkez-sağ arka planda; siyah silindir şapka ve koyu paltoyla resmî giyimli |
| 8 | Profilden kimliği belirsiz adam | Meier-Graefe’nin 1912 listesinde yer almayan on dördüncü konuk, muhtemelen eleştirmen Georges Rivière | Adrien Maggiolo’nun sağ omzunun arkasında yarı gizlenmiş bıyıklı profil |
| 9 | Angèle Legault | Eski çiçekçi, kafe-konser şarkıcısı, oyuncu ve ressam modeli | Masanın sağ-orta kısmında; beyaz fırfırlı yakalı mavi elbisesiyle sol yukarıya bakıyor |
| 10 | Adrien Maggiolo | Kralcı gazeteci ve La France nouvelle gazetesinin yöneticisi | Açık renk çizgili ceketiyle ayakta duruyor, Angèle’in omzunun üzerinden aşağı eğilmiş |
| 11 | Gustave Caillebotte | Varlıklı İzlenimci ressam, sanat hamisi ve yarış yatçısı | Sağ ön planda; beyaz fanilası ve düz hasır şapkasıyla ters çevrilmiş bir sandalyeye ata biner gibi oturmuş |
| 12 | Eugène Pierre Lestringuez | İçişleri Bakanlığı memuru ve okültizm meraklısı | Sağ üstte; koyu renk melon şapkasıyla Jeanne Samary’ye doğru gülüyor |
| 13 | Paul Lhote | Renoir’ın yakın dostu, gazeteci, öykü yazarı ve dünya gezgini | Sağ üstte; yana eğik hasır şapkası ve çizgili gömleğiyle Samary’ye doğru sokulmuş |
| 14 | Jeanne Samary | Comédie-Française’in yirmi üç yaşındaki ünlü komedi oyuncusu | En sağ üstte; koyu renk tüylü bonesiyle siyah eldivenli ellerini kulaklarına bastırıyor |
Terziler, kayıkçılar ve ipek silindir şapkalı bir koleksiyoncu
Gare Saint-Lazare’dan çıkan yeni demiryolu hatları her pazar günü nehir kıyılarında Paris’in farklı toplumsal sınıflarını birbirine karıştırıyordu ve Renoir tüm bu karışımı tek bir terasa sığdırdı. Sol altta lacivert elbisesi ve çiçek süslü şapkasıyla Aline Charigot, minik bir affenpinscher köpeğini burnuna doğru kaldırır. Champagne bölgesindeki Essoyes köyünde doğan Aline, 1874’te annesiyle birlikte Montmartre’a yerleşmiş ve 1879’da Renoir ile sanatçının rue Saint-Georges’daki atölyesinin yakınlarında tanışmıştı. Chatou’dan dokuz yıl sonra, 14 Nisan 1890’da evlendiler, aralarında sinema yönetmeni Jean Renoir’ın da bulunduğu üç oğul yetiştirdiler ve Aline’in 1915’teki ölümüne dek birlikte kaldılar.

Aline’in yukarısında, nehir teknesi marangozu olan babası Baba Alphonse’un 1857’de Chatou köprüsünün yanındaki bu restoranı satın aldığı Alphonse Fournaise Jr. korkuluğa yaslanır. Parlak beyaz kürekçi fanilası, sağ altta Gustave Caillebotte’un giydiği eş jarseyle karşılıklı yankılanır.

Korkuluk boyunca iç tarafa doğru, Alphonse’un kız kardeşi Louise-Alphonsine yanağını eline dayamış hâlde, Renoir’ın Paris’ten modelleri ikna edip getirmesine yardım eden eski süvari subayı ve sömürge Saygon’unun eski belediye başkanı Baron Raoul Barbier’yi dinler. Arkasındaki çapraz ahşap korkuluk, tıpkı Renoir’ın büyük hayranlık duyduğu bir şölen tablosu olan, Louvre’daki Paolo Veronese imzalı Kana’da Düğün eserinin mermer korkulukları gibi, nehir havasını insan kalabalığından ayırır.
Barbier’nin omzunun gerisinde bir konuk kayıkhaneye değil de sanki bir bulvar salonuna gidecekmiş gibi giyinmiştir. Hasır şapkaların ve çıplak kolların arasında Charles Ephrussi siyah ipek silindir şapka ve koyu renk palto taşır. Odessalı tahıl bankacısı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Ephrussi, Edmund de Waal’ın Kehribar Gözlü Tavşan adlı anı kitabıyla ünlenen Japon netsuke oymalarını toplamış, Gazette des Beaux-Arts’ın yayın yönetmenliğini üstlenmiş ve Marcel Proust’un Charles Swann karakterine kısmen esin kaynağı olmuştu. Steele’in kızılötesi taramaları, Renoir’ın Ephrussi’yi önce dışarıya dönük dörtte üç cepheden resmettiğini, ardından onu çekingen yirmi yaşındaki sekreteri Sembolist şair Jules Laforgue’a doğru profile çevirdiğini gösterir.

Tam altlarında tiyatro oyuncusu Ellen Andrée şeffaf bir şarap kadehinden yudum alır. Jean-Pierre Jeunet’nin 2001 yapımı Amélie filminde, inzivaya çekilmiş bir ressam yirmi yıl boyunca her sene bu tuvali kopyalar ve kalabalığın içinde olmasına rağmen kendi düşüncelerinde kaybolmuş bu genç kadının hâlâ elinden kaçıp giden tek figür olduğunu itiraf eder.
Ellen’ın hemen sağında, Adrien Maggiolo’nun omzunun arkasından bakan kişi gizemli on dördüncü konuktur. Phillips küratörü Eliza Rathbone, adamın ince bıyığı ile kaş yapısının Renoir’ın 1877’de yaptığı eleştirmen Georges Rivière’in profil portresiyle ne denli yakından örtüştüğüne dikkat çeker.
Caillebotte’un mirası ve Montmartre müdavimleri
Düz hasır şapkasıyla ters çevrilmiş hasır örgülü bir sandalyeye ata biner gibi oturan Gustave Caillebotte sağ ön planı dengeler. Renoir’ın en sarsılmaz müttefikiydi: sanatçının en büyük oğlu Pierre’in vaftiz babası, Renoir’ı vasiyetini yerine getirmekle görevlendiren dost ve Monet, Degas, Manet, Cézanne, Pissarro, Sisley ile Renoir’ın altmışı aşkın eserinden oluşan mirasıyla Fransa’yı İzlenimci ressamları kamu müzelerine asmaya mecbur bırakan koleksiyoncuydu.

Caillebotte’un sandalye arkalığının karşısında oyuncu ve model Angèle Legault, eski İngilizce kitapların sıklıkla yanlışlıkla Antonio diye adlandırdığı La France nouvelle yöneticisi kralcı gazeteci Adrien Maggiolo’ya doğru başını eğer. Sağ üst köşede Maggiolo’nun arkasında ise İçişleri Bakanlığı kâtibi Eugène Pierre Lestringuez ile yazar Paul Lhote, Comédie-Française yıldızı Jeanne Samary’ye doğru iyice sokulur. Lhote 1883’te Renoir’ın Kırda Dans tablosundaki eş olarak yeniden poz verdi ve her iki adam da daha sonra Renoir ile Aline’in 1890’daki düğününde nikâh şahidi olarak imza attı. Samary şakacı bir bıkkınlıkla siyah eldivenli ellerini kulaklarına bastırır; kendisi 1890 yılında henüz otuz üç yaşındayken tifodan hayatını kaybetti.

On dört bakışın tam merkezinde kırışık beyaz masa örtüsünün kendisi yer alır. Eleştirmen Armand Silvestre, 11 Mart 1882’de Yedinci İzlenimciler Sergisi üzerine yazdığı değerlendirmede Renoir’ın «çizgilerin değil renk tonlarının yan yana gelişiyle» kurulan «gerçek desenini» övmüştü; bu ustalığın keten örtü üzerine renkli ışıklar düşüren yarı dolu şarap şişelerinden, konyak kadehlerinden, üzümlerden ve şeftalilerden daha berrak göründüğü bir yer yoktur.

Chatou’dan dört yaz önce Renoir, aynı Montmartre müdavimlerinin birkaçını, Caillebotte’un Fransa’ya armağanlarından biri olarak bugün Musée d’Orsay’ın en üst katında asılı duran Bal du moulin de la Galette tablosunda resmetmişti. Lestringuez, Lhote, Georges Rivière ve Jeanne Samary’nin kız kardeşi Estelle’in dört yaz daha genç hâlleriyle karşımıza çıktığı o çatı katı salonunu Musée d’Orsay rehberimiz ayrıntılarıyla ele alır. 1876 tarihli dans sahnesi akasya gölgesi altında konturları eritirken, Chatou kalabalığını sağlam piramitler içine kilitler; üstelik Édouard Manet’nin ertesi yıl Folies-Bergère’de Bir Bar tablosunda resmettiği o yapayalnız Paris tezgâhından çok daha sıcaktır.

Chatou’daki Île des Impressionnistes adasında, restore edilmiş Maison Fournaise hâlâ suyun üzerinde öğle yemeği servis ediyor. Renoir’ın kendisi ise boyanın kurumasını bekleyecek kadar bile kalmadı. Tuvali 14 Şubat 1881’de Durand-Ruel’e teslim ettikten on sekiz gün sonra, Kuzey Afrika ışığını resmetmek üzere 4 Mart’ta Cezayir’de gemiden indi.