
In het archief van het Koninklijk Paleis van Madrid ligt een gespecificeerde onkostennota die Francisco de Goya op 23 juli 1800 ondertekende. Hij bracht de kroon 980 reales in rekening voor tien kleine doeken en spieramen, 420 reales voor houten kisten en vrachtvervoer, 860 reales voor één reusachtig doek, 1.140 reales voor vier koetsritten en 2.114 reales voor de Madrileense verfhandelaar Manuel Ezquerra y Trápaga voor pigmenten en schildersbenodigdheden. Sinds een bijna dodelijke ziekte in Cádiz zeven jaar eerder was de vierenvijftigjarige Eerste Hofschilder stokdoof; hij was net teruggekeerd van het koninklijke voorjaarspaleis in Aranjuez.
Koningin María Luisa van Parma had de opdracht op 22 april 1800 in gang gezet toen zij vanuit Aranjuez aan haar gunsteling en voormalig eerste minister Manuel Godoy schreef dat koning Karel IV wilde dat Goya ‘ons allemaal samen’ zou schilderen zodra hij klaar was met het portret van Godoys echtgenote. In plaats van de Spaanse Bourbons wekenlang gezamenlijk te laten poseren, schilderde Goya hun hoofden één voor één op rood gegrondeerde doeken. Op 9 juni meldde de koningin aan Godoy dat de voorstudies klaar waren en ‘allemaal sprekend gelijkend’. In het jaar daarop stelde Goya het ruim drie meter brede doek samen in zijn Madrileense atelier, leverde het halverwege 1801 af en diende die december zijn eindafrekening in. Noch de koning, noch de koningin liet ook maar één klacht optekenen.
Later in de negentiende eeuw dreef een kwinkslag – steevast toegeschreven aan de Franse dichter Théophile Gautier, al ontbreekt hij in diens gepubliceerde Spaanse reisverslag – de spot met de koning en koningin: ze zouden eruitzien als ‘de bakker op de hoek en zijn vrouw nadat ze de loterij hebben gewonnen’. Bezoekers kijken nog altijd naar de slappe onderkinnen, de donkere pleister op de slaap van een tante en een jonge vrouw die haar gezicht naar de muur draait, en nemen aan dat Goya een wrede satire langs een onnozele vorst wist te smokkelen. Conservatoren van het Museo del Prado, decennialang aangevoerd door Goya-specialist Manuela Mena Marqués, verwijzen die mythe naar het rijk der fabelen. In de Spaanse hoftraditie van Velázquez schilderde Goya de alledaagse trekken van de Bourbons nauwgezet naar het leven zonder te flatteren, in het volle vertrouwen dat hun diamanten en ridderorden hun koninklijke rang zouden uitdragen.
Waar het hangt in zaal 032 van het Prado
In het Prado hangt De familie van Karel IV in zaal 032 op de eerste verdieping van het Villanueva-gebouw. Vijf van Goya’s bewaard gebleven olieverfschetsen uit Aranjuez uit 1800 hangen er direct naast: María Josefa, Antonio Pascual, Carlos María Isidro, Francisco de Paula en Lodewijk van Parma. Wie die warme studies op rode grondlaag naast het voltooide portret ziet, hoeft niet langer te twijfelen over vermeende karikatuur. Goya nam de stand van elk hoofd over op het grote doek zonder ook maar één mondhoek te vertrekken.
Het Prado is geopend van maandag tot en met zaterdag van 10.00 tot 20.00 uur, en op zon- en feestdagen van 10.00 tot 19.00 uur. De reguliere toegangsprijs bedraagt 15 euro. De zalen van de vaste collectie zijn op gewone dagen tijdens de laatste twee openingsuren gratis toegankelijk – van maandag tot en met zaterdag van 18.00 tot 20.00 uur en op zon- en feestdagen van 17.00 tot 19.00 uur – al vormen zich bij de kassa’s van de Puerta de Goya al vroeg rijen. Onze bezoekersgids voor het Prado en gids met hoogtepunten van het Prado behandelen het beste tijdstip voor binnenkomst en de omliggende zalen.
Elke figuur op De familie van Karel IV, van links naar rechts

Elk mannelijk lid van het koningshuis van wie de borst zichtbaar is, draagt het hemelsblauw-witte grootlint van de Orde van Karel III. Vier van hen – Ferdinand, Francisco de Paula, koning Karel IV en Don Luis – plus het rode lintje dat bij de kraag van Antonio Pascual te zien is, dragen bovendien het Gulden Vlies. Elke prinses of koningin van wie de japon zichtbaar is, draagt het paars-witte lint van de Orde van Edele Dames van Koningin María Luisa, op verzoek van de koningin ingesteld op 21 april 1792; voor andere hof- en groepsportretten die op dezelfde manier worden ontleed, zie Beroemde schilderijen, elke figuur benoemd.
| # | Figuur | Relatie tot koning Karel IV | Hoe je hen herkent |
|---|---|---|---|
| 1 | Francisco de Goya | Eerste Hofschilder | Half verscholen in diepe schaduw uiterst links achter een hoog, schuin geplaatst doek |
| 2 | Infante Carlos María Isidro | Tweede in leven zijnde zoon, twaalf jaar oud | Rode jas uiterst links, gluurt achter het middel van zijn oudere broer vandaan |
| 3 | Ferdinand, prins van Asturië | Oudste in leven zijnde zoon en troonopvolger, de latere Ferdinand VII, vijftien jaar oud | Stapt links naar voren in een poederblauwe fluwelen jas |
| 4 | Infanta María Josefa | Ongehuwde oudere zus van de koning, vijfenvijftig jaar oud | Gevederd hoofdtooisel en een grote ronde zwarte pleister op haar rechterslaap |
| 5 | Onbekende toekomstige bruid | Beoogde prinses van Asturië | Jonge vrouw in wit en goud die haar gezicht volledig van ons afwendt |
| 6 | Infanta María Isabel | Jongste in leven zijnde dochter, tien jaar oud | Staat in het wit onder de beschermende rechterarm van haar moeder |
| 7 | Koningin María Luisa van Parma | Echtgenote en volle nicht van de koning, achtenveertig jaar oud | Pal in het midden, goud-zwarte japon, diamanten pijl in haar donkere krullen gespeld |
| 8 | Infante Francisco de Paula | Jongste zoon, zes jaar oud | Fel scharlakenrood pak uit één stuk, houdt de linkerhand van zijn moeder vast |
| 9 | Koning Karel IV | Koning van Spanje, eenenvijftig jaar oud | Stapt rechts van het midden naar voren, donkerbruine jas bezaaid met ordesterren |
| 10 | Infante Antonio Pascual | Jongere broer van de koning, vierenveertig jaar oud | Kijkt met grote ogen net boven de linkerschouder van de koning uit |
| 11 | Infanta Carlota Joaquina | Oudste dochter, toekomstige koningin van Portugal, vijfentwintig jaar oud | Strikt en profil afgebeeld met een diamanten pijl en juwelen haarband in het haar |
| 12 | Don Luis, prins van Parma | Schoonzoon en neef van de koningin, toekomstige koning van Etrurië, zesentwintig jaar oud | Langste gestalte rechts, in een oranjerode geborduurde jas |
| 13 | Infante Carlos Luis | Babykleinzoon, zes maanden oud | In wit kant gewikkeld in de armen van zijn moeder, nu al met een koninklijk ordelint |
| 14 | Infanta María Luisa Josefina | Dochter, prinses van Parma, zeventien jaar oud | Uiterst rechts, houdt haar zoontje vast met een kleine, tedere glimlach |
Goya in het donker en de ontbrekende spiegel
Goya plaatste zichzelf in de bruine schaduw achter de schouder van prins Ferdinand, terwijl hij achter het houten spieraam van een hoog rechtopstaand doek naar buiten kijkt. Zijn handen blijven verborgen achter het raamwerk en de jonge Don Carlos.

Elke hoveling in 1801 begreep de verwijzing meteen. In 1656 had Diego Velázquez zichzelf geschilderd achter een torenhoog doek aan de linkerrand van Las Meninas, dat in het Koninklijk Paleis van Madrid hing, waar Goya het rond 1778 in een ets had gekopieerd.
Toch keerde Goya de ruimte van Velázquez binnenstebuiten. Velázquez gaf het hof van Filips IV een diepe zaal met deuren, ramen en een oplichtende spiegel aan de achterwand. Goya haalde die achterspiegel helemaal weg. Hij drukte het gezin van Karel IV samen op een ondiepe strook zonbeschenen vloer vóór twee donkere, onleesbare achtergronddoeken. Willen alle dertien Bourbons ons aankijken terwijl Goya vanuit de achtergrond in precies dezelfde richting kijkt, dan moeten zij wel voor een reusachtige spiegel staan op de plek waar wij staan.

Rivaliserende broers en een bruid zonder gezicht
Twee jonge broers aan de linkerkant dragen samen de Spaanse burgeroorlogen van de negentiende eeuw in zich. Ferdinand, prins van Asturië, stapt in poederblauw naar voren met zijn rechterarm ontspannen langs zijn zij. Acht jaar na deze poseersessies zette hij zijn vader af tijdens de Muiterij van Aranjuez, liep in Bayonne in de val van Napoleon, stond Spanje af aan Joseph Bonaparte en keerde in 1814 terug als koning Ferdinand VII om de Inquisitie te herstellen en Goya in ballingschap naar Bordeaux te drijven. Zijn jongere broer Carlos María Isidro houdt zich in het rood vast aan Ferdinands middel; toen Ferdinand in 1833 stierf, weigerde Carlos diens dochter Isabella II te erkennen en ontketende hij drie bloedige Carlistenoorlogen.

Infanta María Josefa, de ongehuwde oudere zus van de koning, kijkt achter Ferdinand vandaan met geel-witte veren in het haar en een ronde zwarte schijf op haar rechterslaap. Achttiende-eeuwse hovelingen droegen kleine fluwelen schoonheidsmoesjes die lunares heetten, en artsen plakten grotere pleisters van zwarte tafzijde met hars of opium op zweertjes aan de slaap en tegen hoofdpijn. Zij stierf in december 1801, enkele maanden nadat het portret voltooid was.
Naast haar staat Goya’s merkwaardigste kunstgreep. Een rijzige jonge vrouw met diamanten en het paars-witte ordelint van de koningin draait haar hoofd volledig naar de muur, zodat alleen donkere krullen, een oor en de lijn van een kaak te zien zijn. Ferdinand had in 1800 nog geen verloofde, dus schilderde Goya een plaatsvervangende gestalte wier gezicht kon worden ingevuld zodra er een huwelijksverdrag was getekend. Ferdinand trouwde in oktober 1802 met prinses Maria Antonia van Napels. Niemand heeft Goya ooit teruggeroepen om haar gezicht erin te schilderen.
Koningin María Luisa in het middelpunt
Koningin María Luisa neemt exact het midden van het doek in, recht onder de naad tussen de twee achtergrondschilderijen waar het hofprotocol gewoonlijk de koning plaatste. Helderder belicht dan wie ook draagt zij een hooggetailleerde Franse empirejapon van goudweefsel en zwart kant, waarmee zij de armen liet zien waar ze op haar achtenveertigste – na vierentwintig zwangerschappen en veertien levend geboren kinderen – nog altijd trots op was. In haar donkere krullen schittert een diamanten pijl, een Franse modegril die de pijl van Cupido voorstelde. Tien jaar later dreef Goya de spot met datzelfde sieraad door een identieke diamanten pijl in het haar van een grijnzende oude bes te spelden in De Tijd en de oude vrouwen.

De Franse gezant Jean-François de Bourgoing en andere buitenlandse diplomaten in Madrid tekenden op dat María Luisa en Godoy Spanje bestuurden terwijl de gemoedelijke Karel IV elke middag in weer en wind ging jagen. Toch past haar centrale plek binnen de dynastieke logica van de Bourbons. Zij vormt de levende stam van de stamboom en verbindt de troonopvolgers links met haar jongste overlevende kinderen: María Isabel onder haar rechterarm en de kleine Francisco de Paula in fel scharlakenrood aan haar linkerhand. Toen Franse soldaten Francisco de Paula op 2 mei 1808 uit het Madrileense paleis wegvoerden, hielpen berichten over zijn tranen de opstand van Dos de Mayo te doen ontbranden. In het Prado van nu verbindt Chiaro dat jongetje in het rood rechtstreeks met zaal 064 beneden, waar Goya het bloedbad van 2 en 3 mei schilderde, en verder naar zaal 067, waar tot de veertien muurschilderingen uit Goya’s buitenhuis ook Saturnus die zijn zoon verslindt behoort.
Waar je aan de rechterkant op één meter afstand op moet letten
Koning Karel IV doet rechts een halve pas naar voren; zijn kalme, blozende gezicht zweeft boven zilveren sterren, het Gulden Vlies, de Orde van Karel III, het rode lint van Sint-Januarius, de Franse Orde van de Heilige Geest en het insigne van de Spaanse Militaire Orden. Loop tot op een meter van het verfoppervlak en al die hofjuwelen vallen uiteen in losse, boterzachte toetsen wit, bleekgeel, oker en vermiljoen, met een volle kwast over het doek getrokken, regelrecht in het spoor van de late Velázquez.

Over de linkerschouder van de koning tuurt zijn jongere broer Antonio Pascual, die zijn stille paleisdagen sleet met boekbinden, borduren en houtdraaien voordat hij zich later achter een onverzettelijk absolutisme schaarde. Naast hem verschijnt ’s konings oudste dochter Carlota Joaquina strak en profil. Omdat zij in 1800 in Lissabon woonde als echtgenote van de prins-regent van Portugal, miste zij de sessies in Aranjuez, zodat Goya haar profiel overnam van een eerder portret uit Madrid.

Helemaal rechts staan Don Luis van Parma en zijn jonge echtgenote infanta María Luisa Josefina, die een jaar later door Napoleon tot koning en koningin van Etrurië in Toscane werden gemaakt. In haar armen rust de grootogige baby Carlos Luis, gewikkeld in wit doopkant en nu al ingesnoerd in een miniatuurlint in blauw en wit van de Orde van Karel III. Bij de baby en zijn moeder wordt Goya’s penseelstreek zichtbaar zachter, wat de rechterrand van dit bedompte hofvertrek zijn enige onbevangen glimlach schenkt.